Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ηθελα να θελεις




Χαζευω τα παιδια  στο λιμανι.
 Δεν ξερω αν νιωθω τελευταια  κι αν κρινω απο τους ανθρωπους γυρω μου κανεις δεν νιωθει, οχι η καλοσυνη επιβιωσε απλα μουδιασα απο την πολυ ανοχη, στην εποχη.
Ο ελαχιστος χωρος να αναπνευσεις ο ουρανος ,εκει που χανονται τα μπαλονια , ναι εκεινα που δραπετευουν απο χερια παιδιων.
Θα θελα να γεμιζα αερα και με ενα φυσημα του να αιωρουμαι πανω απτην πολη, να αλαφρυνει το σωμα απτο βαρος της ψυχης κι αντιστροφα, με εναλλαγη να αδειασει απο μεσα μου το αποβαρο της μιζεριας.
.Αυτο  που μπορω να πω με ΒεΒαιοτητα ειναι πως τα μπαλονια δεν χανονται συναντιουνται με αλλα χαμενα ονειρα και μπλεκουν τα σχοινια τους, ανεβαινουν στο πιο ψηλο σημειο κι απο κει μας στελνουν χρωματα και ονειρα.
Υπαρχει ενα μερος στον ουρανο για τα χαμενα μπαλονια κι ισως μια μερα τα συναντησω.
Η αγαπη σου εμοιαζε με κατακοκκινο μπαλονι κι ετσι σαν παιδι που σε περιμενε στο μπαλκονι
κατευθυνες πανω μου ολο τον αερα σου, δροσιζωντας την ψυχη μου ,δινωντας μου την αισθηση πως σε κρατω απτο αορατο σχοινι σου, δεν εβλεπα πως αιωρεισαι και πως μια μερα θα μου εφευγες απτο χερι, σαν ονειρο που χανεις οταν ξυπνας..
Δεν ποναω.
Εχω χιλιαδες λογους να υψωνω το βλεμμα στον ουρανο, το μπαλονι και τους αστερισμους που μου μαθαινες.
Δεν λυπαμαι.

Ενας σκυλος που γαβγιζει και η γη που ολο γυριζει, μια νυχτα στην ταρατσα
εγω κι εσυ μετραμε αστρα
κι ενα αστερι στο φεγγιτη παιζει κρυφτο με τον κοπριτη.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …