Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ενα σαγαπω, ισως δυο.





Ζουσε μεσα της.
Σχεδον καμμια επικοινωνια με το εξωτερικο περιβαλλον, το διαπιστωνες αλλωστε κι απο την εμφανιση της, τα μπερδεμενα μαλλια και τα αταιριαστα ρουχα της ,στα χερια παντα ενα μολυβι ξυσμενο η χωρις μυτηδεν ειχε καμμια σημασια.
Βλεπεις δεν ηξερε τι να τα κανει τα χερια απο τοτε που τις τα αφησαν.
Και τις τα αφησαν νωρις.πολυ νωρις πριν ακομα σαραντισει.
Δεν ακουσε ποτε σαγαπω μεχρι ετουτη εδω την ημερα και ξαφνιαστηκε σαν αρχαιολογος που εσκαβε μηνες προτου αντικρυσει απολιθωμα καποιου σπουδαιου προγενεστερου πολιτισμου.
Ναι της φωναξε σαγαπω και της χαρισε ενα δροσερο φιλι κερασενιο στο μαγουλο ,ετσι ξαφνικα οπως γινονται ολα τα ωραια.
Ηταν η μονη οντοτητα που εμοιαζε να καταλαβαινει, ενα μικροσκοπικο ανθρωπακι με δυο μακρια κοτσιδια να στολιζουν το μικρο κεφαλακι και μια φωνη τσιριχτη σαν κορνα αυτοκινητου, με δυο ματια τεραστια φορτωμενα γιατι.
Ειχαν γινει φιλες , η μικρη προετρεψε την μαμα να βγει στον κηπο να δει την φιλη της και η αληθεια ειναι πως ξαφνιαστηκε οταν αντικρυσε το πιο περιεργο και ασουλουπωτο πλασμα του χωριου, την φιλιτσα.
Η φιλιτσα μεγαλωσε στην εκκλησια του χωριου, απεξω οχι μεσα, καποιοι γονεις ελεγε η μικρουλα με τα κοτσιδακια την αφησαν στα σκαλια και αφου εμεινε εκει δεκα χρονια ,κατοχυρωσε τα δυο τελευταια σκαλια σαν ιδιοκτησια.
Εκει οι φιλεσπλαχνοι φιλοι της εκκλησιας της πεταγαν ξεροκοματα απο ψωμι και ρουχα παλια των παιδιων τους , καποιοι βιβλια και καραμελες, μα ηταν πολυ μικρη να φαει καραμελα και πνιγηκε για τα καλα, η καραμελα κολλησε στον φαρυγγα και την μετεφεραν σχεδον αναισθητη στο κοντινο νοσοκομειο, εκει αφου της ξεκολλησαν την καραμελα δεν μπορεσαν ποτε να βγαλουν την γλυκα που εμεινε για παντα στην ψυχη της.
Ετσι μεγαλωσε και περιπλανιοταν στο χωριο αλλοπροσαλλη και με το στομα γεματο καραμελες , ενα παιδι σε σωμα μεγαλου ανθρωπου.
Η φιλιτσα.
Οταν εσπασαν τα νερα της αλκυονης εξω απτην εκλησσια εκει ηταν μονο η φιλιτσα και ειδοποιησε αμεσα το χωριο ,ετσι γεννηθηκε η μικρη της φιλη η λυδια.
Δεν ειχε παιξει ποτε με κουκλες η φιλιτσα.
Ετσι η εμφανιση της λυδιας ηταν ενα ατελειωτο παιχνιδι, την χαζευε με τις ωρες στον κηπο κρυφα απο την γωνια να μεγαλωνει να μπουσουλαει να φωναζει αγκου και να περπαταει, να τραβαει τα λουλουδια απο τα μαλλια και να ζωγραφιζει τους τοιχους, εμοιαζαν ολοι τοσο χαρουμενοι κι αναρωτηθηκε γιατι ολοι ηταν κακοκεφοι στην εκκλησια αφου κι εκεινη υπηρξε μωρο.
Μεγαλωνε η λυδια και η φιλιτσα ανοιγε τα ματια της και τα κλεινε με μια σκεψη, το μικρο κοριτσι που ηταν ο μονος μικροσκοπικος ανθρωπος που την καταλαβαινε, ζωγραφιζαν μαζι, επαιζαν κρυφτο ,αγαλματακια ακουνητα, μπιλιες και εντυναν και παντρευαν τις κουκλες τους σε καθε πιθανο συνδιασμο.
Η λυδια μεγαλωνε μα η φιλιτσα παρεμενε παιδι και το καταλαβε οταν επεμενε να παιζουν και να σκαρφαλωνουν στο δεντροσπιτο του κηπου που με δυσκολια χωρουσαν τωρα πια.
Οταν η λυδια εφυγε για να σπουδασει η φιλιτσα εκλαιγε για μερες στα σκαλια της εκκλησιας, ειχε υποσχεθει να της γραφει και ερχεται στις γιορτες και πραγματι ερχοταν και πρωτα στην φιλιτσα ετρεχε και ηταν οντως γιορτη μιας και για την φιλιτσα δεν υπηρχαν γιορτες εκτος απο την αγαπη της μικρης της φιλης που μεγαλωσε.
Η λυδια ερωτευτηκε της γραφει πως παντρευεται και στην φιλιτσα στελνουν φορεμα με τεραστια λουλουδια ,στα σκαλια της εκκλησιας.
Ντυνεται και στολιζεται και ετοιμαζεται για τον γαμο κι οταν αντικρυζει την μικρη της φιλη που μεγαλωσε ,νυφη ολη η γλυκα απτην ψυχη της (ναι τοτε με την καραμελλα) φτανει στα χερια της και χαριζει στο ζευγαρι την συλλογη απο κερματα που εκανε στα σκαλια της εκκλησιας σε ενα κουτι απο γαλα εβαπορε ,ηταν πολλα βλεπεις και βαρια μα τα καταφερε.
Η λυδια το μικρο κοριτσακι που πλεον ειχε λυσει τα μακρια της κοτσιδια ξεσπασε σε λυγμους και την αγκαλιασε οπως αγκαλιαζει μανα το παιδι της,
ΣΑΓΑΠΩ της φωναξε και ενα δροσερο φιλι δροσισε την καρδια της φιλιτσας, με το χερι στο μαγουλο μην της παρει κανεις το φιλι, περασε ολη την νυχτα καμαρωνοντας για την λυδια.
Εκεινο το βραδυ ακουσε το δευτερο σαγαπω και μεταξυ μας νομιζω πως μεγαλωσε λιγο.
Στην καρδια.

Για ολες τις φιλιτσες που τους αφησαν τα χερια νωρις,
ποτε δεν ειναι αργα.

Σχόλια

  1. Ένα είναι τόσο πολύ περισσότερο από κανένα...
    ξεχνάς μετά κι εκείνα τα άλλα που κόβουν και καίνε
    και κατασπαράζουν...
    https://lh5.googleusercontent.com/-iSKmDoPuHjc/UZUK29Ckj8I/AAAAAAAAAr8/ov0sgFNwxFU/s800/Palaiopoli.gif

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. φωτογραφίες
    16 Μαϊ 2013 9:20 μ.μ.

    Πηγή για τις εικόνες: Wikimedia commons.
    http://commons.wikimedia.org/wiki/File:%CE%A0%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%8C%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7._%CE%95%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7_%CE%B5%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%AF%CE%B1.JPG
    http://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Flowers_on_white_background Πρόγραμμα επεξεργασίας: Gimp

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ενα ειναι περισσοτερα απο κανενα φιλε μου. μακαρι να μπορουσα να δω και το λινκ.στειλε μου email αν το δεις στο bluckt2007@gmail.com

      Διαγραφή
    2. Mail Delivery Subsystem

      12:47 AM (11 hours ago)

      to me
      Delivery to the following recipient failed permanently:

      bluckt2007@gmail.com

      Technical details of permanent failure:
      The email account that you tried to reach does not exist.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

Δεν φοβάμαι να φοβηθώ , φοβάμαι όμως την αυθυποβολή. Αποφάσισα να συνεργαστώ με τα εσώτερα μου αλλά πραγματικά βρίσκω αδικαιολόγητο να επιβάλλω στον εαυτό μου την μιζέρια. όλα αυτά λοιπόν τα σκέφτηκα όσο ανάπνεα από την μύτη και επέτρεπα στον εαυτό μου να αφέθει για λίγο στους ήχους γύρω μου. Δεν φαντάζεσαι ποσό καταλυτικό ήταν όλο αυτό για μενα φίλε, πραγματικά ειχα μια στιγμή απέραντης ευεξίας και διαυγείας. Είπε , να φέρετε στο μυαλό σας κάτι που σας δίνει χαρά και ξάφνου πίσω από τα κλειστά μου ματια σπρώχνονταν πρόσωπα για να πάρουν θέση, ένα ηλιοβασίλεμα που με σημάδεψε και η αγκαλιά της μάνας. Ένα χαμόγελο στόλισε το προσωπο μου και οι μύες του άρχισαν να αντιδρούν μιας και εδώ και πολύ καιρό δεν ειχα ένα ουσιαστικό χαμόγελο, μονό μονόπρακτα και συσπάσεις , συνοφρύωμα και απορία , αν κοιταχτείς στον καθρέφτη βάζω στοίχημα πως θα δεις καθαρά τις γραμμές του προσώπου σου και την πορεία της ψυχοσύνθεσης σου. Ίσως αυτό να σε ξυπνήσει , γιατί στο λέω φίλε μου εμένα λειτούργησε. Όλ…

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Σαν, sun ..

Σαν ηλιοβασιλεμα.
κοκκινα ματια και αλμυρα στα χειλη, δακρυα που πνιγονταν σαν λεξεις σε ενα χαμογελο.
Με ρωτουσε συχνα πως τα περναω ,μα εγω δεν περνουσα ουτε σαν σκια ουτε σαν σκεψη απο το μυαλο του κι ετσι σιωπησα.
Σαν καλοκαιρι.
Στα ηχεια να παιζει δυνατα κατι που αγαπουσες και να κλεινεις τα ματια  για να τον  φερεις κοντα σου,  παγωμενη γρανιτα και χωροχρονικες βολτες ,
να καινε τα ματια και η καρδια απο την αλμυρα κι η ζωη σου ανοστη χωρις εκεινον.
Σαν μια ατελειωτη βουτια.
Πνιγοσουν μεσα σου κι αυτο το καταλαβα εκεινο το δειλινο  που ειπες πως βλεπεις κι εσυ το ιδιο ονειρο και με κατευθυνες σε εκεινο τον πλανητη.
deja vue και υγρα φιλια στο πιο σκοτεινο μερος του κοσμου , εκει που δυο αδεσποτοι σκυλοι μαζευαν κυμματα και μαθαιναν πως αγαπιουνται οι ανθρωποι  και για πρωτη της φορα ειδε πυγολαμπιδες.
Σου κλεινω τα ματια, τεντωνω τα ποδια για να φτασω ως τον λαιμο σου ,φιλαω την πλατη σου και εσυ γυριζεις, οχι οπως αλλοτε μοναχα το προσωπο και χαμογελας, κερναω παγωτο σου εχω κ…