Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πλατεια ασωματων

Φωναζε.
Ουρλιαζε.
Να μην εχετε ονειρα ελεγε.
Εμοιαζε γνωστικος μα ητανε μονος κι απο την πολυ μοναξια γινηκε τρελος, με μια τρελα που χωρουσε μονο στο κεφαλι του κι αυτο θαρρεις να κουβαλουσε μυριες σκεψεις σκορπισμενες ,το εγερνε παντα δεξια σαν βαρος.
Κατηφοριζε καθε πρωι την ερμου ως το τελος της μονολογοντας ,κουνωντας τον δεικτικο σαν απειλη.
Ιδια διαδρομη και για εκεινον, τραινο και θορυβος σε μια πολη που κοιμοταν.
Πλατεια ασωματων κι εκεινος φωναζε στα ασωματα πλασματα που κατοικουσαν ελεγε αστεγα στα παγκακια και κατω απτον σταθμο,εδω ελεγε πεθαινουν και ανασταινονται οι τρελοι, οι ασωματοι ,αυτοι που μονο ψυχη εχουν.
Ψυχη τρελη και αδαμαστη.
Κοιταξε τον εκει στην γωνια του, εμαθε χωρις σωμα,χωρις αναγκες με αστεγες ελπιδες λεπιδες και τα φωτα απο τα αμαξια να τον αποκοιμιζουν.
Ενας ασωματος ανθρωπος.
Μονο ψυχη ειχε,αδαμαστη,
Τρελαθηκε ειπαν, μα οχι.
Εκμηδενισε τις αναγκες του και θα αναστηθει σε νεο σωμα που θα χωρεσει την ψυχη του.
Καληνυχτα κοσμε,αυριο μια καινουργια μερα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …