Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2013

Συναισθηματικη λουπα

Εικόνα
Εκεινο το κοριτσι που θυμασαι δεν υπαρχει πια.
θυμασαι ποσο μονο ενιωθε? ποσα δακρυα σπαταλησε? θυμασαι τα ματια της ποσα συννεφα κουβαλουσαν ?
Εκεινο το κοριτσι που αγαπησε ακομα και την σκια σου?
Που ετρεχε και χωνοταν στην αγκαλια σου σαν μην γυριζε ο κοσμος παρα μονο οταν την κρατουσες?
θυμασαι που σου ορκιστηκε αιωνια αγαπη?
θυμασαι που γελουσες οταν ξημερωνε και εκεινη σε φωτογραφιζε μεσα της?
Αναρωτηθηκε πολλες φορες αν το εζησε στην πραγματικοτητα η αν ειχε πεσει σε κωμα συναισθηματικο.
Συναισθηματικη λουπα.
Τακτοποιουσε τις στιγμουλες σαν ψυχουλα και τα αφηνε στον δρομο της να βρει τον γυρισμο και τον βρηκε..
Βγηκε απο την τεραστια φουσκα και σαν νεογεννητο ανοιξε τα ματια στον ηλιο, ολα μοιαζουν  διαφορετικα απο αποσταση, η καταστροφη ειναι πολυ πιο κοντα απο οσο μπορεις να δεις.
Ειχε μεσα της αποθεματα αγαπης και κατανοησης μα κυριως ποταμια ερωτα.
Ειχες πει μοιαζει στην zelda  , μα δεν ηταν εκεινη .
Εγινε ο εαυτος της εκεινος ο εαυτος που δεν γνωρισες,
ο εαυτος που συγχωρ…

Ποτιζε την ψυχη και κοιτα την να ανθιζει..

Εικόνα
Το μονο που προλαβε να δει ηταν ενα τεραστιο χαμογελο , ενα χαμογελο σαν εκεινα που ειχε ξεχασει τα εκτυφλωτικα που ζεσταιναν ακομα και την πιο κρυα καρδια, εκεινα που τρυπωναν στο μυαλο σου κι εφτιαχναν φωλια σαν εμβρυα ,θυμιζοντας σου να ταιζεις την καρδια σου.
Της φωναξε ,μοιαζεις με ξωτικο και ετρεξε βιαστικα να μπει στο επομενο τραινο και να χαθει στην ζωη του λιγα λεπτα αργοτερα.
Εχεις νιωσει ποτε σου να τρακαρεις με την ευτυχια, εκεινα τα ευτυχηματα που σε κανουν να συνειδητοποιεις ποσο ομορφη και παραξενη ειναι αυτη η μικρη διαδρομη στην ζωη.
Λιγο πριν ειχε φυγει απο το μεγαλο κτιριο με τους καταλευκους τοιχους και τα συνθηματα ,τα βλεμματα των ανθρωπων εδω κρυωναν την ψυχη της, ολοι εμοιαζαν φοβισμενοι και απομακροι χαμενοι στην δικη τους μαχη, ειχε πει μολις βγω απο εδω μεσα θα ζησω.
Ξεχναμε την ουσια.
Ανοιγουμε τα ματια καθε πρωινο και ξαναγεννιομαστε  , ο θανατος ειναι παντου στις ειδησεις ,στους εφιαλτες , στους αποχωρισμους ..
Αναλογιστηκε ποσες φορες ψιθυρισε μεσα της …

Ονειροπαγιδα

Εικόνα
Με σκεφτεσαι ακομα? Η φωνη στην αλλη γραμμη του τηλεφωνου σιγησε και κατι ξεψυχησμενα οχι , σωπασαν κι αυτα. Ακομα περνουσαν μπροστα στα ματια της εκεινα τα απογευματα στην αποβαθρα, με τον ηλιο στα ματια και μια γονιμη ελξη πανω απο τα κεφαλια τους. Δεν μιλουσαν πολυ , ενα νοημα αρκουσε και μετα δωματια νοικιασμενα, ανασες μακροσυρτα βραδια αδηφαγα, αχορταγα φεγγαρια και λογια , λογια παγιδες. Παγιδα ηταν κι εκεινος , η ονειροπαγιδα της. Ηταν ξεκαθαρο ελεγε την μια την αλλη σαγαπω και της εκλεινε τα ματια κι οσο δεν εβλεπαν τα ματια, πεινουσαν τα μεσα της για κεινον, να τον χορτασει μα δεν τον χορτασε ποτε. Μια εποχη ηταν μονο. Ενα καλοκαιρι που επλεκε ονειρα και μαζευε κοχυλια. Μια ονειροπαγιδα δικη της κρεμασμενη στο στομα του, καθε λεξη βλεπεις εχανε το νοημα της κι αποκτουσε νεο νοημα μεσα της. Ολα δικα της τα ηθελε. Της τα πηρε ολα και εφυγε κι ετσι δεν εχει παρα μονο τα ονειρα, σκονισμενα γιαυτο μην την ρωτας αν σε σκεφτεται ακομα, ρωτησε την αν επαψε ποτε ..να ξεσκονιζει. Ον…

Κλεισε τα ματια.

Εικόνα
Δεν ηταν αλλος παρα ο εαυτος του που δεν αναγνωριζε πια, τον επιασα να κοιταζει τα χερια του τιναζοντας τα μακρια του δαχτυλα προς το μερος μου, δεν αναγνωριζω τα χερια μου αναφωνησε !! Εβγαλε μια ξεθυμασμενη ανασα και καθισε στο παγκακι ,του κρατησα το χερι σφιχτα και με κοιταξε βαθεια μεσα στα ματια, μειναμε στην σιωπη για ωρα. Γελουσαν οι αλλοι ,τους ακουγα απο το ανοιχτο παραθυρο οταν τον εβλεπαν να τα βαζει με τα ποδια αυτη την φορα,η τα ματια ακομα και με τον λαιμο του, δεν ειναι δικα μου φωναζε με ακουτε??  Αναρωτιομουν αν τον ακουσε ποτε κανεις, αν σταματουσαν τα γελια και ο χλευασμος και ακουγαν θα ηταν διαφορετικος ο κοσμος. Αλλη μια φορα κοντα του , με απλωμενα τα δαχτυλα σαν αηδιασμενα ,του τα εκλεισα με προσοχη ενα ενα και τα καθισα στα δικα μου,σφιχταγκαλιασμενα δεν ενιωθαν ξενα τωρα πια.. Ζεστα και εμ απειρες κουκιδες χρονου, σαν πλανητες απλωμενοι σε λευκη σαρκα,διαφανη με κατακοκκινο αιμα που εβραζε και διακλαδωσεις απο φλεβες σαν τους περιπλοκους δρομους που ειχε δι…

time stood still.

Εικόνα
Σκεψου λεει να κατεβαιναμε μαζι τα σκαλια
 και να δειχναμε τον ιδιο ουρανο,
 οι μπουκαμβιλιες μπλεγμενες στα μαλλια.
Σκεψου ο κοσμος ολος να ειχε απαντησεις
 ,να επαυες να σιχτιριζεις τις ειδησεις
, μεσα σου χιλιαδες εκρηξεις.
Ολη σου η ζωη να χωρουσε και εμενα
 και να μην δακρυζω καθε φορα που φευγουν τρενα,
 μια αγαπη διχως φρενα.
Μια μερα θα μιλησω
 τιποτα απο ολα αυτα δεν θα μισησω
 ,αγαπω και στην αγαπη δεν χωραει η απατη.

Ενα παιδι ακουω να λεει
πως οι μεγαλοι δεν γελουν
μονο μεθουν
και υποκρινονται τους χαρουμενους

 Σαλτιμπαγκοι στην πλατεια
πεσαν τα προσωπεια
φοβαμαι βλεπεις τους εχθρους μου
ειναι πολλοι να εχεις το νου σου
Μια μερα θα μιλησω
για ολα εκεινα  που θελω να ζησω
τιποτα απο ολα αυτα δεν θα μισησω .

Ηθελα να θελεις

Εικόνα
Χαζευω τα παιδια  στο λιμανι.
 Δεν ξερω αν νιωθω τελευταια  κι αν κρινω απο τους ανθρωπους γυρω μου κανεις δεν νιωθει, οχι η καλοσυνη επιβιωσε απλα μουδιασα απο την πολυ ανοχη, στην εποχη.
Ο ελαχιστος χωρος να αναπνευσεις ο ουρανος ,εκει που χανονται τα μπαλονια , ναι εκεινα που δραπετευουν απο χερια παιδιων.
Θα θελα να γεμιζα αερα και με ενα φυσημα του να αιωρουμαι πανω απτην πολη, να αλαφρυνει το σωμα απτο βαρος της ψυχης κι αντιστροφα, με εναλλαγη να αδειασει απο μεσα μου το αποβαρο της μιζεριας.
.Αυτο  που μπορω να πω με ΒεΒαιοτητα ειναι πως τα μπαλονια δεν χανονται συναντιουνται με αλλα χαμενα ονειρα και μπλεκουν τα σχοινια τους, ανεβαινουν στο πιο ψηλο σημειο κι απο κει μας στελνουν χρωματα και ονειρα.
Υπαρχει ενα μερος στον ουρανο για τα χαμενα μπαλονια κι ισως μια μερα τα συναντησω.
Η αγαπη σου εμοιαζε με κατακοκκινο μπαλονι κι ετσι σαν παιδι που σε περιμενε στο μπαλκονι
κατευθυνες πανω μου ολο τον αερα σου, δροσιζωντας την ψυχη μου ,δινωντας μου την αισθηση πως σε κρατω απτο…

μια φορα κι εναν καιρο..

Εικόνα
Μια παρεα κοριτσιων.
Κοριτσια που συναντηθηκαν τυχαια και αγαπηθηκαν πολυ.
Τεσσερα κοριτσια με κοινη μοιρα.
Λουλουδενια κοριτσια με πληγες σαν ριζες βαθιες και μπουμπουκια ετοιμα να σκασουν στον κοσμο αυτο για να τον ομορφυνουν.
Ανεβηκαν σε λουνα παρκ και περασαν γεφυρες ,ενωσαν τις φωνες τους μεσα στο αυτοκινητο με ανοιχτα παραθυρα και τεντουρα.
Ανεβηκαν σε βουνα και μαζευτηκαν σε κυκλο, κρατησαν η μια τα χερια της αλλης και εκλαψαν γοερα σε μια μεγαλη αγκαλια.
Τεσσερα κοριτσια ,μια ιστορια πολλες διακλαδωσεις μα μια κοινη πορεια, μια ευθεια ολογιομη προς την αληθινη φιλια.
Περασαν χρονια ,ερωτες και συγνωμμες, γελια και χαρες ,παρτυ με χαρτινα καπελα και χαρτινα φιλια κι ακομα θυμαμαι την μυρωδια τους ,τα χερια και τα βραδια με μπυρα και σουβλακι στην πλατεια, το παγκακι και το ρυθμικο σφυριγμα για να κατεβω τις σκαλες δυο δυο να φτασω σε εκεινες, τεσσερα χαμογελα που γεμιζαν την καρδια και τον  κοσμο ολο.
Τιποτα δεν φανταζε δυσκολο τωρα που στον κοσμο υπηρχαν εκεινες ακομα κι οι λ…

Ενα σαγαπω, ισως δυο.

Εικόνα
Ζουσε μεσα της.
Σχεδον καμμια επικοινωνια με το εξωτερικο περιβαλλον, το διαπιστωνες αλλωστε κι απο την εμφανιση της, τα μπερδεμενα μαλλια και τα αταιριαστα ρουχα της ,στα χερια παντα ενα μολυβι ξυσμενο η χωρις μυτηδεν ειχε καμμια σημασια.
Βλεπεις δεν ηξερε τι να τα κανει τα χερια απο τοτε που τις τα αφησαν.
Και τις τα αφησαν νωρις.πολυ νωρις πριν ακομα σαραντισει.
Δεν ακουσε ποτε σαγαπω μεχρι ετουτη εδω την ημερα και ξαφνιαστηκε σαν αρχαιολογος που εσκαβε μηνες προτου αντικρυσει απολιθωμα καποιου σπουδαιου προγενεστερου πολιτισμου.
Ναι της φωναξε σαγαπω και της χαρισε ενα δροσερο φιλι κερασενιο στο μαγουλο ,ετσι ξαφνικα οπως γινονται ολα τα ωραια.
Ηταν η μονη οντοτητα που εμοιαζε να καταλαβαινει, ενα μικροσκοπικο ανθρωπακι με δυο μακρια κοτσιδια να στολιζουν το μικρο κεφαλακι και μια φωνη τσιριχτη σαν κορνα αυτοκινητου, με δυο ματια τεραστια φορτωμενα γιατι.
Ειχαν γινει φιλες , η μικρη προετρεψε την μαμα να βγει στον κηπο να δει την φιλη της και η αληθεια ειναι πως ξαφνιαστηκε οταν …

Το οτι δεν κοιταζεις πια δεν σημαινει πως δεν νιωθεις.

Εικόνα
Hθελε μονο να τον κανει να γελαει.
Να του χαιδευει το μετωπο και να αποκοιμιεται στα γονατα τηςμεχρι να μουδιασουν κι αυτα οπως κι εκεινη ολοκληρη .
Να του διαβαζει αποσπασματα απο τα αγαπημενα της βιβλια και να χανεται το βλεμμα του στον κοσμο της.
Να μοιαζουν ολα δυσνοητα για εκεινον, ακομα και το χαμογελο της μεθουσε την ψυχη του.
Να ξυπνουν συγχρονισμενοι το ξημερωμα κι αποκαμωμενοι απτο παθος λιγο αργοτερα να πινουν ελληνικο καφε στο μπαλκονι, εκεινη  καθισμενη στα ποδια του, αμιλητοι με ενα χαμογελο αχνο.
Να της κουνας το χερι φευγωντας και εκεινη  να τρεμει μηπως δεν σε ξαναδει.
Ενα ηλιοβασιλεμα τρυπωσε μεσα απτα γυαλια ηλιου του και χαθηκε στα ματια του για παντα ,το ειδε κι εκεινη και συμφωνησαν  πως δεν ηταν τυχαιο.
Ειχαν την αισθηση πως δεν θα κρατησει πολυ, δεν μιλησαν γιαυτο παρα μονο εκεινη ξεσπασε σε δακρυα ενα βραδυ στα χερια του.
και δεν κρατησε παρα μονο ενα καλοκαιρι με αλμυρα στα μαλλια και αγιγματα κατω απτο νερο, ξυπολητοι στον ερωτα,
Δεν ηξερε πως να μην τον αγ…

iDOCERS | Δεν ήταν ίδια | DOC TV | documenting everyday life

Ονειρουπολη

Εικόνα
Ηταν μια πολη διαφορετικη απο ολες τις αλλες.
Οι κατοικοι που ζουσαν εκει  ηταν  ενας κι  ενας με μοναδικο  κριτηριο, μια καρδια ολογιομη , ανοιχτη ,ετοιμη να αλλαξει τον κοσμο με την δυναμη της.
Κανενα χρωμα, εθνικοτητα η θρησκεια δεν ηταν φραγμος, ετσι μπορουσες να δεις και να ακουσεις χρωματα και γλωσσες αγνωστες που ενωνονταν δημιουργωντας εναν τεραστιο κυκλο αγαπης.
θα επρεπε να κυριαρχει ασσυνενοησια ,μα οχι.
Τα σπιτια δεν ηταν πλουσια μα ηταν γεματα, οι πορτες ανοιχτες και η βλαστηση πλουσια, η καθαρια εικονα του χωριου το εκανε να λαμπει σαν διαμαντι .
Τα παιδια δεν ειχαν σχολεια μα αλανες γεματες παιχνιδια, κατασκευες ,ζωα και μαθαιναν να φυτευουν να καλλιεργουν την φυση και τον εαυτο τους.
Μικρες βιβλιοθηκες στολιζαν καθε δρομο ,καθε σπιτι και γωνια του μικρου χωριου.
Οι κατοικοι νοιαζονταν και βοηθουσαν ο ενας τον αλλον γνωριζοντας τον καθε ενα απο αυτους ονομαστικα, καθως και τις αναγκες του, ετσι καθε κυριακη μαζευονταν σε ενα τεραστιο γλεντι στην μεγαλη πλατεια ανταλαζο…

Η αλικη στην χωρα των θαυματων

Εικόνα
Το κοριτσι με τα μακρια μελενια μαλλια και τα δαχτυλα γεματα δαχτυλιδια ειχε φεγγαροπετρες για ματια και γαλαζια ονειρα να την συνοδευουν, ηταν μια αλικη στην χωρα των θαυματων..
Ηξερε να αγαπαει και να αγαπιεται και σιγουρα αγαπηθηκε πολυ στην ζωη της ,μπορουσες να δεις την αγαπη σε καθε της κινηση, στον τροπο που περπατουσε ,μιλουσε και αγγιζε.Συναντησε πολλους λαβυρινθους μα βρηκε την διεξοδο, πινωντας τσαι γιασεμι στην υγεια της καθε απωλειας..
Δεν σε αγγιζε με τα χερια ,ειχε εναν μοναδικο τροπο να φωλιαζει μεσα σου απο τις πρωτες λεξεις που  εκτοξευε στην καρδια σου, ειχε εναν μοναδικο τροπο να σου μεταφερει ολη την ενεργεια που ειχε διοχετευτει μεσα της ,την καλοσυνη και την διορατικοτητα της.
Μοιαζει με ξωτικο ,μια ομορφια χωρις εθνικοτητα μιας και αλλαζε μορφες και χρωματα καθε φορα.
Διεκδικησε τα ονειρα της και εφυγε μακρια απο την ασφαλεια , κερδισε και εχασε μα δεν το βαζει κατω.
Την αγαπω σαν να ειμασταν συνοιδοιποροι σε καποια αλλη ζωη και μου δινει δυναμη να ξερω πως αν…

Χαμογεlucky

Εικόνα
Δεν ηταν ιδια.
χοροπηδουσε τις σκεψεις δυο δυο και κατεβαινε τα πλατια σκαλια με κλειστα ματια, χαμογελαστη γεματη αερα στα χερια και στο μυαλο ,προσποιοταν πως αντεχε τα παντα.
Μιλουσε δυνατα και εφτιαχνε δικες τις λεξεις καινουργιες ,μπερδεμενες με αληθεια και ψεμμα, να αντεξει ο απεναντι την βαρυτητα του αγνωστου νοηματος στα μεσα της.
Την ειχαν κουρασει οι λεξεις .
Ετσι φανταζε διασκεδαστικο να ανακατασκευαζει λεξεις και να μιλαει οπως τοτε που ηταν παιδι κορακιστικα , αυτη την φορα ομως μιλουσε νεραιδιστικα,ξωτικιστικα και αερικιστικα.
Τα παιδια στην πλατεια την κοιτουσαν σαν να εβλεπαν ενα τεραστιο ζαχαρωτο να κινειται στον χωρο τους και τα μωρα απλωναν τα χερια, τα αθωα ματια της εσπερναν χαρα και οι ανθρωποι της εξιστορουσαν τις ιστοριες τους σαν να την ηξεραν χρονια, ηξερε να ακουει, ηξερε να βλεπει και να συναισθανεται, αγγιζε με ευκολια τα χερια και την ψυχη των αλλων.
Παντα τυλιγμενη στα πολυχρωμα ρουχα της και τα ξανθα μαλλια της ,κανεις δεν ηξερε που ζει η αν δουλευει,…

Οχι αλλα αντιο.

Εικόνα
Βαρεθηκε να χανει.
οχι πως ηθελε μονο να κερδιζει, εστω μια ισοπαλια να αναπνευσει για λιγο το μυαλο που τρεχει με χιλια και αποκαμωμενο να γυριζει απο απωλεια σε απωλεια, πεφτει σε χειμερια ναρκη μεσα στο καλοκαιρι. Το καλοκαιρι που υποτιθεται πως ειναι η αγαπημενη εποχη της καρδιας. Εκλεινε ολοενα τα αυτια μα τα ματια το ζουσαν, ειχε στερεψει απο αγγιγμα και αγαπημενους,μοναχα κριτικη και ατερμονοι φοβοι που εγκξαθιστανται στην καθημερινοτητα της. Ειχε κανει ευχη οταν επεσε το αστερι εκεινο να την παρει καπου μακρια, καπου που να μην ξερουν, να μην ακουν ,να μην τρεχουν σε λευκα δωματια, μονο να νιωθουν. Δεν προλαβε. Τον προλαβε η αρρωστια. Τωρα μονο ενιωθε. Πονο και θυμο και εκεινο το ρηγμαδογιατι παλι αξεσουαρ κολλημενο στο μετωπο. Οταν ξεκινησε να γραφει του μιλουσε για ωρες στο τηλέφωνο , ειχε παντα την ιδια συμβουλη, να εισαι ο υπεροχος εαυτος σου ,ελεγε οχι εκεινος ο αλλος που αγανακτει και θυμωνει, εκεινος που θελει να αλλαξει τον κοσμο ,μπορουμε ετσι δεν ειναι,αναρωτιοταν? …

Πλατεια ασωματων

Φωναζε.
Ουρλιαζε.
Να μην εχετε ονειρα ελεγε.
Εμοιαζε γνωστικος μα ητανε μονος κι απο την πολυ μοναξια γινηκε τρελος, με μια τρελα που χωρουσε μονο στο κεφαλι του κι αυτο θαρρεις να κουβαλουσε μυριες σκεψεις σκορπισμενες ,το εγερνε παντα δεξια σαν βαρος.
Κατηφοριζε καθε πρωι την ερμου ως το τελος της μονολογοντας ,κουνωντας τον δεικτικο σαν απειλη.
Ιδια διαδρομη και για εκεινον, τραινο και θορυβος σε μια πολη που κοιμοταν.
Πλατεια ασωματων κι εκεινος φωναζε στα ασωματα πλασματα που κατοικουσαν ελεγε αστεγα στα παγκακια και κατω απτον σταθμο,εδω ελεγε πεθαινουν και ανασταινονται οι τρελοι, οι ασωματοι ,αυτοι που μονο ψυχη εχουν.
Ψυχη τρελη και αδαμαστη.
Κοιταξε τον εκει στην γωνια του, εμαθε χωρις σωμα,χωρις αναγκες με αστεγες ελπιδες λεπιδες και τα φωτα απο τα αμαξια να τον αποκοιμιζουν.
Ενας ασωματος ανθρωπος.
Μονο ψυχη ειχε,αδαμαστη,
Τρελαθηκε ειπαν, μα οχι.
Εκμηδενισε τις αναγκες του και θα αναστηθει σε νεο σωμα που θα χωρεσει την ψυχη του.
Καληνυχτα κοσμε,αυριο μια καινουργια μερα.