Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Συλλεκτης στιγμων




Στιγμες ειναι ολα , ειχε πει μα τοτε ησουν πολυ μικρος για να νιωσεις το μεγαλειο της σκεψης του.
Κι οταν ακομα μεγαλωσες εσυ εκεινος μικραινε με ραγδαιους ρυθμους μεχρι που συρρικνωθηκε σε ενα μικροσκοπικο κουτι και εκανε παρεα στα σκουληκια.
Εφερνες με το νου σου την χλοη και την μυρωδια του χωματος που σκεπαζε τοσους ανθρωπους που περπατουσες ελαφρα να μην ξυπνησεις την πολη των υποδοριων ανθρωπων.
Μεχρι εκεινη την δεδομενη εποχη ολα εμοιαζαν με ροδες που παν στο πουθενα καθως ολα στροβιλιζονταν γυρω σου,ειχες μια αξιοπρεπη δουλεια , μπαροτσαρκες και απειρα γυναικεια κορμια να ιδρωνουν στο κρεββατι σου.
Δεν μιλησες σε κανεναν για την πολη ,ουτε για τα αγρυπνα βραδια που σχεδιαζες αποβαση σε μια χωροχρονικη τρυπα,μαυρου χρωματος και χωρις βαρυτητα, ξελαφρωνε η ψυχη δημιουργωντας κυκλικες κινησεις εξαγνισμου , σαν χορογραφια μεχρι που η επαναληψη σε ζαλιζε και η ελαφροτητα του ειναι σου αποκοιμιοταν αγκαλιαζοντας ενα παχυ , πουπουλενιο μαξιλαρι.
Επαιρνε το σχημα της αγκαλιας σου.
Μια αγκαλια αδεια , να περιφερεται σε πολεις και μονοδρομους, σε πολιτειες ξενες και σταυροδρομια , φυλακιζοντας για παντα τις στιγμες στο βιβλιο των ματιων σου , αγνοωντας την συντροφικοτητα, μονος ,ρουφωντας την ζωη σαν ευγευστο κοκτειλ.
Μετρησες τα χρονια σου σε μερες,ωρες,νυχτες και δευτερολεπτα εξαργυρωνοντας τις σε στιγμες , εσυ και ο κοσμος.
Και αληθεια ποσο αστειο στο απογειο της ζωης σου ,να διαγραφονται οι μοναδικες στιγμουλες σου, οταν για μια στιγμη ο κοσμος σταματησε να γυριζει και το συμπαν εφερε στο δρομο σου ,τα ματια της.
Δυο μαυρες τρυπες για ματια, ιδιες με τις χωροχρονικες σου μαυρες τρυπες που σε ανεβαζαν στο υψος του μεγαλυτερου σου εαυτου, αναλαφρο και ελαφρως ζαλισμενο.
Η θεωρια σου της φανηκε αστεια και τραβωντας σε απτο χερι σε βυθισε στον κοσμο της, εναν κοσμο γεματο απο την μυρωδια της , τα ποιηματα της , κοινα ταξιδια  εντος και εκτος στρατοσφαιρας.
Τωρα που ειμαι μικρη στα χερια σου, ηρθε η ωρα για την συμβουλη που τοσο περιμενα,πριν χαθεις στα γελοια κουτια τους και κατω απτην γη ακουω τα γελια σου, πεσμου τι ειναι η ζωη, που θα βρω την ευτυχια, πως θα κρατησω το γελιο μου νεο και ζοφυρο?
Πεσμου παππου..
Και ο παππους φυτευοντας μανολιες για τα μαυρα της ματια , σκαλιζοντας το χωμα τοσο οικεια μιας κι εκει θα κατεληγε  κι αυτος και ολοι μας , ειπε :
Στιγμες ειναι ολα, μεχρι που θα ερθει η στιγμη που οι στιγμες θα χαθουν στο συμπαν μεσα σε δυο ματια και θα γεννησουν νιοφερτες στιγμες ,ως την στιγμη που η απεραντη βολτα στα εγκοσμια να τελειωσει σαν βολτα σε καρουζελ..
Μοιρασου τις στιγμες και εκεινες θα καρποφορισουν μεσα σου.
Θυμησου με , μα εμπλουτισε  την γνωση, μετεδωσε την ορεξη την αγαπη και την ομορφια της ζωης με τα βιωματα σου,ζησε σαν ολα να κρατουσαν για μια στιγμη..

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

Δεν φοβάμαι να φοβηθώ , φοβάμαι όμως την αυθυποβολή. Αποφάσισα να συνεργαστώ με τα εσώτερα μου αλλά πραγματικά βρίσκω αδικαιολόγητο να επιβάλλω στον εαυτό μου την μιζέρια. όλα αυτά λοιπόν τα σκέφτηκα όσο ανάπνεα από την μύτη και επέτρεπα στον εαυτό μου να αφέθει για λίγο στους ήχους γύρω μου. Δεν φαντάζεσαι ποσό καταλυτικό ήταν όλο αυτό για μενα φίλε, πραγματικά ειχα μια στιγμή απέραντης ευεξίας και διαυγείας. Είπε , να φέρετε στο μυαλό σας κάτι που σας δίνει χαρά και ξάφνου πίσω από τα κλειστά μου ματια σπρώχνονταν πρόσωπα για να πάρουν θέση, ένα ηλιοβασίλεμα που με σημάδεψε και η αγκαλιά της μάνας. Ένα χαμόγελο στόλισε το προσωπο μου και οι μύες του άρχισαν να αντιδρούν μιας και εδώ και πολύ καιρό δεν ειχα ένα ουσιαστικό χαμόγελο, μονό μονόπρακτα και συσπάσεις , συνοφρύωμα και απορία , αν κοιταχτείς στον καθρέφτη βάζω στοίχημα πως θα δεις καθαρά τις γραμμές του προσώπου σου και την πορεία της ψυχοσύνθεσης σου. Ίσως αυτό να σε ξυπνήσει , γιατί στο λέω φίλε μου εμένα λειτούργησε. Όλ…

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Σαν, sun ..

Σαν ηλιοβασιλεμα.
κοκκινα ματια και αλμυρα στα χειλη, δακρυα που πνιγονταν σαν λεξεις σε ενα χαμογελο.
Με ρωτουσε συχνα πως τα περναω ,μα εγω δεν περνουσα ουτε σαν σκια ουτε σαν σκεψη απο το μυαλο του κι ετσι σιωπησα.
Σαν καλοκαιρι.
Στα ηχεια να παιζει δυνατα κατι που αγαπουσες και να κλεινεις τα ματια  για να τον  φερεις κοντα σου,  παγωμενη γρανιτα και χωροχρονικες βολτες ,
να καινε τα ματια και η καρδια απο την αλμυρα κι η ζωη σου ανοστη χωρις εκεινον.
Σαν μια ατελειωτη βουτια.
Πνιγοσουν μεσα σου κι αυτο το καταλαβα εκεινο το δειλινο  που ειπες πως βλεπεις κι εσυ το ιδιο ονειρο και με κατευθυνες σε εκεινο τον πλανητη.
deja vue και υγρα φιλια στο πιο σκοτεινο μερος του κοσμου , εκει που δυο αδεσποτοι σκυλοι μαζευαν κυμματα και μαθαιναν πως αγαπιουνται οι ανθρωποι  και για πρωτη της φορα ειδε πυγολαμπιδες.
Σου κλεινω τα ματια, τεντωνω τα ποδια για να φτασω ως τον λαιμο σου ,φιλαω την πλατη σου και εσυ γυριζεις, οχι οπως αλλοτε μοναχα το προσωπο και χαμογελας, κερναω παγωτο σου εχω κ…