Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

κρυμμενοι θυσαυροι.

   
Η ωρα περασμενη  στο κεντρο της αθηνας  τα φωτα μοιαζουν με στολιδια ξεχασμενα, ενα αυτοκινητο περναει βιαστικα και ενα σμαρι περιστεριων ξαμολυθηκε για το κυνηγι του χαμενου θυσαυρου, λιγα ψιχουλα .. Σαν εκεινο το παιδι που θα επρεπε να κοιμαται στα ζεστα  κι αυτο ψιχουλα ψαχνει, κανεναν θυσαυρο, δεν πιστευει στους θυσαυρους ,ουτε στα παραμυθια γιατι κανεις δεν του διαβασε , μονο δρακους συναντησε και σκοταδι.
Το κοιταζω απο μακρια, σβελτες κινησεις ανεβαινει στον σκουπιδοτενεκε με μαεστρια ,πηδαει εξω με λαφυρο ενα μισοτελειωμενο σαντουιτς κι ενα παπουτσι , το επεξεργαζεται και το χωνει στην μεγαλη τσαντα με τα υπολοιπα λαφυρα.
Δεν μπορεις να προσδιορισεις την ηλικια αυτων των μικρομεγαλων ηρωων που εμαθαν απτα πρωτα τους βηματα να περνουν λεωφορους και να πιανουν καλη θεση στα φαναρια, παιδια που παιζουν τους μεγαλους, παιδια που οταν τα ρωτας γιατι δεν κοιμουνται τετοια ωρα , γουρλωνουν τα τεραστια ματια τους και γελουν , γελουν παιδικα ευτυχως, αυτο δεν τους το στερησαν ..
Το αγορι μογλης σκαρφαλωσε σε ολα τα πιθανα και απιθανα μερη και πλησιασε προς το μερος μου , αντιληφθηκε το βλεμμα μου να τον ακολουθει προφανως  και με απλωμενο χερι μου φωναζε απτον απεναντι δρομο
-εϊ εσυ , δωσε μου ενα ευρω , κοπελια
Καθισε διπλα μου και με κοιτουσε ολο απορια, με ρωτουσε για τα μαλλια μου, αγγιζε τις μπουκλες και του φανηκε αστειο που πανω απτα χειλη μου υπηρχε σκουλαρικι, με ρωτησε αν εχω παιδι και οταν του ειπα πως εχω, χαμογελασε και  κοιταξε τα ποδαρακια του σαν να θυμηθηκε ολες τις διαδρομες που ειχαν καταφερει ετσι, ξυπολητα.
-Ποσο χρονων εισαι
-δεν ξερω
-που ειναι η μαμα σου?
-δεν ξερω.
-Δεν νυσταζεις , τετοια ωρα?
-δεν ξερω.
Του χαιδεψα τα μαλλια και ξεκαρδιστηκε, επειτα με ευχαριστησε με την τυροπιττα στο ενα χερι και την τεραστια τσαντα στο αλλο , συνεχισε να κανει αυτο που ηξερε καλυτερα, το κυνηγι του χαμενου θυσαυρου.
Απομακρυνοταν σαν κουκιδα μεστα ζαλισμενα φωτα της πολης, μιας πολης που ποτε δεν κοιμαται, λιγο πιο κατω σταματησε ενα βαν , ανοιξε την πορτα και μπηκε μεσα βιαστικα, το 8ωρο τελειωσε και ειχε ερθει η ωρα να ξεκουραστει, την επομενη μερα θα πηγαινε στα βορεια,ετσι μου ειπε, εκει εβρισκε παντα πολλα πραγματα αν ξεκινουσε νωρις.
Γυρισα στο σπιτι , αγκαλιασα τους δικους μου και προσποιηθηκα πως ολα ειναι καλα, αλλωστε ημουν σπιτι μου, εφαγα γρηγορα γρηγορα το φαγητο μου και διαβασα δυο παραμυθια στο παιδι, το στομαχι μου αρχισε να γυριζει σαν ροδα και στην θυμηση του καινουργιου φιλου μου , ξεσπασα σε κλαμματα , δεν τον χωνευα αυτον τον κοσμο.
Τον εκανα εμετο.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

Δεν φοβάμαι να φοβηθώ , φοβάμαι όμως την αυθυποβολή. Αποφάσισα να συνεργαστώ με τα εσώτερα μου αλλά πραγματικά βρίσκω αδικαιολόγητο να επιβάλλω στον εαυτό μου την μιζέρια. όλα αυτά λοιπόν τα σκέφτηκα όσο ανάπνεα από την μύτη και επέτρεπα στον εαυτό μου να αφέθει για λίγο στους ήχους γύρω μου. Δεν φαντάζεσαι ποσό καταλυτικό ήταν όλο αυτό για μενα φίλε, πραγματικά ειχα μια στιγμή απέραντης ευεξίας και διαυγείας. Είπε , να φέρετε στο μυαλό σας κάτι που σας δίνει χαρά και ξάφνου πίσω από τα κλειστά μου ματια σπρώχνονταν πρόσωπα για να πάρουν θέση, ένα ηλιοβασίλεμα που με σημάδεψε και η αγκαλιά της μάνας. Ένα χαμόγελο στόλισε το προσωπο μου και οι μύες του άρχισαν να αντιδρούν μιας και εδώ και πολύ καιρό δεν ειχα ένα ουσιαστικό χαμόγελο, μονό μονόπρακτα και συσπάσεις , συνοφρύωμα και απορία , αν κοιταχτείς στον καθρέφτη βάζω στοίχημα πως θα δεις καθαρά τις γραμμές του προσώπου σου και την πορεία της ψυχοσύνθεσης σου. Ίσως αυτό να σε ξυπνήσει , γιατί στο λέω φίλε μου εμένα λειτούργησε. Όλ…

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Σαν, sun ..

Σαν ηλιοβασιλεμα.
κοκκινα ματια και αλμυρα στα χειλη, δακρυα που πνιγονταν σαν λεξεις σε ενα χαμογελο.
Με ρωτουσε συχνα πως τα περναω ,μα εγω δεν περνουσα ουτε σαν σκια ουτε σαν σκεψη απο το μυαλο του κι ετσι σιωπησα.
Σαν καλοκαιρι.
Στα ηχεια να παιζει δυνατα κατι που αγαπουσες και να κλεινεις τα ματια  για να τον  φερεις κοντα σου,  παγωμενη γρανιτα και χωροχρονικες βολτες ,
να καινε τα ματια και η καρδια απο την αλμυρα κι η ζωη σου ανοστη χωρις εκεινον.
Σαν μια ατελειωτη βουτια.
Πνιγοσουν μεσα σου κι αυτο το καταλαβα εκεινο το δειλινο  που ειπες πως βλεπεις κι εσυ το ιδιο ονειρο και με κατευθυνες σε εκεινο τον πλανητη.
deja vue και υγρα φιλια στο πιο σκοτεινο μερος του κοσμου , εκει που δυο αδεσποτοι σκυλοι μαζευαν κυμματα και μαθαιναν πως αγαπιουνται οι ανθρωποι  και για πρωτη της φορα ειδε πυγολαμπιδες.
Σου κλεινω τα ματια, τεντωνω τα ποδια για να φτασω ως τον λαιμο σου ,φιλαω την πλατη σου και εσυ γυριζεις, οχι οπως αλλοτε μοναχα το προσωπο και χαμογελας, κερναω παγωτο σου εχω κ…