Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λεμονοδασος

 




Την πλησιασε χαριζοντας της ενα λεμονοδασος κι υστερα ενα τραγουδι για ενα δεντρο απο λεμονια.Συμπληρωσε ακομα και το μια φορα κι εναν καιρο της που ηταν μονο στο τραπεζι..Εμοιαζε αληθινος μα ηταν απο ατσαλι.
Ελεγε σαγαπω μα στον κοσμο του σημαινε κατι αλλο.
Τον αγαπησε δυνατα και του το εδειξε με καθε τροπο του ζωγραφισε κυματα και χιονια που αγαπουσε του εγραψε ποιηματα και του κρατησε τα χερια.Αγαπουσαν τα ιδια τραγουδια και ηξερε να παιζει ντραμς μα πιο πολυ απο ολα ηξερε να παιζει με την καρδια της,μοναχα που ολο κερδιζε.
Ηθελε να κοιμηθει εναν αιωνιο υπνο οταν εφυγε εκεινος ,να γινει ηλιος να λιωσει επανω στον κερινο αγαπημενο της και να του χαρισει συννεφα απο βαμβακι και διαφανη κλωστη.Ολα του τα χαριζε.
Κι εκεινος μια γατα.
Που νιαουριζε και περπατουσε στους τοιχους,κουρνιαζε στην αγκαλια της και πενθουσαν μαζι.
Ενα πρωινο γυρισε.Για μια στιγμη ενα ξημερωμα μαζι,σαγαπω μα φυγε.
Παρε και την γατα να πενθω μοναχη.
Τιποτα απο εκεινον,ουτε το ηλιοβασιλεμα στην εξεδρα ,ουτε το  ξυπνημα στο δωματιο του,τα μαυρα του μαλλια και την νυχτα που την εκλεψε απτους φιλους,το σοκακι που γεμισε φιλια και την μερα που περασε μπροστα της κρατωντας ενα χερι,ξενο.
Μια αλλη.
Οχι εκεινη.
Αλλη.
Και μετα ραγισε το τζαμι απτο παραθυρο που κοιταζε αν ερχεσαι και τα τραγουδια χασαν το νοημα τους γιατι παιζαν στο ριπιτ , ακομα και η πολυθρονα ξεφτισε και δεν μενει πια εκει.
Μην γυρισεις πια,δεν εχει αλλες στιγμες.
Για σενα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …