Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πες ναι.




Καμμια φορα γραφω για να αδειαζω τις σκεψεις μου πανω σε ενα λευκο χαρτι, να το μαυριζω ετσι συνειδητα με τις ορφανες λεξεις μου και να τις δενω με το αψυχο χαρτι ωσπου να γινουν ενα.
Ειναι μερες που στερευουν τα λογια, η δυναμη και η θεληση , ειναι κι αλλες που σαν διπολικη θυελλα πλυμμηριζω απεριγραπτη χαρα και αισιοδοξια μονο απο μια λεξη, ενα χαμογελο, μια μυρωδια, μια θυμηση.
Η πηγη μου δεν στερευει μοναχα αυξομειωνεται ,δεν υπαρχει μετρο και αυτο με κουραζει, θα ηθελα να βρισκομαι καπου στην μεση σχεδον σε ολα τα πραγματα μα το φλερτ μου με τα ακρα δεν συμφωνει με ετουτη εδω την σκεψη.
Με επηρεαζουν σχεδον ολα, οι καλημερες ,οι ειδησεις ,οι αγκαλιες και οι φιλοι , η αληθεια ειναι πως δεν αντεχω και πολυ ετουτη εδω την εποχη και ψαχνω τροπους να ξεχνιεμαι και κυριως να βοηθιεμαι ενω παραλληλα να βοηθαω με οποιον τροπο μπορω, πιστευω μονο στην καλοσυνη των ανθρωπων και την αγαπη, νομιζω πως αυτο θα υπερνικησει καθε εμποδιο, θα ηταν αδικο να μην αναφερω τις συλλογικες δρασεις που ξεπεταγονται καθε τρεις και λιγο διδασκωντας μας ανθρωπια και αλλυλεγγυη, θα ηταν αδικο επισης να σταθω μονο στα ασχημα.
Συναντω καθημερινα ανθρωπους φιλους και αγνωστους που γιναν φιλοι καρδιας να καταπιανονται με τα κοινα, να προσφερουν και να δινονται σε εναν ατερμονο αγωνα επιβιωσης της ελπιδας.
Δεν αντεχω αλλα σκυθρωπα προσωπα και αποδυναμωμενα λογια, αποχαιρετισμους φιλων και γνωστων ,εξαθλιωση και πονο, ψυχικο πονο που συσσωρευεται σε ολη την κοινωνια και κραυγαζει απο παντου, απο την ενδοσχχολικη βια μεχρι τα κορναρισματα στον δρομο, την οργη στα ματια μας και τους γειτονες που αλλοτε τους συναντουσες γιαμια καλημερα στην εισοδο, ενω τωρα σου κουναν το κεφαλι ψελλιζοντας  πως μας καταντησαν.
Ειμαι σχεδον βεβαια και οχι ονειροπαρμενη (ενταξει ισως λιγο) πως μπορουμε να τα καταφερουμε, νομιζω πως ειτε λιγο η πολυ ολοι μπορουμε να βοηθησουμε με καποιον τροπο και το μονο που αρκει ειναι να πατησεις εθελοντισμος στο google, η να βρεις στην γειτονια σου ανθρωπους που σε εχουν αναγκη, ξερω πως λεφτα δεν υπαρχουν αλλα αρκει μια βολτα με την γιαγια απτο απεναντι μπαλκονι που σε κοιταζει θλιμμενα ,ενας καλος λογος, ενα πιατο φαγητο μια αγκαλια.
Εχω την απιστευτη αναγκη να αγκαλιαζω τον κοσμο αυτες τις μερες, ειναι ενα ειδος εξαγνισμου αυτο που ξεπηδησε απτο κεφαλι μου, η μαλλον απτα χερια μιας και δεν μπορω να τα κλεισω, μια αγκαλια γεματη αγαπη και δυναμη, εναν καλο λογο, μια καλημερα, ενα χαμογελο, ας μην ξοδευουμε τις μερες μας και την ενεργεια μας με οργη, αντιθετη ψυχολογια και αισιοδοξια, για να περασουν οι κακες μερες, μερες σαν κι αυτη..

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

Δεν φοβάμαι να φοβηθώ , φοβάμαι όμως την αυθυποβολή. Αποφάσισα να συνεργαστώ με τα εσώτερα μου αλλά πραγματικά βρίσκω αδικαιολόγητο να επιβάλλω στον εαυτό μου την μιζέρια. όλα αυτά λοιπόν τα σκέφτηκα όσο ανάπνεα από την μύτη και επέτρεπα στον εαυτό μου να αφέθει για λίγο στους ήχους γύρω μου. Δεν φαντάζεσαι ποσό καταλυτικό ήταν όλο αυτό για μενα φίλε, πραγματικά ειχα μια στιγμή απέραντης ευεξίας και διαυγείας. Είπε , να φέρετε στο μυαλό σας κάτι που σας δίνει χαρά και ξάφνου πίσω από τα κλειστά μου ματια σπρώχνονταν πρόσωπα για να πάρουν θέση, ένα ηλιοβασίλεμα που με σημάδεψε και η αγκαλιά της μάνας. Ένα χαμόγελο στόλισε το προσωπο μου και οι μύες του άρχισαν να αντιδρούν μιας και εδώ και πολύ καιρό δεν ειχα ένα ουσιαστικό χαμόγελο, μονό μονόπρακτα και συσπάσεις , συνοφρύωμα και απορία , αν κοιταχτείς στον καθρέφτη βάζω στοίχημα πως θα δεις καθαρά τις γραμμές του προσώπου σου και την πορεία της ψυχοσύνθεσης σου. Ίσως αυτό να σε ξυπνήσει , γιατί στο λέω φίλε μου εμένα λειτούργησε. Όλ…

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Σαν, sun ..

Σαν ηλιοβασιλεμα.
κοκκινα ματια και αλμυρα στα χειλη, δακρυα που πνιγονταν σαν λεξεις σε ενα χαμογελο.
Με ρωτουσε συχνα πως τα περναω ,μα εγω δεν περνουσα ουτε σαν σκια ουτε σαν σκεψη απο το μυαλο του κι ετσι σιωπησα.
Σαν καλοκαιρι.
Στα ηχεια να παιζει δυνατα κατι που αγαπουσες και να κλεινεις τα ματια  για να τον  φερεις κοντα σου,  παγωμενη γρανιτα και χωροχρονικες βολτες ,
να καινε τα ματια και η καρδια απο την αλμυρα κι η ζωη σου ανοστη χωρις εκεινον.
Σαν μια ατελειωτη βουτια.
Πνιγοσουν μεσα σου κι αυτο το καταλαβα εκεινο το δειλινο  που ειπες πως βλεπεις κι εσυ το ιδιο ονειρο και με κατευθυνες σε εκεινο τον πλανητη.
deja vue και υγρα φιλια στο πιο σκοτεινο μερος του κοσμου , εκει που δυο αδεσποτοι σκυλοι μαζευαν κυμματα και μαθαιναν πως αγαπιουνται οι ανθρωποι  και για πρωτη της φορα ειδε πυγολαμπιδες.
Σου κλεινω τα ματια, τεντωνω τα ποδια για να φτασω ως τον λαιμο σου ,φιλαω την πλατη σου και εσυ γυριζεις, οχι οπως αλλοτε μοναχα το προσωπο και χαμογελας, κερναω παγωτο σου εχω κ…