Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2013

she dreams that shes awake.

Εικόνα
Εκεινοι που αγαπηθηκαν εχουν εκεινο το βλεμμα της νοσταλγιας, την γευση ακομα στο στομα..
Εστειλαν μερικα μυνηματα μετα απο μηνες απεραντης σιωπης.
Την τρελαιναν τα μυνηματα του , αντικρουονταν τοσο με τον συγκρατημενο εαυτο του χωρις καμμια υπερβολη, σε αντιθεση με την ρεαλιστικη συμπεριφορα του τα γραπτα του μετεφεραν μια κοπιαστικη νοσταλγια, κοφτα αλλα ναι.
Κανενα σημειο στιξης καμμια υπερβολη.
Την ξενερωναν εκεινες οι ατελειωτες τελιτσες σε καθε προταση ,τα θαυμαστικα και κυριως οι παυλες, εκεινος καμμια.
Τυπικα λογια για αρχη και επειτα στο ψαχνο, η τακτικη παγια την ακινητοποιουσε. δυο τρεις αναμνησεις του σαν ξεροβηχας πεταγονταν σε λεξεις μπροστα της και επαυε να αναπνεει.
Ειχε προσπαθησει πολυ να ξεχασει, να προχωρησει την ζωη της εξω απτην δικη του μα παντα εβρισκε τροπο να της ξυπναει θυμησες,
Την ειχε προσεγγισει μοναδικα, παροτι χλευαζε την ρομαντικη συννεφενια σκεψη της , εβρισκε μεσα της κομματια του εαυτου του που παλευε να ξεχασει.
Δεν θελω να πονεσω ξανα ειχε πει κ…

ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑ

Αγώνα δρόμου δίνει η οικογένεια της νεαρής Πατρινής Πολυτίμης Αραπάκου - Κάρλου, για να συγκεντρώσει τουλάχιστον 200 φιάλες αίματος που απαιτούνται για τη σωτηρία της. Η νεαρή γυναίκα, η οποία πριν από δύο μήνες έφερε στον κόσμο το πρώτο της παιδί, προσβλήθηκε από μία σπάνια νόσο και συγκεκριμένα από το σύνδρομο Moschkowitz (θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα). Πρόκειται για μία ασθένεια του αίματος που οδηγεί στην ανάγκη καθημερινής χορήγησης 10 με 15 φιάλες αίματος για αρκετό διάστημα. Ήδη έχει γίνει μεγάλη κινητοποίηση και μέσω του διαδικτύου, ενώ όποιος ενδιαφέρεται να βοηθήσει μπορεί να απευθύνεται στο νοσοκομείο του Ρίου ή του «Αγ. Ανδρέα» και να δηλώνει ότι επιθυμεί να προσφέρει αίμα για την συγκεκριμένη γυναίκα.  η απο οποιαδηποτε πολη της ελλαδας στο ονομα αραπακου πολυτιμη και πατρωνυμο γεωργιος αραπακος.

iDOCERS | The end | DOC TV | documenting everyday life

Λεμονοδασος

Εικόνα
Την πλησιασε χαριζοντας της ενα λεμονοδασος κι υστερα ενα τραγουδι για ενα δεντρο απο λεμονια.Συμπληρωσε ακομα και το μια φορα κι εναν καιρο της που ηταν μονο στο τραπεζι..Εμοιαζε αληθινος μα ηταν απο ατσαλι.
Ελεγε σαγαπω μα στον κοσμο του σημαινε κατι αλλο.
Τον αγαπησε δυνατα και του το εδειξε με καθε τροπο του ζωγραφισε κυματα και χιονια που αγαπουσε του εγραψε ποιηματα και του κρατησε τα χερια.Αγαπουσαν τα ιδια τραγουδια και ηξερε να παιζει ντραμς μα πιο πολυ απο ολα ηξερε να παιζει με την καρδια της,μοναχα που ολο κερδιζε.
Ηθελε να κοιμηθει εναν αιωνιο υπνο οταν εφυγε εκεινος ,να γινει ηλιος να λιωσει επανω στον κερινο αγαπημενο της και να του χαρισει συννεφα απο βαμβακι και διαφανη κλωστη.Ολα του τα χαριζε.
Κι εκεινος μια γατα.
Που νιαουριζε και περπατουσε στους τοιχους,κουρνιαζε στην αγκαλια της και πενθουσαν μαζι.
Ενα πρωινο γυρισε.Για μια στιγμη ενα ξημερωμα μαζι,σαγαπω μα φυγε.
Παρε και την γατα να πενθω μοναχη.
Τιποτα απο εκεινον,ουτε το ηλιοβασιλεμα στην εξεδρα ,ουτε το  ξ…
Εικόνα
Μπαινοβγαινε σε σωματα και δωματια , λεξεις και πολυχωρους, αγοραζε ερωτα ,τσιγαρα φτηνο κρασι και βιβλια. Γεμιζε και αδειαζε καποιες φορες στερευε κι αλλες ξεχειλιζε σαν καζανι που εβραζε. Ηξερε να σφιγγει χερια ,αναμνησεις  και την καρδια της, να τα συμπυκνωνει τοσο πολυ μεσα της ωσπου να αφανιστουν σαν καπνος απο τα δαγκωμενα χειλη της. Στο κεφαλι της μια λεωφορος με συχνες στασεις στην αγκαλια του, στασεις και αποστασεις αργοτερα  θα τους εκαναν να ξεπερασουν τα ορια και την ανοχη ,μονο ανασες και ιδρωτα θα γεμιζε το δωματιο που ξαμολουσε καθε επιθυμια της. Εκεινος τυφλο σκυλι, βρωμουσε ποθο και εκδικηση πουθενα ερωτας. Εκεινη διπλη ζωη. Ενα σπιτι δυο παιδια , ενας αντρας και εκεινη . Ρομποτικη φυσιογνωμια ,κινησεις ακριβειας ,απολυτη αφοσιωση στους πολλαπλους ρολους της και καθε φορα που δεν ακουγε ενα ευχαριστω επιβραβευε τον εαυτο της με ενα απογευμα μαζι του. Δωματια ξενοδοχειων και απομακρες θαλασσες ,χνωτα στα τζαμια του αυτοκινητου και ενοχες χορευαν μπροστα της ,αυτο εκαν…

H zωη του σκυλου.

Εικόνα
Αθηνα 2013.
Αγορασε το σπιτι αυτο γιατι ηταν κοντα στην θαλασσα, την αγαπουσε την θαλασσα, της θυμιζε τον εαυτο της, αυτη η διπολικη διαταραχη του οπου φυσαει ο ανεμος ταιριαζε πολυ με τις διαθεσεις της. Περνουσε αλλωστε τοσο χρονο στην βεραντα ενωνοντας το βλεμμα της  με τον ουρανο , μια με την μητερα θαλασσα και ειχε παρατηρησει πως η διαθεση της ταιριαζε  , οταν λοιπον η θαλασσα παλευε με τον βορια ,ηταν ανταριασμενη και εκεινη  κι οταν η θαλασσα γαληνια ,ακινητη φανταζε καθρεφτιζε στα ματια της η γαληνη. Το κοριτσι ειχε το ιδιωμα να μιλαει με τις σιωπες , εμενε πολλες ωρες στους τεσσερις τοιχους καθως χρονια πριν και μετα απο απειρες ωρες ταβανοθεραπειας και ψυχοθεραπειας της ειχε διαγνωστει , αγοραφοβια. Η γειτονια ηταν πολυ υσηχη και οι γειτονες απομακροι, σπανια ανταλλαζε κουβεντες με τους ενοικους της πολυκατοικιας και ειχε αρκεστει στις τυπικες καλημερες και καληνυχτες  ετσι ωστε να περιορισει το ενοχικο συνδρομο που την διακατεχε. Ενοχες για ολα, της το ειχαν φυτεψει τοσο κ…

to all those who wonder if im writing about them, i am.

Εικόνα
Δεν θα παψω ποτε να γραφω για αυτους που αγγιξαν την ψυχη μου.
Για ολους εκεινους που με τα δαχτυλα τους επλασαν τον πηλο της ψυχης μου αφηνοντας σημαδακια στο απειρο μεσα μου,
για σενα που μου χαμογελασες στον δρομο οταν ολα ραγιζαν μπροστα μου και για εκεινον που μου χαριζε το σπιτι του οταν δεν ειχα που να παω,
για ολους εκεινους που εφαγαν το φαγητο που με αγαπη τους μαγειρεψα και  χορτασαν την ψυχη μου.
Για τους φιλους που μου κρατησαν το χερι και ξενυχτησαν στο πλαι μου, για τους αλλους που με μισησαν και εφυγαν, ολους τους θυμαμαι, θα τους κουβαλαω μεσα μου για παντα.
Θυμαμαι εσενα οταν φωναζες πως πιστευεις σε μενα και σου εκλεινα την πορτα τρεχοντας στον εαυτο μου , ησουν εκει οταν γυρισα , σε βρηκα να με περιμενεις χρονια , ηξερες πως χρειαζομουν χρονο με τον εαυτο μου για να αγαπησω καθε τι ομορφο επρεπε να αγαπησω πρωτα εμενα,
εσενα να σκεφτεις ειχες πει και με βασανιζε η σκεψη σου για μηνες.
Ολοι οι ηρωες μου μοιαζουν με την λερναια υδρα κεφαλια που κοβω και φυτρωνουν αλ…

Σου χαριζω ενα αστερι.

Εικόνα
Τις μερες σκοτεινιαζε και δεν εβλεπε παρα μονο δακρυα στα ματια, δεν ηξερε πως να την βοηθησει και της εστελνε αστερια και αστραπες απο ευχες , την ζωγραφιζε χωρις τους μαυρους κυκλους, τους αντικαθιστουσε με κομητες και για στομα ενα χαμογελαστο ουρανιο τοξο,την ανεβαζε σε εναν ασημι μονοκερο και την εφερνε κοντα της, στον πλανητη τους.
Κοριτσενιος πλανητης,γεματος εκκωφαντικα γελια και αρωματα, κορδελες και μεταξενια αγγιγματα, συννεφενια λογια και ονειρα. Μαγικα χερια παιδιων που εδιωχναν καθε θλιψη .
Ελεγαν θα τα καταφερουν και αληθεια το προσπαθησαν μα ηταν το βαρος μεγαλο στις πλατες ,λυγιζαν τα γονατα και επεφταν, ξανασηκωνονταν δινοντας χερι η μια στην αλλη δημιουργωντας ετσι μια γεφυρα αγαπης που θα εφτανε ως την γη.
Θα καταφερναν να ψαρεψουν αστερια μια μερα που θα εβρεχε κομητες ,μια ευχη δυνατη θα της πηγαινε στην γη και το πιο σημαντικο,θα ειχαν αφησει πισω τους την λυπη λογω βαρυτητας κι ετσι παναλαφρες θα προσγειωθουν  στην γη.
Υπαρχει ελπιδα για τα δυο κοριτσια,ελπιδα…

The end

Εικόνα
Χαρμολυπη.
Δεν επεσε ουτε ενα δακρυ απτον γυαλο των ματιων της, δεν πονουσε ,μουδιασμενη ηταν.
Παρακολουθουσε ενα μονοπρακτο να παιζετε μπροστα της ,χιλιαδες κοσμος διπλα της μα ολομοναχη.
Μονη αναμεσα σε πολλους, οχι δεν ηταν πρωτογνωρο συναισθημα.
Την ειχαν χτενισει και στολισει σαν πρωταγωνιστρια, μα εκεινη αψυχη και ασαλευτη στον βαθυ της υπνο ειχε αφησει την ψυχη της λευτερη, βουιζε καθως πεταριζε γυρω τους και καποιοι μπορεσαν να δουν και να νιωσουν για τελευταια ισως φορα το γελιο της.
Γελουσε σπανια και ειχε το υφος του ανθρωπου που γεννηθηκε γνωριζοντας τα ολα, αναμφιβολα ανεραστη και σφιχτη σε καθε ειδους οικειοτητα μεγαλωσε την μικρη δυσκολα καθως ο πατερας δεν θελησε να συνεχισει την ζωη του προσπαθωντας να μετακινησει εναν τοιχο.
Την αγαπουσε αλλα οχι.
Η μικρη γεννηθηκε εναν αλλοπροσαλλο μαιο που τα λουλουδια ερεθιζαν καθε θλιψη με την μυρωδια τους κι ο δειλος ηλιος εξαγνιζε καθε τι ασχημο μεχρι να το εξοντωσει το καλοκαιρι.
Ηταν ενα μικρο ,ανεμελο κοριτσι που μεγαλωνε σ…

Ενα απογευμα γεματο γλυκο κουταλιου και μια καινουργια φιλη.

Εικόνα
Μοναξια, αγριο πραμα μου ειπε.
Με ρωτησε αν εχω φιλους, οχι γνωστους τονισε ,φιλους που θα πεθαιναν για μενα.
Σκεφτηκα τουλαχιστον τρια ατομα που ειναι φιλοι, φιλοι - αδερφια οπως ελεγα μικρη κι η μαμα μου ξινιζε το προσωπο της, μονολογωντας ολοι αδερφια σου ειναι πια.
Μου μιλησε για τους δικους της φιλους που δεν υπηρχαν πια εν ζωη,για τις εκδρομες τους στην θαλασσα και πως κατεστρωσαν σχεδιο οι ιδιοι φιλοι να την "κλεψει" ο μεγαλος της ερωτας και να καταληξει παντρεμενη οχι μονο με εκεινον αλλα και τους φιλους για πολλα πολλα ομορφα χρονια.
Ξερεις μου ειπε, "φοραω" την καρδια ενος απτους φιλους μου και τα ματια της γεμισαν βροχη.
Ο ηλιος στα ματια της δεν αργησε να ξεμυτισει οταν ενα τεραστιο αλμπουμ με φωτογραφιες των αγαπημενων μου συστηνοταν ολο χαμογελα και ασπρομαυρες αγκαλιες.
Σκληρο να μενεις πισω με τις αναμνησεις, να αποχαιρετας και να προσπαθεις να υπερνικησεις την νοσο της ληθης,σκαλιζοντας τα μεσα σου τακτικα ανακαλυπτοντας συνεχεια θυμησες και λογι…

Συννεφενια

Εικόνα
Παντα αναρωτιομουν για τα σχηματα στα συννεφα.
Σημερα δεν βρεχει μα νιωθω την υγρασια στα μαγουλα μου, ενα περαστικο συννεφο νεογεννητο μου χαμογελαει.
Ειμαι σιγουρη πως  ειναι εκεινη και μου γνεφει , μας γνεφει πως απο ψηλα μοιαζουμε κουκιδες στο απειρο.
Θελω να την αγγιξω , να χαιδεψω τα συννεφενια μαλλια της.
Κοιταξε την , αναλαφρη αλλαζει σχηματα και χρωματα , μπορει να γινει οτι ονειρευτηκε, κανενα βλεμμα πια δεν την τρομαζει,
ειναι μια συννεφενια που ξερει να γελα..

15/4/13

κρυμμενοι θυσαυροι.

Εικόνα
Η ωρα περασμενη  στο κεντρο της αθηνας  τα φωτα μοιαζουν με στολιδια ξεχασμενα, ενα αυτοκινητο περναει βιαστικα και ενα σμαρι περιστεριων ξαμολυθηκε για το κυνηγι του χαμενου θυσαυρου, λιγα ψιχουλα .. Σαν εκεινο το παιδι που θα επρεπε να κοιμαται στα ζεστα  κι αυτο ψιχουλα ψαχνει, κανεναν θυσαυρο, δεν πιστευει στους θυσαυρους ,ουτε στα παραμυθια γιατι κανεις δεν του διαβασε , μονο δρακους συναντησε και σκοταδι.
Το κοιταζω απο μακρια, σβελτες κινησεις ανεβαινει στον σκουπιδοτενεκε με μαεστρια ,πηδαει εξω με λαφυρο ενα μισοτελειωμενο σαντουιτς κι ενα παπουτσι , το επεξεργαζεται και το χωνει στην μεγαλη τσαντα με τα υπολοιπα λαφυρα.
Δεν μπορεις να προσδιορισεις την ηλικια αυτων των μικρομεγαλων ηρωων που εμαθαν απτα πρωτα τους βηματα να περνουν λεωφορους και να πιανουν καλη θεση στα φαναρια, παιδια που παιζουν τους μεγαλους, παιδια που οταν τα ρωτας γιατι δεν κοιμουνται τετοια ωρα , γουρλωνουν τα τεραστια ματια τους και γελουν , γελουν παιδικα ευτυχως, αυτο δεν τους το στερησαν ..
Το αγ…

Επιστροφη

Εικόνα
Tις περισσοτερες ωρες κοιμαμαι και τις υπολοιπες ονειρευομαι.
Δεν ξερω αν στο ειπα , αλλα επιστρεφω στα ομορφα, ναι εκει που ενα κομματι  τυρι συνανταει μια φετα ψωμι και λιγη ριγανη, αλανα και μυρωδια ανοιξης .
Εκεινη η ανοιξη που σε εκανε να θελεις να γευτεις τα λουλουδια και να  μαδησεις μαργαριτες, ηξερες ποιος σαγαπαει και αν οχι περνουσες στο επομενο μαδημα μαργαριτας, στα δεντρα επανω με γρατζουνιες στα ποδια και με κρυμμενη σοκολατα στην τσεπη που ξεχασες και ελιωσε μαζι με το παλιο σου τζην, οι φιλοι  να φωναζουν και να κρυβονται και τα στρατιωτακια ακουνητα να στοιχιζονται το ενα πισω απτο αλλο, τα μικρα κοριτσια με τις κουκλες αναποδα και τα ποδοβολητα να ξυπνουν την γειτονια.
Τα φιλια της εφηβειας κρυμμενα φιλια , πισω απο παρκα και σε παγκακια να γδερνεις ονειρα, στιχοι που λες πως γραφτηκαν για σενα και μια θλιψη αυτοκολλητο πανω σου για την αθωωοτητα που λιγοστευει μιας και βυθιζεσαι στον κοσμο των μεγαλων.
Ελεγα θελω να μεγαλωσω μα δεν ηξερα πως δεν ηθελα τελικα, τωρα…

Πες ναι.

Εικόνα
Καμμια φορα γραφω για να αδειαζω τις σκεψεις μου πανω σε ενα λευκο χαρτι, να το μαυριζω ετσι συνειδητα με τις ορφανες λεξεις μου και να τις δενω με το αψυχο χαρτι ωσπου να γινουν ενα.
Ειναι μερες που στερευουν τα λογια, η δυναμη και η θεληση , ειναι κι αλλες που σαν διπολικη θυελλα πλυμμηριζω απεριγραπτη χαρα και αισιοδοξια μονο απο μια λεξη, ενα χαμογελο, μια μυρωδια, μια θυμηση.
Η πηγη μου δεν στερευει μοναχα αυξομειωνεται ,δεν υπαρχει μετρο και αυτο με κουραζει, θα ηθελα να βρισκομαι καπου στην μεση σχεδον σε ολα τα πραγματα μα το φλερτ μου με τα ακρα δεν συμφωνει με ετουτη εδω την σκεψη.
Με επηρεαζουν σχεδον ολα, οι καλημερες ,οι ειδησεις ,οι αγκαλιες και οι φιλοι , η αληθεια ειναι πως δεν αντεχω και πολυ ετουτη εδω την εποχη και ψαχνω τροπους να ξεχνιεμαι και κυριως να βοηθιεμαι ενω παραλληλα να βοηθαω με οποιον τροπο μπορω, πιστευω μονο στην καλοσυνη των ανθρωπων και την αγαπη, νομιζω πως αυτο θα υπερνικησει καθε εμποδιο, θα ηταν αδικο να μην αναφερω τις συλλογικες δρασεις που …
Εικόνα
Ηταν ολα απλα ενα σκηνικο, κατεβασμενα ρολα δυο σωματα ιδρωμενα και ενα φεγγαρι που χτυπουσε μανιασμενα τα παραθυρα , μεσα τους να μπει.
Οχι. Πεισματικα αρνιοταν την ομορφια της, δεν την κοιτουσε στα ματια , μονο την γυριζε αποτομα  και τις εβγαζε τα ρουχα, παντα πλατη, ποτε προσωπο με προσωπο, κανενα περιθωριο για αληθεια.
Μονο ψεμμα.
Ενας ψευτικος σαρκικος ερωτας μεταμφιεσμενος σαν σε φιεστα απο ,καλοζωισμενες υποσχεσεις και απατηλα αγγιγματα.
Χορος των διαολεμενων αναμνησεων ,τι τα θελεις τωρα, το σκηνικο αλλαξε, ανοιξε τις κουρτινες σε παρακαλω,
εχει ενα φεγγαρι αποψε ...


Γυαλινος κοσμος

Εικόνα
Το κοιτουσε για μερες ισως και καποιες νυχτες κρατωντας ενα μεγαλο στρογγυλο ποτηρι φουσκα , μισογεματο απο κατακοκκινο κρασι.
Μεσα στις διαφανες μπουρμπουληθρες του φαινοταν γαληνιο, ομως ηταν ευτυχισμενο?
Αυτος ο περιορισμος παντα την τρελαινε, δεν μπορουσε να μπει στην ψυχολογια του οχλου που διαλεγε ενα κατοικιδιο για να διασκεδαζει ταλαιπωροντας το μεσα σε κλουβι.
Ενταξει δεν ηταν κλουβι , ηταν μια χρυση φυλακη που αντανακλουσε στη διαφανη στρογγυλη του γυαλα  , λαμπυριζε και στολιζε το δωματιο με σκιες ,χρωματιστες και ηχους λεπτεπιλεπτους, ζεν θα λεγε κανεις μα εκεινη το λυποταν.
Της το χαρισε εκεινος στα γενεθλια της τον μαιο εκεινο πριν προλαβει να χορτασει το καλοκαιρι , τον εχασε για παντα σε ενα αυτοκινιτιστικο δυστυχημα, μια κληση αργοτερα , ενα λυπαμαι ξερο και εκεινη στο πατωμα, ολεθρος.
Της ηταν δυσκολο να το αποχωριστει , δυσκολο επισης να συμβιωνει μαζι του μιας και ηταν το τελευταιο δωρο εκεινου του αντρα που θεωρουσε ανυπερβλητο, δικο της, ψηλος και αγερωχος με μι…

Παραμυθενια.

Εικόνα
Ηταν ενα κοριτσι που καθολου δεν εμοιαζε με τα αλλα, ενα κοριτσι τοσο κοριτσενιο που για μαλλια ειχε κορδελες και για χερια φτερα, μονο που απτις πολλες συμφορες τα ποδια απο τσιμεντο δεν την αφηναν να πεταξει.
Ειχε ενα χαμογελο για ολους και στα ματια της πισω απο την θλιψη ειχε κρυφτει ενα παιδι που καθε φορα που καταφερνες να την κανεις να γελασει δυνατα , το παιδι σταματουσε το κρυφτο κι ετρεχε στις αλανες του μυαλου σου για μερες.
Το κοριτσι αγαπουσε τα καλοκαιρια και τα παραμυθια, ειχε απο καιρο χασει τον υπνο της κι οταν κοιμηθηκα στο πλαι της , εκεινες τις δυσκολες μερες που ο πριγκηπας της χαθηκε πανω στο εξελιγμενο του αλογο, ενα αεροπλανο, εκεινη με ρωτησε με ενα παραπονο γλυκοπικρο αν με ενοχλουν τα παραμυθια.
Tα αγαπουσα τα παραμυθια οπως και τα αγρυπνα βραδια μας, μα καταστρωνα σχεδια να σβησω ην θλιψη απο τα ματια της, να τραβηξω εξω το παιδι που κρυβοταν και να εξαφανισω τους δρακους απτα παραμυθια που τους νανουριζαν καθε βραδυ.
Κλαψαμε με δακρυα που δεν στεγνωνουν π…

Συλλεκτης στιγμων

Εικόνα
Στιγμες ειναι ολα , ειχε πει μα τοτε ησουν πολυ μικρος για να νιωσεις το μεγαλειο της σκεψης του.
Κι οταν ακομα μεγαλωσες εσυ εκεινος μικραινε με ραγδαιους ρυθμους μεχρι που συρρικνωθηκε σε ενα μικροσκοπικο κουτι και εκανε παρεα στα σκουληκια.
Εφερνες με το νου σου την χλοη και την μυρωδια του χωματος που σκεπαζε τοσους ανθρωπους που περπατουσες ελαφρα να μην ξυπνησεις την πολη των υποδοριων ανθρωπων.
Μεχρι εκεινη την δεδομενη εποχη ολα εμοιαζαν με ροδες που παν στο πουθενα καθως ολα στροβιλιζονταν γυρω σου,ειχες μια αξιοπρεπη δουλεια , μπαροτσαρκες και απειρα γυναικεια κορμια να ιδρωνουν στο κρεββατι σου.
Δεν μιλησες σε κανεναν για την πολη ,ουτε για τα αγρυπνα βραδια που σχεδιαζες αποβαση σε μια χωροχρονικη τρυπα,μαυρου χρωματος και χωρις βαρυτητα, ξελαφρωνε η ψυχη δημιουργωντας κυκλικες κινησεις εξαγνισμου , σαν χορογραφια μεχρι που η επαναληψη σε ζαλιζε και η ελαφροτητα του ειναι σου αποκοιμιοταν αγκαλιαζοντας ενα παχυ , πουπουλενιο μαξιλαρι.
Επαιρνε το σχημα της αγκαλιας σου.
Μι…

Μικρο αγορι

Εικόνα
Δεν ειχε δει για χρονια τα ματια του,απο την πρωτη φορα που τα συναντησε στον πεζοδρομο ,ενα ψηλολιγνο αγορι με μακρια μαυρα μαλλια να χυνονται στους ωμους,διαφορετικο απο τα υπολοιπα αγορια της ηλικιας του.
Ειχε εκεινο το αναιδη βλεμμα που εγδυνε οποιον παγιδευαν τα ματια του,το ενιωσε και εκεινη εκεινα τα λεπτα που εκαναν τα μαγουλα της ροδαλα ,το χαμογελο του σαν υποσχεση εμοιαζε.
Η σκεψη του την ακολουθησε για μερες, αποζητουσε την εξαψη της στιγμης στα στενα δρομακια της πολης.
Τον συναντησε ξανα στο πιο ομορφο μερος του κοσμου,σε μια απεραντη λιμνοθαλασσα που φιλοξενουσε ροζ πουλια και στην διχοτομηση της εστεκαν σπιτια που σαν να περπατουσαν πανω στο νερο,γραφικα και ονειρικα την εκαναν να φανταζεται κιθαρες και παρεες με λουλουδια στα μαλλια. Πελαδες ετσι τα ονομαζαν τα σπιτια και τα συνοδευε το πιο ζωηρο ηλιοβασιλεμα που ειχαν δει ποτε ματια..
Ηταν εκει πανω σε μια ρετρο μηχανη θρασυς και ελευθερος  εκανε κυκλους με τα χερια του,περασε απο μπροστα του επιτηδες και μολις διασ…

Γευση φραουλα.

Εικόνα
Περιμενε εκει τρια τεταρτα, μασωντας μηχανικα την τσιχλα της, ενοχλητικα θορυβωδες ,γευση φραουλα.
Το πακετο στα χερια της εκανε κυκλους γυρω απο τα δαχτυλα και οι λεξεις σκορπιζονταν στον αερα, μεγαλη απολαυση που διαρκει...
Την πρωτη φορα που δοκιμασε αυτο το ευπλαστο υλικο ,το στομα της ενθουσιαστηκε τοσο που αρνηθηκε τις λεξεις και ορκιστηκε αιωνια αγαπη στο ονομα της.
Μιλουσε λιγο και ας ενιωθε πολυ, μασουσε πολυ κι ας μην "μασαγε" απο προβληματα και συμφορες.
Συμφορες πολλες.
Ερωτευτηκε παραφορα την σιωπη του, οικεια βλεπεις η αποσταση τον εκανε να μοιαζει προσιτο, τον ειχε δει πολλες φορες στο φερι μποατ να περιμενει στωικα την γεφυρα να αραδιασει δεκαδες αμαξια στους απληστους δρομους που δεν οδηγουσαν πουθενα.
Κρατουσε παντα ενα βιβλιο στα χερια του και ετσι καθε φορα εστριβε την φουσκα μαζι με το προσωπο της να διακρινει τον τιτλο ,
ΦΩΝΕΣ του αντονιο πορτσια , γελασε και πλησιασε κοντα του, διπλα του στο καταστρωμα με τον αερα να χαλαει τα σχεδια της τσιχλας τ…

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΦΟΒΗΘΩ.

Εικόνα
Υπαρχουμε και εμεις οι oνειροπολοι , εμεις οι αορατοι ανθρωποι αναμεσα σε χιλιαδες αλλους  που ζουμε την ευθραυστη καθημερινοτητα πισω απο προστατετικους μανδυες. Δεν βοηθαει και η εποχη ,ξερεις.. Περιεργο ποσο προσοδοφορο ηταν τo εδαφος να καρπισει ο φοβος βαθυτερα, χτες ακουσα καποιον να λεει πως στο κεντρο κανουν εισβολη καμμια 20 αρια μαυροντυμενοι χρυσαυγουλοι και "ξενοι" και ελληνες τρεχουν να κρυφτουν , καποιοι κομπαζουν και τα παιδια εξοικειωνονται με την μαυριλα.
Δεν το δεχεσαι , ουτε εγω μα υπηρξαν ανθρωποι και μαλιστα πολλοι που εναποθεσαν τις ελπιδες τους που? στο μισος? στον φοβο? πισωγυρισματα και πονος μονο στην θυμηση της χουντας και των παπαδοπουλικων που κατακερματισαν γενεες και γενεες ανθρωπων.
Δεν χωρανε στην χωρα του φωτος τετοιες σκιασεις, δεν χωρανε μιση και χτυπηματα κατω απο την ζωνη σε ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ , καποτε εξαγριωνοσουν για το κυνηγι και εγινες κεφαλοκυνηγος ανθρωπων.
Λες πως δεν θα φευγες ποτε απο την πατριδα, μα ποια πατριδα αναγνωριζεις εσυ?
Νιωθ…

Η πολη δεν κοιμαται, ξεχνα το.

Εικόνα
Καμμια φορα ο πονος που θυμασαι και θυμαμαι γινετε μενεξελι ,σημαδι απο πληγη , χυνεται μεσα σου σαν δηλητηριο και σε φερνει μπροστα του.
Καμμια φορα ειναι τα απωθημενα  που βρωμουν τσιγαρο και αλκοολ σε γωνιες της πολης που σε αναγνωριζουν ακομα., περπατας βιαστικα και κλεινεις τα ματια να μην φτασει ως το κοκκαλο η θυμηση μα ειναι εκει οι σκιες , φαντασματα του παρελθοντος , κρατιουνται απο κολονες  με κρασι στα χερια χαζογελουν και φιλιουνται στα σκοτεινα, σκιες που σε κυνηγουν ως την ακρη της πολης, σε ολα τα πιθανα και απιθανα μερη , σε ακρογιαλιες και καντινες , σε μικρα καφε και φιλους που  παρατηρουν την σαπουνοπερα, ανικανοι να νιωσουν τον ποθο και τον πονο που προκαλουν ολα τα μοιραια , σαν τα ατυχηματα, αφυλαχτο σε βρισκουν , γυμνο στην ζεστη ασφαλτο.
You re all i need  radiohead  και μετουσιωνεσαι σε φρικτο εντομο που χτυπαει μανιασμενα το τζαμι του , κυνηγας το φως και με μια κινηση σε βυθιζει στο σκοταδι , προσπερνα χωρις ενα alarm , ενα χερι καμμια ειδοποιηση, απλα στρι…