Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2013

Mην επιμενεις , δεν μεγαλωνω.

Εικόνα
Ελεγαν μην κλεινεις τα ματια οταν περπατας μα θυμασαι τα view master? Ναι αυτα που τα εστριβες με το δαχτυλο σου και σε ταξιδευαν σε δαση πρασινα και ξωτικα που σου εγνεφαν να παρεις μερος,ε,εκεινη επαιρνε μερος καθε φορα,το προτιμουσε απτον κοσμο σας.
Μεχρι που στην ζωη της μπηκε το νεραιδωτο, μια μικρη φωνουλα απτα μεσα της,που πασχιζε να ξυπνησει καθε ειδους τρελας που θα μπορουσε να κουβαλαει  στους ωμους.
Την  κατευθυνε στα πιο περιεργα μονοπατια, την εβαζε να κυνηγα πεταλουδες και μπαμπουρες να τους μιλαει για αστεροσκονη και μακρινα ταξιδια,να τους κρυβει κατω απτο κρεββατι  και τις νυχτες να ακουει τα τραγουδια τους.
Αλλες φορες την παρακινουσε να ζωγραφισει στον τοιχο ξωτικα απο ζαχαρωτα και με την γλωσσα να πειθει τους φιλους να δοκιμασουν την γλυκια τους γευση,γελουσε με την ψυχη της η φωνουλα το νεραιδωτο μου και τα ματια της αστραφταν σαν εκρηξεις αστεριων.
Ουρλιαζε τους χειμωνες και χαμογελουσε τα καλοκαιρια,ελεγε δεν αντεχει το κρυο εξω και μεσα στους ανθρωπους.
Ελεγε …

θελω την μερα που θα φυγεις, απτο πρωι να μου γελας..

Εικόνα
Ηθελε να μεινει.
Αμηχανια , η κουπα με τον καφε αχνιζε απειλητικα, θα καεις ,απο ερωτα, μεινε η φυγε για παντα.
Πηγαινοερχοταν με τα βιβλια στα χερια ,πανω κατω και η καρδια της ανω κατω, ψελλιζε στιχους της σαρα κεην και στα ακουστικα εκκωφαντικη νοσταλγια.
Βυσσινοκηπος, κατακοκκινα χειλη γεματα ποθο απο παλια, ετοιμα να εκραγουν βεγγαλικα στα δικα του, καμμια δευτερη σκεψη, πλησιασε και εκλεισε τα ματια .
Μετα πηρε την καρδια της βολτα στην παραλια και στο λουνα παρκ,  στην λαικη του σαββατου και στον σαλτιμπαγκο που λατρευε να βλεπει τις κυριακες στο γκαζι, χτυπουσε μανιασμενα κατω απο σκεπασματα ,κρυμμενη σε στενα και στο στερνο του , να μιλουν ασταματητα για το τιποτα και για ολα , να ξεσπουν σε γελια και να ξυπνουν χαραματα να βγουν στο μπαλκονι γυμνοι να καπνισουν τσιγαρο κοιταζωντας απο ψηλα την ερημη πολη και τον τρελο γειτονα.
Γλυκο κουταλιου και φιλια, στην παλια πολυθρονα ,λεκεδες στην ψυχη τους η εποχη μα οι δρομοι ηταν καθαρση και παθος μαζι, ετσι χερι χερι ιδρωναν στην…

Διαδρομες.

Εικόνα
Απλωνε το χερι του με μαεστρια σαν να κατευθυνε ορχηστρα απο ορδες αυτοκινητων , αεναη κινηση που λες και ανακατευε τον κοσμο σε ενα μεγαλο καζανι. Αγερωχος και με καλτσες αταιριαστες , μια κοκκινη μια μπλε, ενα χαρτοκουτο στα ποδια του με χιλιαδες μικρα αντικειμενα μπροστα του και ενα σημαδακι κοντα στο ματι του που μαρτυρουσε , καβγα. Δεν ξερω γιατι αλλα συνηθιζα να πιανω κουβεντα με ανθρωπους που μου κινουσαν την περιεργεια κι ετσι βυθισμενη στις σκεψεις περασα στο απεναντι ακρο και τον πλησιασα. Η ιστορια λιγο πολυ γνωστη, θαλλασοπνιχτης ,συνορα και αγνωστοι αναμεσα σε αγνωστους που δεμενη λες με διαφανη κλωστη εμαθαν να προστατευουν ο ενας τον αλλον στην νεα πατριδα. Αυτο που δεν ξερεις ειναι πως ο αγαπημενος φιλος πια με το τεραστιο χαμογελο παρολη την ταλαιπωρια του , εμαθε να γραφει και να διαβαζει ελληνικα, μιλουσε απταιστα την ελληνικη βουτηγμενη σε πολλα τονισμενα σιγμα, δινοντας ετσι μια αστεια μουσικη στις ηδη γνωριμες λεξεις. Μου μιλησε για ποιηση και εδειξε με τα χερια…

θυμαμαι.

Εικόνα
Δεν ηξερε αν εκλαιγε για την κοριτσοπαρεα στην παραλια που τυλιγονταν με μεθυσμενα λογια,η για το τηλεφωνο που  στοργικα εκλιπαρουσε για αγαπη, το μονο που πηρε απατη.
Δακρυα πικρα και μεταξενια χαιδευουν το μαγουλο και οδηγουνται σε αδιεξοδα μισανοιχτα χειλη,θα χαθουν για παντα οπως τα λογια και οι υποσχεσεις που εδωσαν, θα τα καταπιει οπως και ολες τις δυσκολιες.
Τον θυμηθηκε να μπαινει στο πλοιο ,δεν γυρισε λεπτο να κοιταξει πως εσβηναν τα αστερια στον δρομο της ,γυρω μονο σκοταδι.
Τα πηρε ολα αυτη η αγαπη σαν το αγερι στην αυλη της σαν τα ματια του στο ηλιοβασιλεμα,εκλεψαν την καρδια της για παντα..
Τα κοριτσια αλλαξαν δρομο και το καλοκαιρι εσβησε σαν σπιρτο σε βροχη, ηρθαν οι μερες που ποτε ξανα δεν θα μασταν ιδιοι,μονο νυχτες μειναν σαν και αυτη που τους θυμοταν και η καρδια πονουσε σαν παλια πληγη στην υγρασια.
Ξενιτεμενοι απτης ματιας την χωρα., πατριδα ειναι η θυμηση και η αγαπη δρομος, οσο μακρια κι αν πας , η θυμηση ειναι ανεξιτηλη.
.
Δεν λυπαμαι , μου αρκει που θυμαμαι.






Υπερηφανεια & προκαταληψη.

Εικόνα
Υπερηφανεια και προκαταληψη.
Φωναξε τον εσπρωξε ενα αλβανακι και λιγο πιο κατω διπλα απτον σκουπιδοτενεκε ενα παρατημενο αρκουδακι, γκριζο, αυτο ειδα πρωτα και επειτα ακουσα τις φωνες.
Θυμωσα ως το κοκκαλο, εκλεισα τα αυτια του παιδιου μου να μην ακουσει τις βρωμιες τους, δεν δεχομαι κανενας να κατευθυνει το μισος μεσα του. κανεις.
Πλησιασα και ειπα μια λεξη, ντροπη.
Δυνατα και με οργη που επνιγε λαοθαλλασα αθωων.
Λιγο πριν τραγουδησαν τον εθνικο υμνο, δακρυα στα ματια για ολα τους , για την υπερπροσπαθεια να τα καταφερουν , με νυσταγμενα προσωπα και λευκα πουκαμισα, σαν τις ψυχες του.
Οχια και δηλητηριο πλυμμηρισε την αιθουσα, βλεπεις κανεις δεν αντιδρα μεσα και εξω απτο σωμα του, εχει αγαπησει αλλωστε τοσο πολυ τον καναπε του που ειναι σαν να βλεπω τον φαρδυ σωματοτυπο του να εχει μετατραπει ολοκληρος σε καναπε.
Γιατι εκλαιγε ο Π μαμα? Ειναι φιλος μου και δεν θελω να τον βλεπω να κλαιει.
Τρεχει προς το μερος του , απλωνει το χερι και κατευθυνονται στις κουνιες στην αυλη,τους ακουω …

το ταξιδι της γατας

Εικόνα
Την απολυτη ελευθερια μπορεις να την διαχειριστεις? εκεινο το καλοκαιρι η γατα μου και εγω συνταξιδιωτες  ,φτασαμε στον τελικο προορισμο-το ονειρενιο νησι με τους κεδρους   τα ηλιοβασιλεματα, τον καθαριο ουρανο και τις αμετρητες σκηνες..








ο γατοπαραδεισος ηταν εδω ολογιομος μπροστα τις ,η απολυτη αναρχια του νησιου οξυνε τις αισθησεις τις. Μαγικα








τα ενστικτα τις ανταποκριθηκαν και αρχισε να τρεχει ,να μυριζει ,να ξαπλωνει και να ερωτοτροπει με τις αχτιδες του ηλιου.. Κοιμηθηκε με το κυμα να την ταξιδευει και τον ηλιο να αρνειται να κρυφτει,οι αμμολοφοι και το δεντρο της  εγιναν εμμονη

 .







Ειχα ελευθερωσει το πνευμα της γατας μου ,οπως ακριβως εγινε και με το δικο μου πνευμα.Αυτη η λυτρωτικη αισθηση της ελευθεριας ,η απολυτη ενωση με την φυση ειχαν αντικτυπο και στις δυο μας, Πισω στην πολυβουη αθηνα ,με τις πορειες και το βαθυ γκριζο του ουρανο,την ληθη και την θλιψη στα προσωπα των ανθρωπων,το καλοκαιρι τελειωσε.












Το καλοκαιρι μεσα μας  απειρο και ζεστο  σαν την αμμουδια,μια υποσχεση κ…

Αγαπα με αν τολμας.

Εικόνα
Τα δοκιμασαν ολα. μεχρι να βρουν που ανηκουν, μια ζεστη γωνια να χωθουν μεσα της. Καπνισαν τσιγαρα σε ταρατσες κοιταζωντας τα αστερια και στα βραχακια του παλιου λιμανιου χαραξαν τριπαρισμενους στιχους ,νιοβγαλτους. Θα γυριζαν μια μερα εκει μα το κυμα ειχε ξεχασει την μορφη τους και τους εδιωξε αφριζοντας, ετσι δεν θυμηθηκαν, ουτε ειδαν πως οι στιχοι αντεξαν περισσοτερο απο εκεινους. Επειτα χαθηκαν και οι δυο αλλαξαν  πολεις , σπουδες και ταξιδια, μεταμεσονυχτια τηλεφωνηματα και συμβουλες online. Τα δοκιμασαν ολα , τον ερωτα,  την πικρα ,τα ορια τους και την υπομονη, κυριως την υπομονη. Ολα αλλαζαν στην μικρη τους πολη, οι δρομοι μικραιναν και ποδηλατα πλυμμηριζαν τον πεζοδρομο, παγωμενα γιαουρτια παντου, παγωμενα προσωπα στο χρονο. Η πλατεια τους υποδεχτηκε με ενα συμμετρικο πεταγμα των περιστεριων πανω απτα κεφαλια τους και εκεινοι ετρεξαν να χαθουν ο ενας στην αγκαλια του αλλου, περασαν περιπου 2 χρονια ,μετρησαν ποσες αγκαλιες τους αναλογουσαν σε σχεση με τον χρονο που τους στερη…

I guess im growing up

Εικόνα
Ειναι φορες που αντιμετωπιζω τον εαυτο μου στα ονειρα, ερχομαι λεει και ειμαι παλι παιδι, κυνηγαω τα αδερφια μου και ζωγραφιζω τους τοιχους ,  χορευω στην βροχη και μετραω τις μελανιες στα γονατα μου, με ταχταριζει η μανα και η γιαγια μυριζει κανελα και γαρυφαλλο.
Με καθιζω στο σκαμνι και  θυμαμαι τα ομορφα, τα μικρα πραγματα που με κατευθυναν στον εαυτο μου σημερα, πισω απτις δαντελενιες κουρτινες της γιαγιας κρυβοταν ο κοσμος και ηθελα να ρουφηξω καθε του προκληση.
Ποσο θα θελα να παρω το μικρο σου χερακι και να πεταξουμε ως το ονειρο μαζι, να δεις τον ηλιο και το δεντρο ,την αυλη και τα γελια , να ακουσεις της γιαγιας τα παραμυθια που μεσα μου αποκοιμηθηκαν μεχρι που ηρθες εσυ και τα γυρεψες.
Δεν ηθελα να δεις ετουτο τον κοσμο εδω που μισει και μισιεται , που δικαιοσυνη δεν γνωριζει, ουτε ελευθερια, οι φιλοι δεν μοιαζουν φιλοι και μοναχα σιωπουν.
Μα εσυ κανεις το ονειρο να φανταζει αληθινο, απλωνεις το μικρο σου χερακι και με πας εκει που τα παιδια δεν γνωριζουν τι θα πει ρατσισμο…
Εικόνα
Υπαρχουν καταστασεις που ξεπερνας και αλλες που ξεχνας , μα ειναι και αυτες που καρφωνονται στο  υποσυνειδητο και καθε φορα που κατι θυμιζει το παρελθον, χτυπαει συναγερμος, χερια που μουδιαζουν και τρεμουν, καρδια που χορευει σαν τρελη μεταλ, οχι με την καλη εννοια αν με εννοεις.
Οι πεταλουδες αντικαθιστανται με νυχτεριδες στο στομαχι και η προσμονη δεν ειναι αλλο απο μια εμμονη.
Ενταξει το αγαπας ,αλλα μεχρι που θα εφτανες για να κανεις το κουσουρι να μοιαζει κουνελι που ξεπηδα απο καπελο μαγου?
Και ενταξει εσυ κλεινεις τα ματια, αλλα κοιταζεις γυρω σου και ολα τα βλεμματα ειναι στραμμενα πανω σου , διφορουμενα τα συναισθηματα σου καρναβαλι τα εκανες και δεν εμαθες την αληθεια πισω απτην μασκα.
Καθαρα δευτερα και μαλακιες, καθαρο τιποτα δεν εμεινε, παρα μονον τα παιδια και τα γελια τους, οι χαρταετοι και το τσουγκρισμα των ποτηριων.
Μπορει να γερναω μαμα  και η παραξενια μου να παταει γκαζι, αλλα μαμα φρενο δεν παταω στην ζωη μου και το ξερεις πολυ καλα, τα σημαδια στο σωμα και κυρ…

who?

Εικόνα
Ολα σχεδον δεδομενα. σχεδον..
Ξυπνας , σιχτιριζεις η χαμογελας σχεδον εναλαξ ,ντυνεσαι πινεις καφε και αναρωτιεσαι τι θα κανεις ολη την υπολοιπη μερα σου, αφου εχεις χασει την δουλεια σου και η οικονομικη σου κατασταση ειναι σε mode amber allert.
Αν εισαι γενναιος θα ανοιξεις την τηλεοραση μεχρι να νιωσεις ρακος, θα την κλεισεις και θα κατευθυνθεις μεχρι το παραθυρο, ανοιξη , μυρωδιες και ενας δειλος ηλιος που ερχετε ολο και πιο κοντα..
Θα θυμηθεις μια ρουτινα περασμενης εποχης και θα λυπηθεις για την τοτε συμπεριφορα σου, ναι εκεινη που σε σηκωνε απτο κρεββατι κατσουφη και σε κατευθυνε στο γραφειο.
Το γραφειο που ομολογουμενος σου λειπει τωρα πια.
Θα ανοιξεις την πορτα και θα περπατησεις μεχρι το παρκο, ειναι που μονο το βλεμμα των παιδιων δεν μαρτυρα πως εχει εμπλακει στην ολη κατασταση που ζουμε, τα κοιταζεις.. ευχεσαι να ησουν παιδι στην αγκαλια της γιαγιας και να τρεχεις στα σκαλια του σχολειου, να μαθαινεις να μετρας και να σου φαινεται απειρο το να φτασεις εως το 10.
Νιωθεις κ…

μοναδικη μου.

Εικόνα
Δεν κρατησε πολυ, μια στιγμη η δυο.
Της φορεσαν μια καταλευκη ρομπα και την οδηγησαν σε ενα ανηλιαγο δωματιο, ενα κρεββατι αλλοπροσαλλο και δυο κουβερτες.
Χαμογελουσαν διαφορετικα , δεν ηταν απο τα χαμογελα που τρυπωναν μεσα σου, αδιαφορα ηταν, κατευναστικα.
Δεν ενιωθε, αυτο την οδηγησε εκει.
Τα ματια της καρφωμενα στην βαλιτσα, σκεφτοταν πως γινετε ενας ανθρωπος να χωρεσει ολη του την ζωη εκει μεσα, πως να στοιβαξει κανεις ενα σωρο απο ονειρα και αναμνησεις.
Ειχε ορκιστει να προσπαθησει , ειχε αφεθει να νιωσει μα δεν ενιωθε.
Εφταιγε η εποχη ισως τα ψεμματα και η αδιαφορια τους , δεν μπορουσε να εστιασει στη ριζα του προβληματος γιατι σαν λερναια υδρα εκοβε και ξεπηδουσαν κεφαλια .
Προσποιουνταν πως καταλαβαιναν, την επισκεπτονταν συχνα μα δεν τους ενιωθε δικους της, ειχε χασει την εμπιστοσυνη της, εμοιαζαν ολοι εχθροι που δανειζονταν σωματα δικων της αγαπημενων.
Εμεινε μονη για μηνες στο κλειστο δωματιο υψωνοντας τοιχο στο συμπαν , ηθελε απελπισμενα να νιωσει , εφερνε στο μυαλο εικο…

once lucky always lucky

Εικόνα
Περπαταει στις μυτες τις νυχτες και τα πρωινα χαριζει απλοχερα χαμογελα, για εκεινον παντα ειναι νωρις και ο υπνος περιττος. Ολα ειναι καινουργια και ετσι τα αντιμετωπιζει. Μας λεει ιστοριες για δρακους και πολεμαει τους φοβους μας, του μιλαμε για αγαπη και στοχους. Ειναι μικροσκοπικος μα εχει μεγαλη καρδια δεν ξεχωριζει τους ανθρωπους και λατρευει την διαφορετικοτητα. Ξεπερναει τις δυναμεις του κατακτωντας οποιον τον γνωριζει. Εχει αποριες σχεδον για τα παντα και οι απαντησεις δεν του ειναι αρκετες, κλαιει ευκολα μα συγχωρει ακομα πιο ευκολα. Γελαει δυνατα με την ψυχη του με τα πιο απλα πραγματα. Λατρευει τα παιχνιδια και κυριως τις αγκαλιες και τα νανουρισματα, οταν μεγαλωσει λεει θα γινει γιατρος για να μας γιατρεψει ολους. Βλεπεις ειναι 5 αλλα ηδη γνωριζει πως ο κοσμος γυρω μας ειναι αρρωστος. Του χρωσταω τα παντα μα δεν χρωσταει σε κανεναν, ειναι η μοναδικη αγαπη που δεν στερευει παρα γιγαντωνεται. Ειναι η πηγη των δακρυων μου ,συνηθως απο χαρα. Για χαρη του παραμενω παιδι και τ…

Αγαπη απο ζαχαρη.

Εικόνα
Να συμμαζεψω γρηγορα,  η ακαταστασια της αγαπης μας μπορει να μην αντεξει την βρωμια τους, να ξεσκονισω τα λογια του και να πλυνω την χαρα μας. Ειναι  φορες βλεπεις που τα αστερια που μου χαριζεις τους ενοχλουν και ετσι  θα τα κρυψω στο συρταρι μου μαζι με την καρδια σου, μην την αγγιξουν ξενα χερια . Ειναι ευθραυστες οι μερες τους φοβαμαι μην μας ραγισουν ,δεν θελω να υπαρχουμε στα λογια τους πισω απο γυρισμενες πλατες ,στην πραγματικοτητα δεν με φοβιζουν μαλλον με ανατριχιαζουν. Προτιμω να ανατριχιαζω απτο αγγιγμα σου, δεν τους θελω κοιτα πως μας κοιτουν με αδεια ματια, γυρευουν να γεμισουν τις κενες ζωες τους με τα γεματα βραδια μας. Δεν τους θελω. Γιαυτο ασε με να σε φιλαω τις νυχτες σαν να ξορκιζω το κακο και να ενωνουμε τα κορμια φτιαχνοντας ασπιδα, με ανατριχιαζουν . Και δεν υπαρχει αντιδοτο  στην κακια τους παρα μονο η αγαπη μας , θα μεγαλωνει και θα επιτιθεται με την χαρα της στην βρωμια αυτου του κοσμου, θα αντεξουμε, ακους , θα αντεξουμε..
                                 …

lost bodies

Εικόνα
Χαμενοι μεσα σε καπνους και αλκοολ, φιλοι που ηπιαν στην υγεια μας και τραγουδια που μας εφεραν δακρυα στα ματια.
Ολοι κατι κρυβουμε ελεγε και εκρυβα το προσωπο μου με τα χερια να μην δει την φιγουρα του στα ματια μου.
Περπαταμε για λιγο στα σκοτεινα,καληνυχτες απο ζαχαρη.
Φοβοι και λογια στοιβαγμενα μεσα σε σωματα ξαγρυπνα σε στρωματα ξενα,μοναξια και ληθη.
Ξημερωνει και η ομορφια αυτου του κοσμου θολη,τελευταιο τσιγαρο και φυγαμε ,ετσι;
Ουσιαστικα ποτε δεν φυγαμε,φιλε μου.
Ακομα ξημερωνει μεσα μας.

θελω πισω της γιαγιας τα παραμυθια μακους?

Εικόνα
Μου λες χρονια πολλα.
αηδιαζω φιλε. Και ξερεις κατι δεν θελω να νιωσω γυναικα , θελω να νιωσω ανθρωπος ξανα.
Βαρεθηκα τις γιορτουλες σου, τον υπερκαταναλωτισμο σου που δεν τον κοπασε ολος αυτος ο χαλασμος.
Εγινα πιο πικρη κι απο δηλητηριο, ποιος εγω, καταλαβαινεις?
Ακουω την γιαγια στην ιερισσο να φωναζει και θελω να ξεριζωσω τα μεσα μου, αθωωνεται η καφριλα και το μισος γινεται πια μαστιγα,
Μισουν οι χρυσαυγουλοι, μισεις την κατασταση, μισουν τα παιδια μας ,μισουν ολοι.
Ακομα τιποτα δεν καταλαβες, ειναι νωρις ακομα και ο πατος που ακουω συνεχεια να λες εγινε αποπατος φιλε και εχουμε βουλιαξει ολοι μας τοσο πολυ στα σκατα που βρωμανε οι ελπιδες.
Βαρεθηκα να ανεχομαι , δεν εκλεψα ρε φιλε, δεν πηρα δανειο ουτε  πιστωτικη , δεν εζησα εις βαρος κανενος.
Να κανω υπομονη λες , να δυναμωσουμε λες , να αντεξουμε ..
Στερεψα , ενα βημα μπροστα χιλια πισω και πεθαινουν απτην πεινα και οι γιαγιαδες βγαινουν στον δρομο και σε βλεπω να κρυωνεις  και τους φιλους μου διωχνουν και θελω να τα αλλαξω ο…

το κοριτσι.

Εικόνα
Σαν κυριακη ακουστηκε η υποσχεση , σαν μια κυριακη που περιμενεις να ξαποστασεις.
Θα σε μαθω γραμματα για να μην μπορει κανεις να σε κοροιδεψει, θα σου φερω και νοτες να ξορκισουν τους εφιαλτες.
Νερο θελω,εχεις? Ματια ξερακιανα μολις δεκα χρονω ηταν δεν ηταν και εμοιαζε με σοφη υπερηλικα.
Ειχε ερθει κι αυτη με τον σκυλοπνιχτη μαζι με κατι αλλους που δεν γνωριζε,η μητερα δεν πηγε στο λιμανι εκεινη την μερα την ακουγε να κλαιει πισω απτην κλειστη πορτα και ο πατερας της ψιθυριζε στο αυτι,ειναι για το καλο σου,το καλο σου..
Το καλο μου το συναντησα σε μια διασταυρωση συγχρονο κοριτσακι με τα σπιρτα,αγαπη με την πρωτη ματια ,πλησιασε τοσο κοντα που λες και εκανε βουτια μεσα μου.
Δεν εχει γυρισμο η αγαπη αν σε μπλεξει στα διχτυα της κοιμασαι και ξυπνας με το μαραζι της.
Μετα καθε μερα δρομολογιο , πειναει ,διψαει ,φοβαμαι κι αλλα τετοια μεχρι να φανει.
Το κοριτσακι με τα σπιρτα.
Με ρωτησε καποτε αν μπορω να την παρω σπιτι και την πηρα αμεσως σαν να περιμενα στην εκινηση ξεκινησα να τρεχω …

ο αχιλλεας (οχι απο το καϊρο)

Εικόνα
Ερχοταν καθε τοσο στο σπιτι μας , τον θυμαμαι σαν τωρα  με το καλαθι στο χερι και τα αγκαθια στα μαλλια απτις ξαπλες στα απεραντα λιβαδια,χαζευε με τις ωρες  τον ουρανο μεχρι να τραφουν τα ζωα εκεινος ετρεφε την ψυχη του.
Ερχοταν με τα βαρυγδουπα πατηματα του στις σκαλες και την βροντερη του φωνη να μας θυμιζει πως ο φιλος μας για την καλη του την καρδια ,επεμενε χρονια τωρα να μας φερνει καλουδια . Βρωμουσε ελευθερια και ξεγνοιασια  , μυρωδια που ξεχασαμε απο τοτε που τσιμεντωσαν την αλανα που παιζαμε κρυφτο και εκοψαν το δεντρο που ειχαμε σκαρωσει δεντροσπιτο, δεν ιδρωσαμε ξανα βλεπεις για τιποτα, ολα μας τα εκαναν ευκολα οι γονεις μας και η μασημενη τροφη μονο το σωμα ετρεφε, το μυαλο επρεπε να μην βγαινει απτις γραμμες ,ετσι λεγαν στο σχολειο. Με τρομαζαν τοτε τα μεγαλα του ματια και τα χερια που εμοιαζαν λες και εσκαβαν απο την κουνια μα περνωντας τα χρονια τον αγαπησα, τον αγαπησαμε ολοι μας και μεγαλωσαμε με την προσμονη του, τον επισκεφθηκαμε και στο χωριο, ενα αξεχαστο καλοκ…

Η απιστη απιαστη ελπιδα.

Εικόνα
Ναι.
Και μοχθησε και ταξιδεψε για να σκαρφιστει  το ονειρο της, απεκτησε μελανιες μεσα της και η μικρη φωνουλα  εγινε κραυγη που εδιωξε με την ασχημια της σαν σκιαχτρο οτι αγαπουσε, ολα για ενα ονειρο  δεν ελεγε και το τραγουδι  ? κι ας ειναι η φωτια του να σε καψει.
Μοναχη για χρονια παρατηρουσε με ηρεμια τους χειμωνες των θλιψεων της  και εφτιαχνε παραμυθια να γλιτωσει απο τους δρακους ,αυτο πριν συναντησει την καλη της νεραιδα.
Πιστευεις αραγε στις νεραιδες? η στους μονοκερους ? γιατι δεν ειμαι σιγουρη αν ηταν νεραιδα ,μονοκερος η  ξωτικο..
σου ελεγα μπορω να καταπιω το ουρανιο τοξο και γελουσες σαν παιδι , εκλεινες τα ματια με τα χερια σου και εγω το μονο που ζητουσα ηταν να πιστεψεις , να  ΜΕ πιστεψεις .
Γιαυτο και καθε φορα που γνωριζει καποιον πριν του ανοιξει πορτα να μπει μεσα της , τον ρωταει αν πιστευει στις νεραιδες και στους χαμογελαστους μετεωριτες στους μονοκερους και στα ουρανια τοξα που σε μεθουν, η απαντηση καταλυτικη.
Ολα ξεκινουν απο την πιστη και δεν μιλαω για θεο…

Δανεικα ιδανικα

Εικόνα
Ιδανικα αδειο απο ανθρωπους και συναισθηματα. εγκαταλελειμενο. Ειχε πει δεν θα γυριζε να κοιταξει καθως εφευγε, ποσο μαλλον να γυριζε πισω..οχι ..ποτε. Τα πραγματα δυσκολεψαν και καποια διαδικαστικα θα επρεπε να βρουν λυση σπρωχνοντας την στον τοπο του "εγκληματος" , η φωτογραφικη της μνημη ειχε αυτοκτονησει μεσα σε τονους αλκοολ ομως κατα ποσο θα καταφερνε μπαινοντας εκει μεσα να μην δει ταινια ολα να ξαναζουν μπροστα της? Οσο και αν αγαπησε τον τοπο εκεινο ,οσο και αν ταυτιστηκε με τους ανθρωπους γυρω της δεν καταφερε να ταιριαξει , εμοιαζε τοσο αλλοπροσαλλη με την εμμονη της να αγαπαει και να αγαπιεται που τελικα καταφερε μοναχα την αγαπη να παρει μαζι της φευγωντας , αφηνοντας πισω της τον εαυτο που κατεκτησε εκει, τον ρολο ,γιατι ρολος ηταν ειπαμε δεν ταιριαξε.. Μοναχα σε εκεινον ηταν ο εαυτος της , σε εκεινον ηταν ο απροσδιοριστος,τρομακτικος, ακραιος  εαυτος της που τον εδιωχνε ολο και πιο μακρια ,τον εκλεινε πισω απτα αλλοτε πολυχρωμα παραθυρα και ας επεμενε να νανο…

μερες παραξενες

Εικόνα
Παραξενες μερες φιλε μου, να τα θελεις ολα μα να μην τα διεκδικεις κι οταν τα ειχες ολα ,ηθελες κι αλλα ,πιο πολλα οχι γιατι τα ηθελες πραγματικα αλλα γιατι δεν επρεπε να εχεις λιγοτερα απο τους αλλους.
Τους αλλους,καταλαβαινεις?
Παντα οι αλλοι,εσυ δεν εφταιξες και το πανυγηρι τελειωνει με την κολοκυθια και το καλαθι αδειο,οπως και εσυ.
Κενος.
Αλλα λες δεν γαμιετε ετσι ειναι και οι αλλοι,
Ναι οι αλλοι.
Και ανακουφιζεις το αδειο σου βλεμμα χαζευοντας τα απομειναρια της τοτε εποχης, να ξεφτιζουν κι αυτα  σαν φιλοι καλπικοι που χαθηκαν στην πρωτη δυσκολια.
Καποτε εβλεπες το ουρανιο τοξο τωρα σε ενοχλουν τα χρωματα στο δερμα παιδιων και τα χαμοσπιτα στην κυψελη, ξεχασες να ενοχληθεις για τον εαυτο σου και αυτο με ανυσηχει πιο πολυ απο ολα.
Παραξενες μερες φιλε μου να φευγουν οι φιλοι σου διαβαταρικα πουλια και να τους στελνεις γραμματα γεματα ηλιο, το μονο που τους λειπει βλεπεις ειναι αυτο, γιατι πατριδα μας ειναι ο ηλιος, ναι ο ηλιος ο ιδιος ηλιος που κοιταζαμε μαζι.
Οι αλλοι θυμασαι?