Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

c'est la vie

i was a heavy heart to carry.





Κολλουσε επανω του,
ειχε ολοκληρη μετατραπει σε μια κοπια του,
ανοιγοκλεινε τα ματια σαν εκεινον,
μιλουσε με τις λεξεις του,
φορουσε το μακω Xtra large μπλουζακι του ,επλεε σε πελαγη ευτυχιας,μεσα του.
πεινουσε με την πεινα του
και διψουσε για την απολυτη αφοσιωση του.
Τους κοιταζα πισω απτο θολο τζαμι,αμιλητους για ωρα.
Εκεινη προσποιουταν την ευτυχισμενη με ενα καλπικο χαμογελο κολλημενο στραβα στο προσωπο της, εκεινος σκια του εαυτου του.
Εφαγαν βιαστικα, εκεινη εχωνε συχνα το πηρουνι στο πιατο του,
πληρωσαν και χαθηκαν στην πειραιως, δυο τοσο οικειοι "ξενοι".
Πηρα το λεωφορειο εκεινο το απογευμα, μαζι μου και την σκεψη της  κοπελας,
αναρωτιεμαι ποσο μονη να ενιωθε ,στο μονοπρακτο της σχεσης της.
Η μηπως το να εισαι ερωτευμενος σημαινει αυτοματα πως χανεις και το φως σου?
Το κρατησα μαζι μου για μερες και νυχτες ,το κοριτσι εκεινο,ισως γιατι στα ματια της με αναγνωρισα καποτε ,
την εντυσα με καινουργια ρουχα ,της αλλαξα τα μαλλια, μα η καρδια δεν αλλαζε με τιποτα.
Υστερα την κατεστρεψα,οπως εκανα καποτε με την πλαστικοποιημενη κουκλα των παιδικων μου χρονων.
Ο καθενας αγαπαει μεχρι εκει που αντεχει.
Μπορει για κεινη να μαι κι εγω το κοριτσι πισω απτο θολο τζαμι, που δεν ζει, μοναχα παρατηρει.
Ισως μια μερα να μπουν ολα στην θεση τους.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

Δεν φοβάμαι να φοβηθώ , φοβάμαι όμως την αυθυποβολή. Αποφάσισα να συνεργαστώ με τα εσώτερα μου αλλά πραγματικά βρίσκω αδικαιολόγητο να επιβάλλω στον εαυτό μου την μιζέρια. όλα αυτά λοιπόν τα σκέφτηκα όσο ανάπνεα από την μύτη και επέτρεπα στον εαυτό μου να αφέθει για λίγο στους ήχους γύρω μου. Δεν φαντάζεσαι ποσό καταλυτικό ήταν όλο αυτό για μενα φίλε, πραγματικά ειχα μια στιγμή απέραντης ευεξίας και διαυγείας. Είπε , να φέρετε στο μυαλό σας κάτι που σας δίνει χαρά και ξάφνου πίσω από τα κλειστά μου ματια σπρώχνονταν πρόσωπα για να πάρουν θέση, ένα ηλιοβασίλεμα που με σημάδεψε και η αγκαλιά της μάνας. Ένα χαμόγελο στόλισε το προσωπο μου και οι μύες του άρχισαν να αντιδρούν μιας και εδώ και πολύ καιρό δεν ειχα ένα ουσιαστικό χαμόγελο, μονό μονόπρακτα και συσπάσεις , συνοφρύωμα και απορία , αν κοιταχτείς στον καθρέφτη βάζω στοίχημα πως θα δεις καθαρά τις γραμμές του προσώπου σου και την πορεία της ψυχοσύνθεσης σου. Ίσως αυτό να σε ξυπνήσει , γιατί στο λέω φίλε μου εμένα λειτούργησε. Όλ…

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Σαν, sun ..

Σαν ηλιοβασιλεμα.
κοκκινα ματια και αλμυρα στα χειλη, δακρυα που πνιγονταν σαν λεξεις σε ενα χαμογελο.
Με ρωτουσε συχνα πως τα περναω ,μα εγω δεν περνουσα ουτε σαν σκια ουτε σαν σκεψη απο το μυαλο του κι ετσι σιωπησα.
Σαν καλοκαιρι.
Στα ηχεια να παιζει δυνατα κατι που αγαπουσες και να κλεινεις τα ματια  για να τον  φερεις κοντα σου,  παγωμενη γρανιτα και χωροχρονικες βολτες ,
να καινε τα ματια και η καρδια απο την αλμυρα κι η ζωη σου ανοστη χωρις εκεινον.
Σαν μια ατελειωτη βουτια.
Πνιγοσουν μεσα σου κι αυτο το καταλαβα εκεινο το δειλινο  που ειπες πως βλεπεις κι εσυ το ιδιο ονειρο και με κατευθυνες σε εκεινο τον πλανητη.
deja vue και υγρα φιλια στο πιο σκοτεινο μερος του κοσμου , εκει που δυο αδεσποτοι σκυλοι μαζευαν κυμματα και μαθαιναν πως αγαπιουνται οι ανθρωποι  και για πρωτη της φορα ειδε πυγολαμπιδες.
Σου κλεινω τα ματια, τεντωνω τα ποδια για να φτασω ως τον λαιμο σου ,φιλαω την πλατη σου και εσυ γυριζεις, οχι οπως αλλοτε μοναχα το προσωπο και χαμογελας, κερναω παγωτο σου εχω κ…