Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

κι αναρωτιεμαι οι προσευχες μου που πανε κι αν εχουν γινει πουλια προς τα που πετανε..






Ηταν μια μερα διαφορετικη απο ολες τις αλλες, ξυπνησε απο ονειρο ,λεει αστερια εσβηναν στον αφρο της θαλασσας και πουλια βουτουσαν και τα επαιρναν τα αστερια-ευχες και τα τοποθετουσαν σε μαξιλαρια ονειρευτων..
Σηκωθηκε και ανοιξε το ραδιο, εφτιαξε καφε και αναψε το πρωτο τσιγαρο, ενιωθε ελαφρυς σαν να ειχαν παρει απο πανω του ολα τα βαρη του κοσμου,την εφερε στο μυαλο του, εκεινη και τα δυο της λακακια στα μαγουλα που εμοιαζαν πηγες που επιναν νερο αγγελοι και ανταπεδιδαν χαριζοντας της το ομορφοτερο χαμογελο του κοσμου ολου.
Θα την συναντουσε στην παραλια ,θα την παρατηρουσε εκει χαμενη στις σκεψεις της να διαβαζει και τα μαλλια της να παλευουν με τους ανεμους,χαιδευοντας το λεπτο της προσωπο.
Δεν της ειχε μιλησει,δεν ειχε βρει τον τροπο ωστε να μην φανει σαν μια ενοχλητικη συμπτωση που καθε πρωι επεφτε μπροστα της.
Γιατι επεφτε.
Ολο και πιο οικεια του γινοταν η μορφη της, η εικονα της στοιχειωνε τα ονειρα του.
Ντυθηκε και ξεκινησε το καθημερινο του τρεξινο με προορισμο την παραλια της, την παραλια που την πρωτοσυναντησε.
Ο ερωτας συχναζει στα ιδια μερη,συμπτωματικος και απροσκλητος συνταραζει την ρουτινα και την αποκαρδιωνει με ενα βλεμμα,τυχαιο.
Ηταν εκει.
Χωμενη στο πλεκτο της κασκολ ,με το βιβλιο στα χερια,μονη.
Καθησε κοντα της,την κοιταζε σαν να την γνωριζε χρονια,μια φορα τον ειχε κοιταξει βιαστικα και με ενα της χαμογελο τον προσπερασε και χαθηκε.
Οχι αυτη την φορα.
Τον πλησιασε
-πιστευετε στα ονειρα?
εκεινος: οταν σας κοιταζω,ναι (εγινε κατακοκκινος σαν δειλινο)
Νατοι παλι οι αγγελοι να πινουν νερο στο ονομα της και το πιο ομορφο χαμογελο σαν πυροτεχνημα μπροστα του.
- σας εχω ξαναδει εδω νομιζω..
εκεινος : ναι , ερχομαι συχνα,τρεχω εδω με ηρεμει η θαλασσα...
- ειδα ενα παραξενο ονειρο σημερα , που με παρακινουσε να ερθω στην παραλια, θα μου ειχαν αφησει λεει τα διαβαταρικα πουλια μια ευχη , να εκει κατω απο το μεγαλο δεντρο,τι παραξενο!! εκει δεν καθεστε παντα ? τον ρωτησε εκεινη..



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

Δεν φοβάμαι να φοβηθώ , φοβάμαι όμως την αυθυποβολή. Αποφάσισα να συνεργαστώ με τα εσώτερα μου αλλά πραγματικά βρίσκω αδικαιολόγητο να επιβάλλω στον εαυτό μου την μιζέρια. όλα αυτά λοιπόν τα σκέφτηκα όσο ανάπνεα από την μύτη και επέτρεπα στον εαυτό μου να αφέθει για λίγο στους ήχους γύρω μου. Δεν φαντάζεσαι ποσό καταλυτικό ήταν όλο αυτό για μενα φίλε, πραγματικά ειχα μια στιγμή απέραντης ευεξίας και διαυγείας. Είπε , να φέρετε στο μυαλό σας κάτι που σας δίνει χαρά και ξάφνου πίσω από τα κλειστά μου ματια σπρώχνονταν πρόσωπα για να πάρουν θέση, ένα ηλιοβασίλεμα που με σημάδεψε και η αγκαλιά της μάνας. Ένα χαμόγελο στόλισε το προσωπο μου και οι μύες του άρχισαν να αντιδρούν μιας και εδώ και πολύ καιρό δεν ειχα ένα ουσιαστικό χαμόγελο, μονό μονόπρακτα και συσπάσεις , συνοφρύωμα και απορία , αν κοιταχτείς στον καθρέφτη βάζω στοίχημα πως θα δεις καθαρά τις γραμμές του προσώπου σου και την πορεία της ψυχοσύνθεσης σου. Ίσως αυτό να σε ξυπνήσει , γιατί στο λέω φίλε μου εμένα λειτούργησε. Όλ…

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Σαν, sun ..

Σαν ηλιοβασιλεμα.
κοκκινα ματια και αλμυρα στα χειλη, δακρυα που πνιγονταν σαν λεξεις σε ενα χαμογελο.
Με ρωτουσε συχνα πως τα περναω ,μα εγω δεν περνουσα ουτε σαν σκια ουτε σαν σκεψη απο το μυαλο του κι ετσι σιωπησα.
Σαν καλοκαιρι.
Στα ηχεια να παιζει δυνατα κατι που αγαπουσες και να κλεινεις τα ματια  για να τον  φερεις κοντα σου,  παγωμενη γρανιτα και χωροχρονικες βολτες ,
να καινε τα ματια και η καρδια απο την αλμυρα κι η ζωη σου ανοστη χωρις εκεινον.
Σαν μια ατελειωτη βουτια.
Πνιγοσουν μεσα σου κι αυτο το καταλαβα εκεινο το δειλινο  που ειπες πως βλεπεις κι εσυ το ιδιο ονειρο και με κατευθυνες σε εκεινο τον πλανητη.
deja vue και υγρα φιλια στο πιο σκοτεινο μερος του κοσμου , εκει που δυο αδεσποτοι σκυλοι μαζευαν κυμματα και μαθαιναν πως αγαπιουνται οι ανθρωποι  και για πρωτη της φορα ειδε πυγολαμπιδες.
Σου κλεινω τα ματια, τεντωνω τα ποδια για να φτασω ως τον λαιμο σου ,φιλαω την πλατη σου και εσυ γυριζεις, οχι οπως αλλοτε μοναχα το προσωπο και χαμογελας, κερναω παγωτο σου εχω κ…