Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

το μαγεμενο δασος

Ολη της την ζωη εψαχνε πληροφοριες για το μαγεμενο δασος.
Ειχε φτιαξει εναν υποτυπωδη χαρτη , ενα πατσγουορκ απο αποκομματα εφημεριδας, παραμυθιων και αφηγησεις της γιαγιας ,που κατεγραφε με ενα μολυβι κρυμμενη κατω απτο μεγαλο τραπεζι της κουζινας, ζαλισμενη απτην επηρεια της κανελας και του γαρυφαλλου στο χωρο.
Κρατησε σαν φυλαχτο το λευκωμα ακομα και οταν μεγαλωσε (μεγαλωσε?).

2007.
Με εναν μαγικο τροπο η κοιλια της φουσκωνει σταδιακα κι ομως παναλαφρη αιωρειται στο τεραστιο συννεφακι της για εννια μηνες, ηταν τοτε που ενα πρωινο το συννεφακι την οδηγησε
σε ενα μαγικο μερος
γεματο πρασινα τοπια και δεντρα που ποτε πριν δεν ειχε ξαναδει.
Οταν λεω πρασινο ,εννοω οχι το πρασινο που εχεις δει, ενα πρασινο που ανθρωπινα ματια δεν αντικρυσαν ποτε και εναν ουρανο κρυμμενο πισω απο φυλλωσιες ,ταπεινο.
Και εναν ηλιο ανακατεμενο με κιτρινο και μωβ.
Τα δεντρα σχηματιζαν ανθρωπινα σωματα και απτα κλαδια τους κρεμονταν νεραιδες.
Για καρπους ειχαν ζαχαρωτα και καπου καπου, γραμματα που αν κοιταζες καλυτερα θα εβλεπες πως εφτιαχναν λεξεις η προτασεις οπως :
-τωρα μπορεις να δεις
-αγαπη
-χαμογελα
-ονειρα
-ευχες
και πολλες αλλες λεξεις ,γνωριμες μα τωρα σαν ταμπελες νεον, αναβοσβηναν μεσα της,ελαμπε ολοκληρη.
Ειχε ανακαλυψει το μαγεμενο δασος.
Μονοκεροι ολων των χρωματων ,με πεταλουδες για ματια που κυνηγουσαν ουρανια τοξα και επιναν
χυμο κερασι που αναβλυζε απο πανυψυλα σοκολατενια βουνα.
Φυσουσε νανουρισματα και εβρεχε χρυσοσκονη.
Στην μεση του μαγικου δασους υπηρχε μια αιωρα απο αγουρες φραουλες ,που σαν ξαπλωσε επανω τους κοκκινησαν απο ντροπη, αφου κοιμηθηκε για λιγο με ματια γεματα δακρυα απο συγκινηση
ηξερε πως ειχε ερθει η ωρα.
Διχοτομηση.
Ενας μικροσκοπικος πριγκηπας ,με ηλιους για βλεφαρα και δερμα απο νιοβγαλτα φτερα πεταλουδων,ευθραστο και με μια μυρωδια βανιλιας την κοιταζε ,σαν να την γνωριζε απο παντα.
Ειχαν αραγε τα χερια ποτε πριν αγκαλιασει?
Τα ματια ειχαν δει?
Η καρδια ειχε αγαπησει ποτε πριν?
Τοσες πολλες αποριες που για μια στιγμη σκεφτηκε πως δεν ζουσε πριν τον κρατησει στα χερια της, πως γεννηθηκε μαζι του κι εκεινη και το μαγεμενο δασος.
Το βρεφος εγινε μωρο και το μωρο μπομπιρας και ο μπομπιρας ,αντρακι, μεγαλωνε και μαζι του μεγαλωναν τα δεντρα,  ,οι μονοκεροι , εκεινη και η αγαπη..
Δεν καταφεραν ποτε να φυγουν απτο μαγεμενο δασος, μαθαινω πως ζουν ακομα εκει
κι αν θελησεις ποτε να τους δεις
ανοιξε τα χερια και την καρδια σου
και αφησε το μαγεμενο δασος να φανερωθει μπροστα σου..


11/7/7 η μερα που τα ματια ειδαν,
           η μερα που η ψυχη μου φορεσε ενα προσωπο και βγηκε στον κοσμο..
           για τον blucky , σαγαπω


Σχόλια

  1. ...όλη μέρα τρέχανε πάνω κάτω τσιρίζοντας σαν κουρντισμένα. Το βραδάκι κούρνιασαν δίπλα στις μανάδες τους μπροστά στη φωτιά και σε λίγο δεν τα ξυπνούσε ούτε κεραυνός. Όπως τα 'βλεπα ένιωσα ξαφνικά κάτι να σπάει μέσα μου, σαν μπουκάλι γυάλινο μα δίχως γυαλιά. Μονάχα ένα υγρό ζεστό απλώθηκε παντού κι εγώ δεν ήμουν πια ο ίδιος. Ένα ένα, τα σήκωναν κάποτε απαλά στην αγκαλιά και τραβούσαν για τις σκηνές. Τη νύχτα ξανάρθαν αυτοί. Μ' ένα μάτι καθείς τους, ξεδοντιασμένοι πια κι αξιοθρήνητοι, όμως ξανάρθαν. Ένας μονάχα δεν ξαναφάνηκε. Κατάλαβα πως είχε πεθάνει. Ένας λιγότερος λοιπόν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ας μην ξαναγυρισουν εκεινοι ,να τρεξουμε,να τα κρυψουμε εκεινα,ναι εκεινα τα αμολυντα τα αγνα ,τα νεα .
    Να πολεμησουνε και να κερδισουμε αλλον ενα μαζι μας, πιο πολυ πιο πολλοι ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

Δεν φοβάμαι να φοβηθώ , φοβάμαι όμως την αυθυποβολή. Αποφάσισα να συνεργαστώ με τα εσώτερα μου αλλά πραγματικά βρίσκω αδικαιολόγητο να επιβάλλω στον εαυτό μου την μιζέρια. όλα αυτά λοιπόν τα σκέφτηκα όσο ανάπνεα από την μύτη και επέτρεπα στον εαυτό μου να αφέθει για λίγο στους ήχους γύρω μου. Δεν φαντάζεσαι ποσό καταλυτικό ήταν όλο αυτό για μενα φίλε, πραγματικά ειχα μια στιγμή απέραντης ευεξίας και διαυγείας. Είπε , να φέρετε στο μυαλό σας κάτι που σας δίνει χαρά και ξάφνου πίσω από τα κλειστά μου ματια σπρώχνονταν πρόσωπα για να πάρουν θέση, ένα ηλιοβασίλεμα που με σημάδεψε και η αγκαλιά της μάνας. Ένα χαμόγελο στόλισε το προσωπο μου και οι μύες του άρχισαν να αντιδρούν μιας και εδώ και πολύ καιρό δεν ειχα ένα ουσιαστικό χαμόγελο, μονό μονόπρακτα και συσπάσεις , συνοφρύωμα και απορία , αν κοιταχτείς στον καθρέφτη βάζω στοίχημα πως θα δεις καθαρά τις γραμμές του προσώπου σου και την πορεία της ψυχοσύνθεσης σου. Ίσως αυτό να σε ξυπνήσει , γιατί στο λέω φίλε μου εμένα λειτούργησε. Όλ…

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Σαν, sun ..

Σαν ηλιοβασιλεμα.
κοκκινα ματια και αλμυρα στα χειλη, δακρυα που πνιγονταν σαν λεξεις σε ενα χαμογελο.
Με ρωτουσε συχνα πως τα περναω ,μα εγω δεν περνουσα ουτε σαν σκια ουτε σαν σκεψη απο το μυαλο του κι ετσι σιωπησα.
Σαν καλοκαιρι.
Στα ηχεια να παιζει δυνατα κατι που αγαπουσες και να κλεινεις τα ματια  για να τον  φερεις κοντα σου,  παγωμενη γρανιτα και χωροχρονικες βολτες ,
να καινε τα ματια και η καρδια απο την αλμυρα κι η ζωη σου ανοστη χωρις εκεινον.
Σαν μια ατελειωτη βουτια.
Πνιγοσουν μεσα σου κι αυτο το καταλαβα εκεινο το δειλινο  που ειπες πως βλεπεις κι εσυ το ιδιο ονειρο και με κατευθυνες σε εκεινο τον πλανητη.
deja vue και υγρα φιλια στο πιο σκοτεινο μερος του κοσμου , εκει που δυο αδεσποτοι σκυλοι μαζευαν κυμματα και μαθαιναν πως αγαπιουνται οι ανθρωποι  και για πρωτη της φορα ειδε πυγολαμπιδες.
Σου κλεινω τα ματια, τεντωνω τα ποδια για να φτασω ως τον λαιμο σου ,φιλαω την πλατη σου και εσυ γυριζεις, οχι οπως αλλοτε μοναχα το προσωπο και χαμογελας, κερναω παγωτο σου εχω κ…