Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε στα χερια του ,σπαρταρουσε και η ψυχουλα ,αλλα η μονωση του κορμιου δεν μαρτυρουσε τιποτα.
Το "επαιζε" ανετη και ωραια, εκανε διαλεξεις στους φιλους και γνωστους μιλωντας περιτρανα για την ελευθερια του ατομου.
Μονο που καθε φορα ερχοταν πιο κοντα σε αυτο που προσπερνουσε και μη μπορωντας να το εξωτερικευσει στο περιβαλλον της , συναντουσε την εμμονη της στον υπνο της.
Ετσι καθε βραδυ μονομαχουσε, ιδρωνε -ξειδρωνε  , του κρατουσε το χερι, τον πηγαινε σινεμα, του εγραφε ποιηματα..
Διπλη ζωη με την παρτη της , καταλαβαινεις?
ολη μερα ρουφουσε λαγνα με το προσωπειο της ,τα βιαστικα ραντεβου τους και τον χαιρετουσε γνεφωντας , τα λεμε το βραδυ! Ποτε δεν ειχαν βρεθει βραδυ, ειχε υποχρεωσεις , φιλους, δουλεια μπλα μπλα οποτε το
  ειχε θεωρησει αστειακι, απο εκεινα τα δικα της  , τα ρομαντικα (θεος φυλαξοι) και κουναγε ειρωνικα το κεφαλι με ενα μισο γελιο.
Μισο γελιο ε? μισανθρωπος, μιση ζωη.
-ειμαστε φιλοι ρε? την ρωτησε, αφου εκεινη ειχε πια μπει σε χειμερια ναρκη, κοιμοταν οπου εβρισκε
κατι σαν ναρκοληψια, καθε φορα που την εθλιβαν οι σκεψεις με μαγικο τροπο ο οργανισμος της την
καθοδηγουσε ..στο κρεββατι της.
Κοιμοταν που "κοιμοταν ορθια" απο τοτε που τον γνωρισε τελικα το εκανε σταση ζωης.
-Τι να ειμαστε?
ναι, ναι ειμαστε.
-παμε σπιτι μου? μου ελειψες ειπε εκεινος
Ξαπλωμενη στον καναπε ,χιμηξε πανω της .
Ματαια.
Δεν ξυπνουσαν τα παθη, οι αισθησεις, ειχαν ολα νανουριστει απο την εγωκεντρικη αναισθησια του, ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ.

η επεμβαση πετυχε , ο ασθενης κοιμηθηκε.


-

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

Δεν φοβάμαι να φοβηθώ , φοβάμαι όμως την αυθυποβολή. Αποφάσισα να συνεργαστώ με τα εσώτερα μου αλλά πραγματικά βρίσκω αδικαιολόγητο να επιβάλλω στον εαυτό μου την μιζέρια. όλα αυτά λοιπόν τα σκέφτηκα όσο ανάπνεα από την μύτη και επέτρεπα στον εαυτό μου να αφέθει για λίγο στους ήχους γύρω μου. Δεν φαντάζεσαι ποσό καταλυτικό ήταν όλο αυτό για μενα φίλε, πραγματικά ειχα μια στιγμή απέραντης ευεξίας και διαυγείας. Είπε , να φέρετε στο μυαλό σας κάτι που σας δίνει χαρά και ξάφνου πίσω από τα κλειστά μου ματια σπρώχνονταν πρόσωπα για να πάρουν θέση, ένα ηλιοβασίλεμα που με σημάδεψε και η αγκαλιά της μάνας. Ένα χαμόγελο στόλισε το προσωπο μου και οι μύες του άρχισαν να αντιδρούν μιας και εδώ και πολύ καιρό δεν ειχα ένα ουσιαστικό χαμόγελο, μονό μονόπρακτα και συσπάσεις , συνοφρύωμα και απορία , αν κοιταχτείς στον καθρέφτη βάζω στοίχημα πως θα δεις καθαρά τις γραμμές του προσώπου σου και την πορεία της ψυχοσύνθεσης σου. Ίσως αυτό να σε ξυπνήσει , γιατί στο λέω φίλε μου εμένα λειτούργησε. Όλ…

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Σαν, sun ..

Σαν ηλιοβασιλεμα.
κοκκινα ματια και αλμυρα στα χειλη, δακρυα που πνιγονταν σαν λεξεις σε ενα χαμογελο.
Με ρωτουσε συχνα πως τα περναω ,μα εγω δεν περνουσα ουτε σαν σκια ουτε σαν σκεψη απο το μυαλο του κι ετσι σιωπησα.
Σαν καλοκαιρι.
Στα ηχεια να παιζει δυνατα κατι που αγαπουσες και να κλεινεις τα ματια  για να τον  φερεις κοντα σου,  παγωμενη γρανιτα και χωροχρονικες βολτες ,
να καινε τα ματια και η καρδια απο την αλμυρα κι η ζωη σου ανοστη χωρις εκεινον.
Σαν μια ατελειωτη βουτια.
Πνιγοσουν μεσα σου κι αυτο το καταλαβα εκεινο το δειλινο  που ειπες πως βλεπεις κι εσυ το ιδιο ονειρο και με κατευθυνες σε εκεινο τον πλανητη.
deja vue και υγρα φιλια στο πιο σκοτεινο μερος του κοσμου , εκει που δυο αδεσποτοι σκυλοι μαζευαν κυμματα και μαθαιναν πως αγαπιουνται οι ανθρωποι  και για πρωτη της φορα ειδε πυγολαμπιδες.
Σου κλεινω τα ματια, τεντωνω τα ποδια για να φτασω ως τον λαιμο σου ,φιλαω την πλατη σου και εσυ γυριζεις, οχι οπως αλλοτε μοναχα το προσωπο και χαμογελας, κερναω παγωτο σου εχω κ…