Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2013

(up)αισιο τελος.

Τρεχει ασταματητα ,βρεχει δυσκοιλια.
Θα στριψει στην γωνια ,θα ψωνισει τα απαραιτητα θα στριψει ενα τσιγαρο,θα σημαδεψει μια σκεψη .
Αργοτερα θα φτασει σπιτι θα τον μυρισει παντου αλλα δεν θα ναι εκει, θα μαζεψει λιγο, θα ανοιξει ενα μπουκαλι κρασι ,θα πιει μεχρι να ξερασει μνημες και να αναρωσει γδερνωντας καθε αμυχη ,να τρεξει αιμα ,πολυ αιμα να φυγει το "τρελο",εσενα δεν στο ελεγαν ετσι το αιμα σου οι δικοι σου? Χμ περιεργο, συνεχιζει πεφτει στο κομοδινο,το μικρο δαχτυλακι παιρνει διαστασεις γκοτζιλα και κατεβαινει σε διαμαρτυρια εξω απτο σωμα της για ολες τις γωνιες που συγκρουστηκε.
Θα ξαπλωσει, θα βγαλει τα ρουχα κι ας εχει παγωνια ,την ζεστανε το κρασι, θα προσπαθησει να αυνανιστει ,παλι αυτος, πονος κ καβλα κακος συνδιασμος,ενος λεπτου σιγη για ολους εκεινους τους οργασμους που ειχαν ως επιδορπιο ,δακρυα.
Αποτυχια, θα ανοιξει χαζοκουτι,θα το κλεισει σε 4 ,3 ,2,1
Θα ονειρευτει, θα ονειρευτει βαθεια ,θα βολευτει εκει τοσο που θα κλαψει μεσα στο ονειρο της τοσο που θα…

ισογεια ονειρα

Ισογεια ονειρα, με ρετιρε καρδια και ανεμποδιστη θεα.
Εψαχναν για σπιτι, ενα δωματιο ,ισως δυο. Καπου να στριμωξουν τα λιγοστα πραγματα και τον χειμαρο συναισθηματων. Ηταν ερωτευμενοι, η σαρκα εκαιγε. Κοιμασαι σαν καμπια και στην πλατη φυτρωνουν φτερα τις νυχτες, το δερμα σου μεταξενιο μην μου φυγεις πεταλουδα μου, τις ελεγε και εκεινη πετουσε ολογυρα στο δωματιο, εκτοξευε λεξεις και χυμους να τον χορτασει, να τον πεισει. Για κοιτα εδω θεα, στο μπαλκονι καποιου διαμερισματος καπου στο κεντρο, ελεγε και εννουσε τα χερια της στο περβαζι και την ματια της που εμοιαζαν να οδηγουν  τα συννεφα. Δεν κατεληγαν , μοναχα προβαραν το καθε ακινητο με τον αεικινητο ερωτα τους , οι τοιχοι βλεπεις , οι τοιχοι την βαραιναν το ειχε νιωσει και εκεινος αλλωστε. Η πολη νανουριζοταν απο το πατημα των εραστων και το φεγγαρι εκανε κυκλους γυρω απτον εαυτο του, οταν εκεινη και εκεινος κοντοσταθηκαν μπροστα σε ενα εγκαταλελειμενο κτιριο,μια μικρη μονοκατοικια στοιχειωμενη θαρρεις απο περασμενες ιστοριες αγαπ…

Το ρομποτακι ο παπλαρ

Το ρομποτακι μας ο παπλαρ ηταν μεγαλος φαφλατας και αγαπουσε το ζεστο παπλωμα που του ειχε φτιαξει η ρομποτομαμα του η γαταρ γιαυτο του εδωσαν και το ονομα παπλαρ.
Ο παπλαρ ειπε πολυ νωρις τα πρωτα του μπλιπ μπλιπ και οι οικογενεια ρομποτ καμαρωνε αναβοσβηνωντας τα ματια και χορευοντας breakdance.
Ο μικρος ειχε τεσσερα ματια και αν κοιταζες μεσα τους μπορουσες να δεις την καρδια του.
Με τα δυο ματια μπορουσε να δει οτι μπορεις να δεις και εσυ, ομως με τα αλλα δυο ο παπλαρ μπορουσε να δει μεσα σου.
Καποτε οταν ο γιατρος -μηχανικος-ρομποτ ηρθε να δει την ραγισμενη καρδια της μαμας του, ανακοινωσε λυπημενα πως δεν μπορεσε να βρει ανταλλακτικο, ο μικρος παπλαρ κοιταξε βαθεια μεσα της και ειδε πως αν αφαιρουσε το ενα απο τα τεσσερα ματια του θα μπορουσε να διορθωσει την ευθραστη καρδια της και με τον κοκκινο μαρκαδορο του θα ζωγραφιζε την σκουριασμενη πλευρα της.
Η μαμα εγινε καλα και αυτο εφερε ακομα πιο πολλους φιλους κοντα του, φιλους απο ολο τον κοσμο που ηθελαν να δει μεσα τους και ν…

to my cat people

ενα παραμυθι για τον βασιλη.

Μια φορα και έναν καιρο ηταν ένα μικρο χωριο που στον χαρτη σχηματιζε έναν κυκλο. Ειχε το πιο περιεργο ονομα του κοσμου και οι κατοικοι του ηταν παντα μα παντα χαμογελαστοι. Στο χαμογελαστο χωριο, ετσι λεγοταν το χωριο οι ανθρωποι καλλιεργουσαν την γη και ζουσαν απτα γενητουρια της, οι μερες τους και κυριως οι νυχτες τους ηταν γεματες ιστοριες ,απτα χωραφια. Τα παιδια  μαζευονταν σε παρεες και ακουγαν τους μεγαλους να περιγραφουν πως εδιωχναν τα πουλια απτις σοδειες τους και πως ο ντινος ο σκιαχτρος καποτε ειχε μιλησει ,για τα δεντρα που σφυριζαν με τον αερα και τα λουλουδια που την ανοιξη συναγωνιζονταν το ουρανιο τοξο. Μικροι και μεγαλοι ξεχυνονταν στα χωραφια σκαλιζοντας την καρδια τους και φυτευοντας εκει τους πιο ισχυρους δεσμους με την φυση και η γη ανταπεδιδε , μεγαλωνοντας γενιες και γενιες των κατοικων της. Περνουσαν τα χρονια και κυλουσαν αρμονικα ,  μεχρι που εκεινη την ανοιξη ξεκινησε να βρεχει ασταματητα, οι ανθρωποι κλειστηκαν στα σπιτια τους και ο ντινος ο σκιαχτρος αν…
http://www.youtube.com/watch?v=neoOjU5FbeY

Γνωρισα καποτε ενα μικρο κοριτσι με μια μεγαλη καρδια.
Εγραφε πως
ειχε τρομαξει απτης πολης τα φωτα, τα χερια ειχαν γινει σκιες στους τοιχους και οι αγαπημενοι κρυβονταν κατω απτο κρεββατι.
Στα ονειρα της ερχοταν καποιος και προσταζε υπομονη, αυτον τον "καποιο" εψαχνε να βρει μερα νυχτα του εστελνε τραγουδια, προσευχες και λουλουδια.
Ωσπου μια μερα σταθηκε εκει ,στην πιο μικρη στιγμη ,μακρια απτης πολης της βουη.
Ακουσε μια φωνη ,ψιθυριζε πως η υπομονη ειναι αρετη, τον κοιταξε και ηταν εκει
το ονειρο της ειχε πραγματοποιηθει...
                                                                  μια ακομα φωνη φωναζει ,ζησε ,αγαπα, ονειρευτη
                                                                    για την σταυρουλα που ξερει και να ονειρευεται και να αγαπαει χχ
Για πολλα χρονια νομιζαμε οτι τα ψαρια οδηγουνταν αποκλειστικα απο ενστικτο και αντιδρασεις. Αυτη η μελετη απεδειξε οτι τα ψαρια μαθαινουν να αποφευγουν επωδυνες καταστασεις και οτι εχουν μια μνημη που εχει αμεση σχεση με το χωρο. Παραδοξως τα ματια της ειχαν μνημη.  Ειχε χρονια να μας ''δει'' ομως αν ακουγες τις περιγραφες τις θα ορκιζοσουν πως εκεινη την δεδομενη στιγμη μας ειχε διπλα της. Ειχαν δει τοσα λοιπον αυτα τα ματια που καποια στιγμη ο γιατρος της ειπε με υφος πως τα ματια δεν ηθελαν να δουν αλλα. Φορεσε κατι γυαλια πεταλουδας και με ενα μπαστουνι , σκουνταγε τους δρομους να της πουν την ιστορια τους. Ολες οι αισθησεις της οξυνθηκαν, εκπαιδευτηκαν σε αυτο το μονιμο κρυφτο με την εικονα και την κατευθυναν στην εσωτερικη της μνημη. Υπηρξαν στιγμες που μετουσιωθηκε σε χρυσοψαρο,ναι σαν εκεινα που δινουν απλοχερα στα λουνα παρκ και ετσι η μνημη στεκοταν σε συγκεκριμενα γεγονοτα και ανθρωπους τεσσερα λεπτα. Για του υπολοιπους η αιωνιοτητα. Τα ματια ειναι ο καθρε…

Το θεατρο μεσα απτα ματια μιας σαρανταποδαρουσας και ενος πενταχρονου.

Η βροχη χτυπουσε με μανια τις πορτες, ξυπνησα και πριν προλαβω να σκεφτω πως θα χασω το διαλειμα στην αυλη ,θυμηθηκα το θεατρο!
Με εντυσαν γρηγορα γρηγορα και κατευθυνθηκαμε στο σχολειο, εκει τα υπολοιπα ντυμενα κρεμμυδακια -φιλοι μου με περιμεναν για να μπουμε στο μαγικο λεωφορειο που θα μας πηγαινε σε ενα επισης μαγικο μερος οπου ηθοποιοι θα προσποιουνταν πως ηταν μικρα παιδια για την ακριβεια ενα παιδι και οι ζαβολιες του, ο τρελαντωνης!
Αστειο ονομα ,θα ηταν πολυ τρελουλης.
Το τεραστιο λεωφορειο κατεφθασε ,αστραφτερο και με κατι μεγαλα παραθυρα εμοιαζε με μεγαλh σαρανταποδαρουσα με ματια .
Καθησα διπλα στον κολλητο μου και η δασκαλα μας φορεσε ζωνες σαν εκεινη που φοραω στο αμαξι του μπαμπα.
Ειχε τηλεοραση και μικροφωνο και η κυρια ειπε πως αυτη η σαρανταποδαρουσα ειχε ταξιδεψει σε πολλα μερη καταφερνωντας να μαγεψει πολλους ανθρωπους ,γιατι λεει μεσα απτα ματια παραθυρα της ειδαν τοση ομορφια που δεν μπορεσαν ποτε ξανα να στεναχωρηθουν η να κλαψουν.
Εκεινη την μερα εβρεχε και μπ…
Σου γραφω, λευκο χαρτι ,κοκκινο κρασι.
Σου γραφω για ολα εκεινα που δεν ζεις εδω μαζι μου, για τα παιδια που ταιζαν τον σκυλο και τα μπαλονια που ζωγραφιζαν τον γκριζο ουρανο, τις βολτες με το ποδηλατο και την κατηφεια των ανθρωπων.
Θυμηθηκα το παιχνιδι που παιζαμε για να εξοικιωθουμε με την αποσταση ,μου εκλεινες τα ματια και ελεγες δεν με βλεπεις μα σαγαπω,  το αγγιγμα ζεστο στοιχειωνε τα ματια, ενα παιχνιδι ηταν.
Μετα χαρτινες αγκαλιες, φιλια και δακρυα.
Χριστουγεννα και πασχα ,καλοκαιρι και ο χειμωνας στυγνος, ποναει ο χειμωνας χωρις φωτια στην καρδια, χωρις αγκαλιες και χερια.
Καλωδια και οθονες ,καληνυχτες ορφανες .
Σου γραφω, λεξεις που χυνονται σε αψυχο χαρτι, νεκρες λεξεις.
delete, αναβοσβηνει και χανεται η οθονη και με το χαρτι εφτιαξα καραβακι, η καρδια δεν εχει γομα ουτε κομβιον που να εκτοξευει καθε τι μισοπεθαμενο στο υπερπεραν.
Που ειναι εκεινος ο τυπας free hugs oταν τον χρειαζεσαι?
Κηδεια στα ημιμετρα, εννιαμερα ,σαρανταημερα και ενα κουτι γεματο λεξεις και κρυα αστε…
Νευρα, πολλα νευρα εδω και καιρο.Ξεσπας οπου μπορεις, στην κορνα,στο σουπερμαρκετ,στην ουρα στην τραπεζα στον αγαπημενο σου ,ακομα και στα παιδια σου.
Η καθε λεξη εχει αλλη βαρυτητα πια για σενα ,σαν να αλλαξαν νοημα οι λεξεις.
Βρεχει σημερα και σιχτιριζεις την μοιρα σου, την χωρα σου, την διαθεση σου, την κοπελα με την ροζ ομπρελα που σου χαμογελασε στον δρομο.
Καποτε πριν χρονια που ησουν αμολυντος , παιδι ακομα οι γονεις σου σε μαζευαν απτον δρομο οταν εβρεχε, ηξερες τοτε να χορευεις τον χορο της βροχης ελεγες και μελετουσες τους ινδιανους κατω απο βαρια σκεπασματα.
Χρονια αργοτερα επαψες να πιστευεις στον αυθορμητισμο και τα βαρια σκεπασματα σαν να τα κουβαλουσες μονιμα στην πλατη σου, οσο για την βροχη, εμεινε συννεφακι που σε ακολουθουσε οτι και αν εκανες.
Γκριζα μερα ,γκριζα ματια, μπορα δυνατη και ψαχνεις απαγκιο μεσα σου.
Ο χρονος παγωνει, η μερα τελειωνει και η ματια βουρκωνει, αν μπορεσεις να δεις περα απτην οργη κανε την φωνη σου δυνατη, για ολους εκεινους που το σπιτι το…
Παραλιγο να τρακαρει και οταν εφτασε στο κτιριο εμοιαζε χαμενη.
Καποιοι ειπαν πως ξενυχταει για την προαγωγη ,αλλοι ειπαν πως ειναι καταθλιπτικη.
Καποιοι που ξεχασαν να την κοιταξουν στα ματια.
Υπηρχαν φορες που κρυβοταν στις τουαλετες του κτιριου για να γλιτωσει απτο επικριτικο ''διαλειμα'' που επεβαλλε κοινωνικα σχολια και υποσυζητησουλες με τους συναδελφους, εκει λοιπον
στο ''υσηχαστηριο'' της κατι παρεμβαλε την γαληνη , ενας ρυθμικος θορυβος σαν γδουπος καθε μερα την ιδια ωρα , την δικη της  ωρα.
Ανοιξε την πορτα και το μονο που προλαβε να διακρινει ηταν το αιμα στους κομπους των δαχτυλων της.
Ολο το βραδυ δεν εκλεισε ματι ,σκεφτοταν εκεινη.
Τι ειχαν δει αυτα τα ματια που ενας μαυρος κυκλος αγκαλιασε το δεξι της ματι?
Ποιος ειναι ο ''δυνατος'' που ορθωνει το αναστημα του ξεδιαντροπα πανω της?
Στο ονομα ποιας αγαπης θυσιαζει την ψυχικη της οδυνη?
από παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη
αυτός που χτυπάει ή αυτός που πονάει
βαθιά μέσα…

Για μελλοντικη χρηση.

Κρατησε τα, ισως μια μερα να σου χρειαστουν.
Δεν καταλαβε ποτε το σκεπτικο της, γιατι της τα ειχε δωσει, μηπως σημαινε μια νεα φυγη? τα κρατησε. Τα εκλεισε μεσα σε ενα διαφανο βαζο απο μαρμελαδα και τα σφραγισε με μια ροζ κορδελα, κολλησε ενα αυτοκολλητο που εγραφε "για μελλοντικη χρηση" και τα ανεβασε στο παταρι. Εχασε την δουλεια της ,εχασε την αυτοπεποιθηση της και τον αγαπημενο της, δεν πιστευε στο χρημα, ποτε δεν ενστερνιστηκε την αξια του ,ελα ομως που ο εχθρος ειχε επιτεθει με παραπλευρες απωλειες. Νεα ζωη, λιγοτερα τετραγωνικα ,πολλα δακρυα και ¨κονομησε ¨και κρισεις πανικου. Μεταφορικη για τα λιγοστα επιπλα, καινουργια γειτονια, τεσσερις τοιχοι και υπερκαταναλωτικες κουτες. Ηταν τα δικα της πραγματα αν και δεν εβρισκε και πολυ τον εαυτο της σε εκεινα τα αψυχα, οτι ηταν πραγματικα δικο της ειχε μετακομισει καποια χιλιομετρα μακρια απο εκεινη. Στο μοιρασμα ηταν δικαιοι, μισες φωτογραφιες, cd και σεντονια που απο κοινου ειχαν διαλεξει τοτε που ο ερωτας τους γεμιζε ενα…

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …
η θυμηση..


οι πληγες που δεν επουλωθηκαν
οι φυγες και οι γυρισμοι..
η κραυγη στο δωματιο.

μακροσυρτη σιωπη και ποθος..

αυτοανοσα ονειρα
ναι , με κατατρωουν.

η καρδιά.

Η πρωτη φορα που ακουσα την καρδια σου σε υπερηχο οι χτυποι της καρδιας μου οταν με φιλησε οι θλιβεροι  χτυποι της οταν "εχανα¨" καποιον δικο μου, η αγωνια της καρδιας τα χαμογελα της που μοιαζουν με αερακι ανοιξιατικο μεσα σου, η επανασταση της καρδιας και η αληθεια της. η ζωγραφισμενη καρδια απτα χερια σου στον μαυροπινακα η καρδια μου στα χερια σου, ναι σαν μολοτοφ .






Aστρικα ταξιδια και ζεστο κακαο.
Αιθαλομιχλη και νοτες εξω απτο παραθυρο , ρουφαω μανιωδως το τσιγαρο σαν να τελειωνει η μερα,
χορευω στον ρυθμο της "κλεφτρας" μουσικης των γειτονων , χορευω τανγκο σφιχταγκαλιαζοντας το μαξιλαρι-δωρο του Μ.
Κρυο στον πλανητη σπιτι μου σπιτακι μου και οπως πολυ σωστα θα ελεγε η γιαγια φυλαγε τα ρουχα σου για να χεις τα μισα, ομως εγω γιαγιακα δεν τα φυλαξα , προτιμησα να ζεσταθει και καποιος αλλος απτην αλλοτινη τρελα μου με την μοδα, ετσι κανω cocooning με ενα mix match απο πυζαμα και φουτερ μαρινιερα ,κρεμωντας και κατι ψευτικες περλες στο λαιμο νιωθω σαν να πεταω για παρισι αποψε σε καποιο ζεστο bistrot οπου θα ακουσω με τα αυτια μου τον salvador dali να φωναζει a rhinoceros!!
Η μουσικη , ναι η μουσικη παντα με ρωτουν γιατις προτιμησεις μου και  η αληθεια ειναι πως αυτο με μεταφερει σε μια προεφηβικη αναμνηση ,τοτε που το αγορι για το οποιο χτυπουσε η καρδια μου εκανε εναν μορφασμο αηδιας οταν του ειπα πως αγαπω τους deelite και στερεονοβ…

Κλαιουσα..

Ενα λουλουδι με χρυση καρδια.

Δυο κοσμοι αριστα συνδεδεμενοι. Δυο ματια ,δυο χερια , μια καρδια. Ηλιοτροπια στα ματια και για χερια ριζες, η καρδια μαντεψε! Εκεινος την ποτιζε με αγαπη ,της τραγουδουσε και της ειχε δωσει ονομα, την φωναζε χρυσαφενια. Η χρυσαφενια ζουσε μαζι του απο τοτε που ειχε το ατυχημα, καποιος (δεν θυμοταν ποιος) την ειχε τυλιξει σε ασημοχαρτο και με μια κορδελα κοκκινη σαν αιμα, την ακουμπησε με ευγενεια στο κομοδινο του καταλευκου δωματιου του. Η χρυσαφενια εστεκε βουβη ,χανοντας λιγο λιγο απτο χρωμα της καθημερινα, σιωπηλη αναμεσα σε θορυβους μηχανηματων, επισκεψεων και ατελειωτης σιωπης. Εκεινος δεν την αγγιξε παρα μονο οταν εφυγαν μαζι απο εκει μεσα, την πηρε στα χερια του ευλαβικα και της ψιθυρισε το ονομα της, θα σε πουμε χρυσαφενια ειπε και κοιταξε τον ηλιο καταματα. Τωρα ρουφουσε τον ηλιο καθημερινα και τις βροχερες μερες" μετακομιζε" στο κομοδινο του . Ειχαν αναπτυξει εναν κωδικα επικοινωνιας μοναδικο, ειχαν υπαρξει και οι δυο "αρρωστοι"και κυριως μονοι, ετσι συ…