Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκέμβριος, 2012

Υποκαταστατα χριστουγεννων

Ειχε ξημερωσει πια.. Το σπιτι μυριζε τσιγαρο και αλκοολ, ειχε καλεσει ολους τους "φιλους"  και γνωστους, ηρθαν ολοι. Να σμιξουν τις μοναξιες τους. Χριστουγεννα χωρις πνευμα , χωρις χιονι, χωρις καλαντα . Ειχε πει πως θα διωξει ολα τα παιδακια που θα ελεγαν τα καλαντα, σαν να απεπνεε την μιζερια της το κουδουνι ,κανενα χερι παιδικο δεν το αγγιξε και ας περιμενε με το μανιασμενο εγω της να τους δειξει. Ηρθαν ολοι, φτιασιδωμενοι και γυαλιστεροι μεστα καλα τους ρουχα ,τοσο δεν εμοιαζαν στους εαυτους τους που ηταν σαν να συστηνοταν πια απτην αρχη, αλλωστε και εκεινη δεν ηταν και τοσο ο εαυτος της τον τελευταιο καιρο, την ειχαν απολυσει και οι κανονικοι της φιλοι ειχαν μεταναστευσει ,της ειχαν απομεινει λοιπον οι "φιλοι". Επινε απο νωρις  εκεινο το απογευμα, μαγειρευε και τραγουδουσε παραφωνα μεχρι που ο γειτονας χτυπησε με το μπαστουνι του τον τοιχο, καμμια ελπιδα για αυθορμητισμο το 2012 και οι τοιχοι ειχαν αυτια (αυτια ξωτικου λογω κρασιου, με αυτη την σκεψη γελασε μ…
Εικόνα
Η πραγματικοτητα ηταν λιγο κουνημενη.. Δεν ειχε καταληξει στο αν τον επινοησε η αν υπηρξε πραγματικα. Επρεπε να πει αντιο, ειχε ερθει η ωρα. Σε ολη της την ζωη αλλωστε ζουσε με φανταστικους φιλους, με φανταστικους ερωτες,ολα ηταν μεσα στο μυαλο της καρφιτσωμενα,ηταν μια συλλεκτρια στιγμων. Μονο που τους προσθετε αστεροσκονη και λιγακι παραπανω "σαλτσα",για να εχουν υποσταση στον χρωματιστο κοσμο της. Δεν ηταν ευκολο να ξεκολλησει ολα εκεινα τα χρωματιστα post it απτο κεφαλακι της, για κανεναν δεν ειναι ευκολο αλλωστε, μενει ενα τεραστιο κενο που πρεπει να γεμισεις ,φωνες που ησυχαζουν και ηλοβασιλεματα που θυμιζουν,μουσικες που τραυλιζουν πια.. και μυρωδιες που πρεπει να διαγραψουν οι αισθησεις σου. Mια ανασυγκροτηση δισκου για τυχον υπολειματα αναμνησεων και θα ηταν ετοιμη ,θα ανοιγε το παραθυρο να αναπνευσει η ψυχη της , θα περπατουσε σε καινουργιους δρομους και θα σιγοτραγουδουσε  την μελωδια της γαληνης.. Θα πενθουσε και θα γεννουσε παραλληλα μια ολογιομη αρχη..      γι…

ονειρα γατινης νυχτος

Εικόνα
Ναι ετσι με ονειρευτηκα.

Γελας το ξερω, εισαι επικριτικος με την μανια μου με τις γατες.
Μιαου ομως και αν δεν καταλαβες παλι μιαου.
Ονειρευτηκα που λες (για εκεινους που νιαουριζουν ακομα) πως ημουν μια πελωρια γατα
σιαμεζα μαλλον, που καταπινε ολοκληρες πολεις ,αφηνοντας στο περασμα της μονο μικρες κατοικιες παιδικες χαρες και ποδηλατοδρομους.
Την ειχα δει λεει πως θα ξεβρωμισω την πολη αυτη ως χρυση γατα της χρονιας , απο ρατσιστες , ποντικους και αλλα λαμογια και ετσι καταπινα με βουλιμια τις βρωμιες τους, μονο που δεν χωνευονταν ολα ,δεν αφομοιωνονταν μεσα μου, ιδιαιτερα τα χρυσα αυγα γνωστα και ως κλουβια.
Η αφορητη δυσωδια τους δεν επετρεπε στον οργανισμο μου ουτε ως περιττωματα να τα δεχτει και ετσι ανεπτυξα μια υπερ δυναμη λεει, η οξυτητα του σαλιου μου τα ξεβαφε και τα εκανε πολυχρωμα  και ετσι ζωηρα και χρωματιστα επαυαν να σαπιζουν με τα πιστευω τους και περιπλανιοντουσαν κανοντας καριερα ως κλοουν με μεγαλη μαλιστα επιτυχια.
Καταπινα και καταπινα και χωνευα, νυχτα μερα α…
Εικόνα
Σταματα να μιλας για λιγο..

ο κοσμος λενε τελειωνει..


μην γινεις σαν αυτους.


φιλα με ..
σβησε το φως, ισως και τον κοσμο για λιγο..
Εικόνα
Εβγαλε τα ρουχα της και χωθηκε στην μπανιερα , η μουσικη παιζει δυνατα για να μην ακουει τις σκεψεις της, θα κλεισει ολα τα φωτα και θα αναψει τσιγαρο, υστερα θα σχηματιζει μονοκερους και ξωτικα με. τον καπνο της.
Ειχαν φυγει ολοι , ηταν η μοναδικη ευκαιρια που ειχε να περασει χρονο με τον εαυτο της, εσερνε την ζακετα της απο δωματιο σε δωματιο ,καθοταν οκλαδον σε καθε ενα απο αυτα
και μυριζε τις φωνες και τα γελια τους στον χωρο.
Περασαν 5 χρονια απο τοτε και οι πρωτες ρυτιδες στοιχειωσαν τα χαμογελα που χαθηκαν στον χρονο,  προσπαθησε  να θυμηθει τι ειχε προκαλεσει τις βαθιες γραμμες στο προσωπο της, καθε μια ειχε την  δικη της ιστορια.
Θυμηθηκε τοτε που πισω απο την κλειστη πορτα τον ακουγε να παιζει κιθαρα, ειχαν τσακωθει νωριτερα και τωρα εκεινος την στοιχειωνε τραγουδωντας james. Λιγο αργοτερα μεσα στην νυχτα ενιωσε να πνιγετε μεστην αγκαλια του ,η καρδια της ετρεχε σαν σε κουρσα και η αναπνοη της ξεψυχουσε. Κριση πανικου.
Σηκωθηκε και εφυγε , το σωμα της ,ολο της το ειναι την …

melody for a new dawn

Εικόνα
Mεστο μυαλο μου , παντα εσυ  η αμμουδια και ενα νησι.
εμβρυακη σταση , δυο σωματα μικρων παιδιων που δεν γεννηθηκαν μαζι
μα μια ζωη σαν διδυμα τα ενωνει μια διαφανη κλωστη.
Ενα δεντροσπιτο και μια πληγη
που απο μεσα της αναβλυζει ζωη
και για να κλεισει να επουλωθει
να κυνηγησουν πρεπει πεταλουδες μαζι
και χερι χερι θα εξαγνιστει αυτη η καταρα που μια ζωη
μεσα τους εχει κρυφτει
κι ετσι ξανα σε μια στιγμη , θα αρχισουν να ζουν απτην αρχη..https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=0qeb73c4xZY


Μωλος.

Εικόνα
Το κοριτσι αυτο με την γαργαλιστικη μυρωδια γαρδενιας και τα κερασενια φιλια, ετρεχε γελωντας εκεινο το απογευμα στον μωλο , λατρευε τα διαβαταρικα πουλια και ετσι καθε σουρουπο ειχε την συνηθεια να αντικατοπτριζεται  ξοπισω τους με το ποδηλατο της και με τα χερια  ανοιχτα ισοροπουσε αναμεσα σε ονειρο και πραγματικοτητα.
Ο ηχος της θαλασσας της προξενουσε την  ψευδαισθηση πως το κυμα θα μπορουσε να παρει μαζι του ολα τα μυστικα που ειχε ακουμπησει στον αφρο τους . Λιγοι γνωριζαν για το μυστικο μερος της και παρα πολλοι "αγνωστοι"  εγνεφαν συνομωτικα ,θαρρεις και  ολοι ειχαν  τους ιδιους σκοπους , σαν να εξαγνιζε το φευγιo των πουλιων καθε μιασμα της ψυχης τους. Απο μακρια αναγνωριζε την σκια μπροστα της, ηταν εκεινος. Καποτε συναντηθηκαν εκει , μπροστα απτην θαλασσα αποσβολωμενοι και οι δυο απτην ομορφια του ηλιοβασιλεματος, δυο αγνωστοι που αγαπουσαν τις λεξεις. Συναντηθηκαν τα βλεμματα και τα πνευματα τους ταυτοχρονα. Η αγαπημενη της συνηθεια εγινε και δικη του, μονο που …
Εικόνα
καψε τα ηλιθια , ψευτικα προτυπα που σου πλασαρουν
εισαι μοναδικος στον κοσμο, εξημερωσε τον εαυτο σου ..
αποδεξου την μοναδικοτητα σου και υποστηριξε την.

Εσυ που χανεσαι?

Εικόνα
Με ρωτουσαν που χαθηκες και η αληθεια εινα πως ουτε καποιο ταξιδι εκανα , ουτε δουλεια βρηκα. Αν βεβαια  τα ταξιδια του μυαλου εχουν υποσταση στον κοσμο σας , τοτε ναι ελειπα σε ενα υπεργαλαξιακο ταξιδι, για την ακριβεια προσγειωθηκα στο τριτο αστερι δεξια κοντα στην μεγαλη αρκτο.
Εσυ ενιωσες ποτε την αναγκη να χαθεις? να μην εχεις καμμια επαφη με τον εξω κοσμο? να κανεις ενα ατελειωτο cocooning με την  εκουσια μοναξια σου, κατα τα αλλα?
Γιατι ειναι φορες που το να χαθεις μεσα σε μια αγκαλια ειναι η μονη λυση, ειναι φορες που πεφτεις ολοκληρος σε ενα τελμα και ολα ειναι τοσο θορυβωδη , το μονο που θελεις ειναι να κλεισεις τα ματια και τα αυτια σε εναν κοσμο που ουρλιαζει ολο και πιο δυνατα.
Δεν ειναι λυση ακουσα να λες, εσυ και εσυ και ο αλλος ,ολοι δηλαδη, ομως αυτη η ιωση καταθλιψης ειναι φιλη μου, την "κολλαω" παντα τετοια εποχη ,παροτι ντυνω καλα την ψυχη μου εχω χαμηλο ανοσοποιητικο αντιστασης.
Ομως γινομαι καλα ρε παιδι μου, επανερχομαι αισιοδοξη και δυνατη ετοιμη για…

leave the kids alone

Εικόνα
καποτε ρωτουσαν για τον ηλιο την αγαπη και τους δεινοσαυρους.
σημερα ρωτουν για την κριση , την φτωχεια και την πεινα.

μην αφηνεις ανοιχτη την μιζερια
μην τρεφεις την ψυχη τους με σκουπιδια
μην σκοτεινιαζεις το φωτεινο τους μυαλουδακι.