Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Αγρια φραουλα

Τραγανες λεξεις και  αποπνικτικα φιλια, να τρεχει το ζουμι στα χερια να κολλαει το πατωμα απο αγαπη και αγρια φραουλα
φορουσε την μπλουζα του
φορουσε την καρδια της
αν ανοιγες τα ματια θα εβλεπες πως ειναι να κοιμουνται στο δικο μας ονειρο ,
πως ειναι να ειμαστε ξυπνιοι στην δικη τους πραγματικοτητα.
θα ηξερες αν τα μπαλονια νιωθουν βαρος κι αν τα πουλια βαρεθηκαν να πετουν, θα ηξερες αν θυμωσε η θαλασσα κι αν μαγαπας λιγο περισσοτερο απο χθες.
αν ανοιγες τα ματια θα σου εσφιγγα την κορδελα μου στην βεσπα και θα πατουσα στις μυτες των παπουτσιων σου για να μυρισω τα μαλλια σου
να ζωγραφιζω το στηθος σου και να γαργαλιεσαι να τρεχω και να με κυνηγας
να κολλαω  τσιχλες στις θαλασσες σου  και να γελας , να γελας ασταματητα.
να γελας μεχρι να λιωσουν τα χρωματα του ουρανιου τοξου,
ανοιξε τα ματια
ανοιξε τα

Πρόσφατες αναρτήσεις

Το κοριτσι στο κουτι.

την οδηγησε σε ενα μαγικο μερος γεματο φως.
φως που τρομαξε τα σκοταδια της και εβγαιναν απο το στομα της σαν κραυγες.
οσα ονειρευτηκε ειχαν ξυπνησει μπροστα της και σαν παιδια που τριβουν τα ματια
αρχισε να παιζει την ζωη της σαν νοτες.
το κοριτσακι που χορευε κλεισμενο στο κουτι του στο γκρι δωματιο απελευθερωθηκε.
τα ποδια της πονουσαν απο τις αλυσιδες κι εκεινος την εβαλε να περπαταει στην ζεστη αμμο, της εδειξε τα καλοκαιρια και τα δειλινα, αναψε φωτια στην παραλια και της χαρισε λουλουδια.
ομως το κοριτσι δεν ειχε φωνη.
δεν ειχε ματια ουτε χερια, φοβοταν και κρυωνε.
για καθε της χαρα γεννιοταν φοβος και οσο κι αν εκεινος την επειθε να πεταξει τα ποδια της πληγωμενα καρφωνονταν στην γη.
της  εγραψε τραγουδια και στα ματια του σημαδεψε ενα της γελιο.
ενωθηκαν μεστα αγρια κυμματα και εσκισαν τις σαρκες τους να γινουν ενα.
τα δακρυα τους ενωθηκαν και τους επνιξαν.
και σε μια ανατολη ειπαν πικρα λογια.
την κοιτουσε καθως εφευγε αφου ξενυχτησε στα ποδια της.
ηξερε πως θα κρατουσε…

Υς υγειαν

Να σου τελειωνουν οι λεξεις και να απομενεις με το συναισθημα,
αυτο το πνιγερο γελιο που αρνειται να ενηλικιωθει και μενει αγεννητος λυγμος στον λαιμο.
η μυρωδια σε ταξιδευει παντα πισω ποτε μπροστα.
αδειανα χερια και βηματα στο απειρο.
γελουσες και χορευαν οι ουρανοι.
                                               Ας πιουμε στους ουρανους.
στο φεγγαρι και στον ηλιο που δεν ανταμωνουν ποτε.

Ο χρονος παγωσε
το κοριτσι δεν βγηκε απο το κουτι
η μελωδια  εσπασε το τζαμι
η βροχη καταπιε μια προσευχη
και εκεινος κρατησε αλλο χερι.
και η σκια  ,
η σκια του ποτε δεν επαψε να χορευει μπροστα στον ηλιο,



                                                          ειχε σχηματισει εναν κυκλο
                                                            και ξαπλωσε μεσα του
                                                                  το κοριτσι τα εβαλε με τις κραυγες
                                                                με τις ανασες και τα σκοταδια
                                                                  ομως δεν προλαβε .

                                          ο χρονος παγωσε τον κυκλο.
                                                        κι αποκοιμηθηκε στην ψευτικη μητρα.

Grow

Κοιταξε μεσα στα ματια,  αυτες τις πηγες ενεργειας που εκτοξευαν αληθειες οσο το σωμα εφτυνε ψεμμα και ενωσε ολα τα δακρυα για να μπορεσει να κολυμπησει στην αντιπερα οχθη, στην ψυχη. κανεις ποτε δεν της κρατησε το χερι τοσο δυνατα  , κανεις δεν καταφερε να αποκωδικοποιησει ενα της γελιο.  Κλειδωσε μεσα της ολα εκεινα που την απετρεπαν να συναντησει τον αληθινο εαυτο της , ολα εκεινα που της φορεσαν , ολα εκεινα που την επνιγαν και πηρε φορα χτυπωντας με δυναμη σε ολους τους τοιχους που υψωνε στον δρομο της και λιγο πριν  πνιγει μεσα στον ιδιο της τον εαυτο , σωθηκε .

Μην αφησεις το χθες να σε ντυσει στο αυριο, εξω ηρθε η ανοιξη . θελω να σε βλεπω να βγαζεις ανθους να σε μυριζω στον αερα να σε ποτιζω να  αναπνεεις.

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Ηλιοτρόπια

Κι από αυτό που άργησες να ξεμακρυνεις  ,θυμήσου τα λόγια μου που διαλύονται στους ανέμους,  κάθε φορά που τριγυρίζω στο μυαλό σου θα ναι γιορτή.
Μη λυπάσαι και μην κλείνεις τα μάτια, ήμουν εκεί στις λακκούβες που κάνει ο λαιμός σου και έπινα τα δάκρυα σου καθώς έσκυβες το κεφάλι αποκοσμα.
Τα χρυσά μαλλιά και τα κέρινα χείλη, το ηλιοβασίλεμα ήταν ψέμα και ο πλανήτης δεν μοιάζει αληθινός, όμως πατήσαμε το πόδι μας και σφιξαμε τα χέρια, ο παλμός σου χτυπάει ακόμη στις ανάσες μου που φτιάχτηκαν όλες για εσένα.
Μακριά και κοντά θα σε ψάχνω, μακριά και δίπλα μου θα περνάς κάθε φορά που διασχίζω λευκούς διαδρόμους, εναστρους ουρανούς και ηλιοτροπια.
Κάθε φορά που ξεμακραινεις είσαι εδώ και κάθε φορά που είσαι εδώ, ξεμακραινεις..