Αναρτήσεις

Εικόνα
Έτρεχε στους διαδρόμους, απεγνωσμένη.
Μα που είναι η έξοδος;
Πως με έκλεισα εδώ;
Τα φώτα τρεμοπαιζαν.
Σκιές ανθρώπων εκκωφαντικές.
Δεν αντέχει τις κραυγές τους.
Σιωπή.
Λίγο.
Σιωπή.
Μέχρι να βρει την έξοδο.

Που στεγνωνεις;

Εικόνα
Γιατί οι σταγόνες βουλιάζουν στο έδαφος,  ποιος τις καταδίκασε να πεφτουν εκστατικα,  να διαλύονται και να δροσιζουν τα πατηματα μας;
Που περπατας;
Με σκέφτεσαι;
Σε ποιον μιλάς βαριεστημενα;
Θα στεγνώσει το μελάνι πριν με ξεχάσεις, σαν τις σταγόνες κι εγώ θα δροσισω για λίγο την σκεψη σου, καμμια φορά και το μαξιλάρι σου,  μα θα στεγνώσω.
Σαν όλα αυτά που ειπώθηκαν,  που παλιωσαν κιτρινισαν σε κάποιο συρτάρι.
Θυμάσαι πως σκοτεινιάζε κάθε φορά που απομακρυνοσουν;
Μπορουσες να μυρίσεις την βροχή και να την αγαπάς όπως κι εγώ.
Τώρα πως μυρίζεις;
Που στεγνωνεις εσυ;

Εδω.

Εικόνα
Σε θέλω να αναπνέεις τόσο κοντά μου που να μην χρειάζεται να κλείνω τα μάτια για να σε αγγίξω.
Σε θέλω εδώ να μοιράζομαι μόνο τις ανάσες σου.
Σε θέλω εδώ. Σε θέλω εδώ.
Κι αυτά τα χιλιόμετρα σαν ντόμινο να καταρεουν μπροστά στα ποδια μας και παλι από την αρχή.

Σε θέλω εδώ.
Να  τρέχω και να σκαρφαλωνω στην αγκαλιά σου και να λες μας βλέπουν και μην  κανεις σαν παιδι.
Σε θέλω εδώ και να γελάς ασταμάτητα.
Σε θέλω εδώ και να μου κρατάς το χέρι για να γράψουμε μαζί.
Σε θέλω εδώ να φοράω τα γυαλιά σου και να, σουφρώνεις τα χείλη.
Κι αν σε θέλω είναι που είσαι εδώ κι ας είσαι εκεί.

Ακολουθήσε

Εικόνα
Τα παιδια τρέχουν τα βλέπεις;
Άνοιξε με δυναμη τα μάτια σου και πιασε το χέρι μου ,  πρεπει να τα ακολουθήσουμε.
Τρέξε αλλά κράτα με,  κάθε λίγο να θυμασαι να με κοιτάζεις για να σου χαμογελάω.
Ο αέρας που δημιουργουν είναι η ανάσα της γης,  τα παιδια με τα ποδοβολητα τους,  είναι η ανάσα της γης με ακους;
Τρέξε να προ φτάσουμε πριν μεγαλώσουν να μας δείξουν τον δρόμο. 
Πριν να γίνουν δηθεν μεγάλοι και τράνοι,  με τις σοβαρές δουλειές τους και τα αγχη τους,  τα ξενυχτια και τις διπλες  ζωές τους.
Τρέξε όσο πιο γρήγορα μπορείς,  ακολουθησε τα γέλια,  Τις λασπες και τις φούσκες,  τρέξε...

Oχι για εμας.

Εικόνα
Tο αποφασισα δεν υπαρχει ο χρονος.
οχι για εμας. τον εκδιωξα , τον καταραστηκα τον απομακρυνα και σωθηκαμε αγαπη μου. δεν μας γκριζαρε τα ματια , τις μνημες τις φωτογραφιες, δεν μας στοιχειωσε οχι. να ησυχασεις αγαπη μου γιατι βγαζω παλι τα παπουτσια και ερχομαι να σε βρω εκει , ερχομαι και δεν με σταματαει κανεις. νομιζω πως μπορω να σε δω γιατι πλησιαζω , μην στεκεσαι εκει ακινητος δεν μας καταφεραν αγαπη μου απλωσε το χερι σου οπως διαταζει η καρδια σου σε βλεπω , σε νιωθω σε πλησιαζω  τα μεγαλα ματια σου γιατι τα πλυμμηρισες? γελας και κλαις μαζι . θυμασαι που καταφερναμε να σταματησουμε τους παλμους μας συγχρονικα? θυμασαι αγαπη μου?  ερχομαι με ακους και κατεστρεψα τον χρονο , τον ελιωσα σε μια στιγμη  τον εκανα να κοκκινησει οταν ειδε ποσο ετοιμοι ειμαστε αγαπη μου, πως στεκαμε ακινητοι στα χρονια κι ας γυρνουσε γυρω μας σαν λεαινα  κι ας το αιμα μας εβραζε και εκεινος μουγκριζε απειλητικα στην λεια του, εγω τον κατεστρεψα τον χρονο στο ορκιζομαι. οταν με πλησιασε κοιταξε στα …

Ηappy end

Εικόνα
Τους ακουγε απτα σκαλια να γλυκοψιθυριζουν, μπορουσε να νιωσει ακομα και τα αγγιγματα τους, τις μακρινες σιωπες τους και τα ματια που ανοιγοκλειναν μονο για να αποτυπωσουν την εικονα ο ενας του αλλου.
Εκεινη μοναχη πισω απο βαριες κουρτινες να κρυφοκοιταζει την ζωη, η οθονη της ειχε γεμισει στατικα φιλια και υποσχεσεις.
Εκει εξω επεμενε ειναι η ζωη μα εκει μεσα ηταν ολοκληρος ο κοσμος της, πισω απο καλωδια και ηχητικες ενοχλησεις, enter και πρασινα φωτακια.
Μιλουσαν για μηνες κι υστερα για χρονια ,μοιραστηκαν φωτογραφιες ,αληθειες και ψεμματα, δακρυα και λογια ανειπωτα.
Μεταδιδεται μωρε το συναισθημα πισω απο κρυες οθονες και αναπαντητες κλησεις?
μπορεις να εισχωρησεις αρκετα ωστε να νιωσεις ?
Δεν ξερω.
Ισως να βολευει αυτη η εποχη , η εναλλακτικη παρουσια της απουσιας.
η ηλεκτρονικη αγκαλια σε ενα κατακιτρινο εμοτικον με ρουζ στα μαγουλα , ενα χερακι (like) και ιστοριες φτιαχτες που αυτοκαταστρεφονται μεσα στην μερα απο τον ιδιο σου τον λογαριασμο.
οπτικες γωνιες και σελφι , υποκουλ…

Εσυ ησουν που εφευγες

Ψιθυρισε δυο τρεις λεξεις και εκλεισε την πορτα.
Εκτοτε δεν τον ειδαν ποτε ξανα, ετσι απλα.
Κι ολα εκεινα τα αναπαντητα ερωτηματικα μαυριζαν το ταβανι , πολυκαιρισμενα ερωτηματικα  που γεμιζαν υγρασια την ψυχη και τα ματια της.
Και το ταβανι, αυτο που κοιτουσε συχνα τελευταια. ενταξει ισως να περασαν δεκαπεντε χρονια μα εκεινη εμεινε  σιωπηλη κι ακινητη μεσα της αναπτυξιακα μεχρι να καταλαβει γιατι. τι ηταν αυτο που τον απωθησε , γιατι δεν ηταν εκει οταν καιγοταν στον πυρετο? Βασικα παντα πιστευε πως υπηρχε μεσα στους ανθρωπους ενας αυτοματος μηχανισμος συμβατοτητας που εβγαινε προς τα εξω ορμητικα με διαφορα σημαδια . ας πουμε πως εκεινος δεν τα ενιωσε. τελος. Ομως πως καταφερνουμε να διαλυουμε τις ζωες μας για μια πολυκαιρισμενη απωλεια ? Βρισκεσαι ξαφνικα στην καρεκλα του θεραπευτη και μιλας για εκεινον που δεν γνωρισες ποτε. παραπονα και κρισεις , μελαγχολια και ακαρπες προσπαθειες να βρεις το πραγματικο νοημα . Βασικα κοιτα, νιωθεις μονος , ομως ησουν μονος πριν σε παρατησουν, μ…

εκπληξη

Σταγονα
Ξεχειλισε η καρδια και εβαψε το δωματιο κοκκινο.
ελλειψη σιδηρου ειπαν αλλα οχι. η δικη του ελλειψη την κατευθυνε σε εκλειψη.
Εικόνα
τυλιξε με ξανα
μεσα στον εαυτο μου αργα  γυρω γυρω  να γυρναω σε καθε πτυχη  του εαυτου μου ξανα και ξανα να θυμαμαι να ξεχναω τυλιξε με με εκεινη την λεπτη  κατακοκκινη κλωστη που μας κραταει φυλακισμενους στα ονειρα.

Να περιμένεις.

Εικόνα
Και θα πεφτουν χιλιαδες τα αστερια στα ματια σου
Θα ναι τοσα που θα δεις με το φως τους
Κοσμους που ονειρευτηκες
Θα ναι κυριακη και θα,σαι ορθιος και έτοιμος απο χρονια
Τα  παιδια θα ζωγραφιζουν ηλιους και παλι και εσυ θα γελας με το γελιο αυτο που τραγουδάει στους χειμωνες η ανοιξη.
Οι πλατειες θα βουιζουν χαρες
Και το ψωμι ζεστο
Θα ξερεις να αγαπας κι εσυ οπως κι εγω χωρις ορια
Χωρίς λογια
Μονο με ανασες και φιλιά
Να τρωω το στομα σου και να φοραω το σωμα σου σαν ενα.
Κανεις δεν θα ναι μοναχος.
Εκεινη η μερα θα ειναι η μερα που χιλιαδες αστερια θα γινουν τα ματια σου.
Να με/την περιμενεις.
Δεν αργει.
Τα Ρολόγια δεν θα υπάρχουν στο ορκιζομαι κι ουτε το κόμμα ,ουτε η τελεία δεν θα προλαβει να σωπασει ολα εκεινα που δεν προφτασαμε
Γιατι δεν θα υπαρχουν
Μονο εμεις.