Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Το κορίτσι & το αγόρι που δεν καταλάβαινε.

Να χαμηλώνει τα μάτια κάθε φορα.
Να θέλεις είναι να νιώθεις.
Κι ας φοβάσαι για εκείνη.
Κι εκείνη φοβάται και κρύβεται πίσω από όλα της τα όχι.
Μιλούσες σαν να την ήξερες, άραγε υπάρχει? 
Κι αν την αγάπησες θα ήταν μια στιγμή στην αιωνιότητα, γιατί έπειτα έκλεισε τα μάτια της και μεταφέρθηκε αλλού, σε γαλαζοπρασινους γαλαξίες και θαλασσενιους ουρανούς.
Μια στιγμή στα έτη φωτός ήσουν δικός της. Μια στιγμή που ανακάτεψε όλα τα σκοτάδια του κόσμου και το μαύρο έγινε λευκό.
Μια στιγμή σαν τρύπα που μπάζει αέρα και κάνει τα μαλλιά της να χορεύουν και τα μάτια της να χαμηλώνουν στο βλέμμα σου.
Εν+αισθηση και καταρράκτες συναισθημάτων που κοιμιζει σαν νεογέννητο μωρό.
Μέχρι να ξυπνήσει.
Ύστερα η στιγμή κι η τρύπα θα πνίξουν τον κόσμο της με φως.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Σε εκεινα

Σε όλα αυτά που ανοίγονται μπροστά σου και σε εκείνα που περιμένουν.
Η σε εκείνα που αγάπησες σιωπηλά κι αθόρυβα.
Σε αυτά που σου χαρίζουν λέξεις και χαμόγελα.
Στο χέρι του το μικρο που τις νύχτες σε σφίγγει και στον μεγάλο κόσμο που ανοίγεται μπροστά του.
Στο βλέμμα του το δήθεν αδιάφορο και το αφόρητα γέλιο της Κυριακής
Στα μαλλιά τα λυτά στον ήλιο και τα νεκρά πατήματα στην άμμο.
Σε εκείνα που περιμένεις.
Σε εκείνα που απαντώνται.
Στο να είσαι.
Να είσαι η επίγνωση.
Να είσαι.