Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Με εναν δρασκελισμο βρεθηκε μπροστα της.
Σαν απο ξεχασμενο ονειρο , πρησμενα ματια κι ανασα νιοβγαλτη.
Οι γριλιες χαραζαν την σκια του και το καρδιοχτυπι της εναρμονιζοταν με τον βορια που λυσομαναγε στο αιγαιο.
Δυοσμος σαν το φιλι του.
Ηλιος στα ματια και για χερια, δεντρο.
Ηταν οτι αγαπησε πιο πολυ κι ας νομιζε πως ξεχασε.
Μεχρι το τελος.
Κι ας μην βγαζει τιποτα νοημα κι ας τους χωριζαν βουνα, θαλασσες και ονειρα.
Μεχρι το τελος.
Εκεινος κι εκεινη μια μερα θα ειναι μαζι.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου