Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Πορτοκαλί καρέκλα

Την βρήκε να κάθεται στην πορτοκαλί καρέκλα μπροστά στον τοίχο με τους αποχαιρετισμούς.
 
<<Αυτονομείται ο ένοχος>> : του είπε και τα ματια της μαργαριτάρια πνιγμένα στον ωκεανό των δακρύων.
Τους είχε δει σε μια φωτογραφία .
Να χαμογελούν στο σύμπαν, να μειδιάζουν στην μοίρα και να ερωτέυονται απτην αρχή ,  να ονειρέυονται και να κρατιούνται απτο χέρι.
Να τον κοιτάζει να γρατζουνάει την κιθάρα και να σκαρώνει στίχους.
Εκείνη την νύχτα την άκουσα να ουρλιάζει.
Να φωνάζει ασυνάρτητες λέξεις και τα μάτια της να παίρνουν φωτιά.
Καπνός η ψυχή κι αυτός να χάνετε μέσα της για πάντα.
Απόψε σε ονειρέυτηκα κορίτσι .
Εσένα που απότομα σου άφησε το χέρι.
Πισω απο τον τοίχο με τα συνθήματα.
Πίσω απο τα δάκρυα.
Απο την πορτοκαλί καρέκλα.
Και το χέρι σου νιώθω στον ώμο μου ζεστό.
Κι ας μην σε ξέρω κι ας μην με έμαθες ποτε.

Για τον παυλο.
Για το κορίτσι.

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Με εναν δρασκελισμο βρεθηκε μπροστα της.
Σαν απο ξεχασμενο ονειρο , πρησμενα ματια κι ανασα νιοβγαλτη.
Οι γριλιες χαραζαν την σκια του και το καρδιοχτυπι της εναρμονιζοταν με τον βορια που λυσομαναγε στο αιγαιο.
Δυοσμος σαν το φιλι του.
Ηλιος στα ματια και για χερια, δεντρο.
Ηταν οτι αγαπησε πιο πολυ κι ας νομιζε πως ξεχασε.
Μεχρι το τελος.
Κι ας μην βγαζει τιποτα νοημα κι ας τους χωριζαν βουνα, θαλασσες και ονειρα.
Μεχρι το τελος.
Εκεινος κι εκεινη μια μερα θα ειναι μαζι.