Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Παλι εξω.

Στέκετε εξω στην βροχη.
Ξεπλενει τις πληγες απο το αλατι που τους εριχνε.
Φοβοταν πολυ και κατηγορηθηκε γιαυτο τις περισσοτερες φορες.
Οποτε πλησιαζε καποιος , εβλεπε την ασχημια μεσα της.
Την αρνηση.
Ρε μαγκα μου ξερεις ποσο παλευε για να ζησει;
Το πιο ευκολο πραγμα ειναι να τα παρατας.
Να κλεινεις την πορτα πισω σου.
Να αλυχτας σιωπωντας.
Δεν θυμαται τιποτα , ουτε νιωθει.
Μικρη ηταν; μεγαλωσε; δεν ξερει.
Μοιαζει πολυ με εκεινη ομως οχι αρκετα για να σταθει διπλα σου.
Οι ανθρωποι παλευουν με σκιες κι εκεινη μοχθησε να την εξημερωσει την σκια της.
Φευγεις;
Θα στριψει ενα τσιγαρο και τα ποδια της θα χορευουν αγωνιες.
Νευροσπασμα. Ετσι την προσφωνουσαν.
Νευροσπασμα.
Αποδεικνυονται ολα τα επιθετα και επιθετικα σου σκιζουν τα σωθικα.
Χωρις προσωπο.
Ποιος ειμαι;
Τι δουλεια εχω εδω;
Που πηγε η καρδια μου;
Και εξω να βρεχει κι εκεινη να τσακιζει και να τσακιζεται απο την αρχη.

Καμμια φορα να σκεφτεσαι κι εκεινους που προσπαθησαν να στεριωσουν.
Με οποιο τροπο.
Καμμια φορα να βλεπεις κι εξω απο σενα.
Σε μενα μιλαω, μην δινεις σημασια.
Εξω βρεχει.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου