Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Ετσι μιμικακι;

Εστριψε αριστερα, στην καρδια.
Την ρωτησε η στελλα γιατι το κανουμε αυτο στους εαυτους μας και γελασε.
Της απαντησε " αφου μωρε μικιο μου , μονο καρδια εχουμε και καθολου μυαλο".
Πως να σκεφτεις με την καρδια;
Την περιμενε στην γωνια με κατεβασμενα τα χερια να κρεμονται στα πλαγια ανημπορα.
Αγκαλιαστηκαν σφιχτα.
Την επιασε απο το χερι και φλυαρησε για τα πιο ασημαντα , τα πιο μικρα της.
"Φοβαμαι ρε" .
Ξεμακραινε κι αυτος. Χανοταν στο πληθος και ο ηλιος επεφτε ολο και πιο χαμηλα.
Ενας ηλιος στα ποδια της.
Ανοιξε τα τεραστια ματια της και γεμισε ουρανο τα πνευμονια της.
"Θα τα καταφερουμε".
Θα μεγαλωσουμε τα παιδια που κρυβουμε μεσα μας, θα σκουπισουμε τα δακρυα τους και θα μπουσουλησουμε μαζι τους.
Κι υστερα , αληθεια αληθεια σαγαπω και μαγαπας και ο κοσμος θα γυρναει κοψεις δεν κοψεις την ψαλιδα.
Τα φτερα δεν θα μας τα κοψει κανεις μικιο μου.
Ελα να πεταξουμε ως την λιμνοθαλασσα με τις πελαδες, αστους μπελαδες για αργοτερα..

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου