Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Ετσι μιμικακι;

Εστριψε αριστερα, στην καρδια.
Την ρωτησε η στελλα γιατι το κανουμε αυτο στους εαυτους μας και γελασε.
Της απαντησε " αφου μωρε μικιο μου , μονο καρδια εχουμε και καθολου μυαλο".
Πως να σκεφτεις με την καρδια;
Την περιμενε στην γωνια με κατεβασμενα τα χερια να κρεμονται στα πλαγια ανημπορα.
Αγκαλιαστηκαν σφιχτα.
Την επιασε απο το χερι και φλυαρησε για τα πιο ασημαντα , τα πιο μικρα της.
"Φοβαμαι ρε" .
Ξεμακραινε κι αυτος. Χανοταν στο πληθος και ο ηλιος επεφτε ολο και πιο χαμηλα.
Ενας ηλιος στα ποδια της.
Ανοιξε τα τεραστια ματια της και γεμισε ουρανο τα πνευμονια της.
"Θα τα καταφερουμε".
Θα μεγαλωσουμε τα παιδια που κρυβουμε μεσα μας, θα σκουπισουμε τα δακρυα τους και θα μπουσουλησουμε μαζι τους.
Κι υστερα , αληθεια αληθεια σαγαπω και μαγαπας και ο κοσμος θα γυρναει κοψεις δεν κοψεις την ψαλιδα.
Τα φτερα δεν θα μας τα κοψει κανεις μικιο μου.
Ελα να πεταξουμε ως την λιμνοθαλασσα με τις πελαδες, αστους μπελαδες για αργοτερα..

Παλι εξω.

Στέκετε εξω στην βροχη.
Ξεπλενει τις πληγες απο το αλατι που τους εριχνε.
Φοβοταν πολυ και κατηγορηθηκε γιαυτο τις περισσοτερες φορες.
Οποτε πλησιαζε καποιος , εβλεπε την ασχημια μεσα της.
Την αρνηση.
Ρε μαγκα μου ξερεις ποσο παλευε για να ζησει;
Το πιο ευκολο πραγμα ειναι να τα παρατας.
Να κλεινεις την πορτα πισω σου.
Να αλυχτας σιωπωντας.
Δεν θυμαται τιποτα , ουτε νιωθει.
Μικρη ηταν; μεγαλωσε; δεν ξερει.
Μοιαζει πολυ με εκεινη ομως οχι αρκετα για να σταθει διπλα σου.
Οι ανθρωποι παλευουν με σκιες κι εκεινη μοχθησε να την εξημερωσει την σκια της.
Φευγεις;
Θα στριψει ενα τσιγαρο και τα ποδια της θα χορευουν αγωνιες.
Νευροσπασμα. Ετσι την προσφωνουσαν.
Νευροσπασμα.
Αποδεικνυονται ολα τα επιθετα και επιθετικα σου σκιζουν τα σωθικα.
Χωρις προσωπο.
Ποιος ειμαι;
Τι δουλεια εχω εδω;
Που πηγε η καρδια μου;
Και εξω να βρεχει κι εκεινη να τσακιζει και να τσακιζεται απο την αρχη.

Καμμια φορα να σκεφτεσαι κι εκεινους που προσπαθησαν να στεριωσουν.
Με οποιο τροπο.
Καμμια φορα να βλεπεις κι εξω απο σενα.
Σε μενα μιλαω, μην δινεις σημασια.
Εξω βρεχει.

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Ξερω τι σκεφτεσαι

Ξερω τι σκεφτεσαι.
Ναι , τοσο μονοι ειμαστε σε αυτον τον κοσμο.
Συμπαγης πορτες που μοιαζουν με ανθρωπους, ανοιγοκλεινουν και στενευουν σαν παπουτσια δανεικα.
Μην ρωτησεις τιποτα.
Ολα δανεικα ειναι.
Αποπληρωνεις το μελλον των επομενων κι οσο χρεωνεσαι τοσο κλεινει η πορτα της ψυχης σου.
Και μικραινει το δωματιο, ασφυκτικα.
Μην ρωτησειε μοναχα κοιταξε γυρω σου.
Την θαλασσα που γυαλιζει απτην ματια του ηλιου, τους σχηματισμους των πουλιων στην απεραντη αγκαλια του ουρανου.
Εκεινος δεν ειναι εδω, ισως να μην ηταν και ποτε.
Μην ρωτησεις.
Αυτη η στιγμη σε λιγο θα χαθει για παντα, μην κοιταξεις πισω κρατησε την μοναχα στην καρδια σου.
Μην ρωτησεις οι απαντησεις ανοιγουν τις πορτες και μπαινει φως.
Δεν θελω να βλεπω.
Μεχρι να ανοιξει η πορτα και να μπει εκεινος.
Αλλιως σκοταδι.
Κλειδαμπαρωμενη.

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

Λίγο ακόμα ..

Ηρθε ενα προβλημα , υστερα κι αλλο κι αλλο κι επειτα η ζωη ενα πελωριο κυμα κι εσυ στον βυθο, να βλεπεις τον τεραστιο ηλιο αλλα να μην  μπορεις να αναπνευσεις.
Θα σου πουν:
Λιγο ακομα κρατα.
Λιγο ακομα.
Κουνα χερια και ποδια μεχρι να φτασεις στην επιφανεια.
Μην λυπασαι.
Μην κλαις.
Μην αντιστεκεσαι.
Γινε τοιχος.
Γινε ρομποτ.
Αντεξε.
Κανε την καρδια σου πετρα.
Και ο χρονος ειναι ο καλυτερος γιατρος. Ο χρονος και τα κλισεδακια σας.
Σε βαρεθηκα, σας βαρεθηκα!
Και το αιμα νερωνει και η ψυχη εξατμιζεται και η αντοχη στριβει τιμονι και τρακαρει μετωπικη με τον αντικατοπτρισμο της.
Μια στιγμη θελει για να γινει το κακο.
Θα κλαψω
Θα ουρλιαξω
Θα σε μισησω
Θα ΑΝΤΙΣΤΑΘΩ
Σε λυπαμαι
Θα αντεξω.

Με βλεπεις;
Κοιτα με μεχρι να γινω φωτογραφια στο παλιο συνθετο.
Με ακους;
Αρκετα!
Βγαινω στην επιφανεια , νιωθω τον ηλιο να στεγνωνει τα δακρυα μου.
Κοιτα με, φτανω..
Λιγο ακομα και δεν θα με ξαναδεις ποτε.