Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Ψίθυροι

Ηθελε να ελευθερωθει κι
Ηθελε να παραμεινει δεσμιος των στιγμων.
Του χτες.
Ηθελε να θελει.
Ηθελε να μπορει να δει.
Να ακουει , να νιωθει να μυριζει το αλατι στα δακρυα της.
Συγχρονιζονταν ακομα και στα ονειρα, τον ακουγε να την διωχνει και εξατμιζοταν σαν συννεφο στον ουρανο.
Να αρχισει απο την αρχη.
Να μην τον βαραινει σαν πετρα στον λαιμο, να κατεβαιναν οι λεξεις ως το στομαχι.
Να χωνευε την ζωη και να τον χωνευε και εκεινη.
Η ζωη.
Σπαταλουσε τα δευτερολεπτα του ,φερνοντας στο νου του καθε λεπτομερεια, καθε εκφραση που γεννουσε το προσωπο της για κεινον.
Και χαμενος στην ψευδαισθηση του χαιδευε τον αντικατοπτρισμο του.
Πολλες φορες εκεινη ξυπνουσε εντρομη απο το αγγιγμα του ή αν τυχαινε να βρισκεται μπροστα σε κοσμο ,ηλεκτρισμος διαπερνουσε τις σκεψεις της.
Αυτη η επικοινωνια, τα σημαδια  στους δρομους, στον ουρανο στα παιδια και στους κλειστους κινηματογραφους τους αφηναν σημαδια ανεξιτηλα που οδηγουσαν σε λαβυρινθους χαοτικους.
Να τον ελευθερωσει.
Να εξαφανιστει.
Να μην ξυπναει στα αγγιγματα, να μην ακουει τις κραυγες του.
Ηθελε να μπορει.
Να μπορει.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου