Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Νιώθεις;

Εκείνα τα βροχερά απογέυματα στο πρόσωπο σου. Τα βουβά ξεσπάσματα και η κλειδωμένη πόρτα.
Οι στιγμές να περνούν μπροστά σου και οι πληγές να ανοίγουν προς τα μέσα.
Η σιωπή και ο ορίζοντας που μάτωνε.
Σε ποιον να μιλουσε ;
Ποιος θα καταλαβαινε;
Στο όνειρο ξυπνας και κοιμασαι με το στομα ανοιχτο,το αίμα παγωμενο.
Ακόμα.
Ποιος να νιωσει;
Να πιστεψει;
Ποιες λεξεις θα τολμούσαν να ντυσουν την ιστορια τους;
Τα χρώματα, θυμασαι τα χρωματα ;
Και την βολτα με το μηχανακι;
Εκεινη να γδέρνει τον ουρανο και τα δακρυα να δραπετευουν με τον βορια πισω τους..
Να κλεινει τα ματια και να φιλαει τον λαιμο σου.
Να τελειωνει ο χρονος.
Παλι ξενοι.
Μυστικα χαμογελα και αστερια, πνιγμενα δακρυα και συννεφα.
Ποιος θα κοιταζε μεσα της οπως εσυ;
Ποιος θα ακουγε τις κραυγες της ;
Λαβύρινθοι και εσυ να βρίσκεις την έξοδο καθε φορα.
Λαβύρινθοι που ξεκλείδωναν με μια σου λεξη.
Κι ολοι εκείνοι που πιστέυουν μόνο οτι μπορούν να δούν ..πόσο τους λυπάμαι...

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου