Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Μικρές εκρηξεις

     Σιωπή.
Κι ύστερα εκκωφαντική θύμηση.
Παράθυρα του μυαλού που ανοιγοκλείνουν.
     Βροχή.
Κι ύστερα εκκωφαντική θύμηση
Παράθυρα του μυαλού που θωπέυουν το φως.
Τεχνητό σκοτάδι η σκέψη.
Και για αστέρια, σε στολίζει με δάκρυα
Που χύνονται απτις άκρες των ματίων σου , στον ουρανό.
Μέσα σου.

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

You.

            Η ερώτηση κι έπειτα
                    Μια μοναχα
                 Απάντηση.
              Τα σύννεφα διαλύονται
                 Για να βγεί ο ήλιος

                   Και εσύ
               Χαμογελάς ξανά.
                Σε κοιτάζω
                  Κι είναι βέβαιο
                Είμαστε το ίδιο το σύμπαν
                     Που γεννιέται
                  Απο τις στάχτες των
                       Των ονείρων του.
             

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Ψίθυροι

Ηθελε να ελευθερωθει κι
Ηθελε να παραμεινει δεσμιος των στιγμων.
Του χτες.
Ηθελε να θελει.
Ηθελε να μπορει να δει.
Να ακουει , να νιωθει να μυριζει το αλατι στα δακρυα της.
Συγχρονιζονταν ακομα και στα ονειρα, τον ακουγε να την διωχνει και εξατμιζοταν σαν συννεφο στον ουρανο.
Να αρχισει απο την αρχη.
Να μην τον βαραινει σαν πετρα στον λαιμο, να κατεβαιναν οι λεξεις ως το στομαχι.
Να χωνευε την ζωη και να τον χωνευε και εκεινη.
Η ζωη.
Σπαταλουσε τα δευτερολεπτα του ,φερνοντας στο νου του καθε λεπτομερεια, καθε εκφραση που γεννουσε το προσωπο της για κεινον.
Και χαμενος στην ψευδαισθηση του χαιδευε τον αντικατοπτρισμο του.
Πολλες φορες εκεινη ξυπνουσε εντρομη απο το αγγιγμα του ή αν τυχαινε να βρισκεται μπροστα σε κοσμο ,ηλεκτρισμος διαπερνουσε τις σκεψεις της.
Αυτη η επικοινωνια, τα σημαδια  στους δρομους, στον ουρανο στα παιδια και στους κλειστους κινηματογραφους τους αφηναν σημαδια ανεξιτηλα που οδηγουσαν σε λαβυρινθους χαοτικους.
Να τον ελευθερωσει.
Να εξαφανιστει.
Να μην ξυπναει στα αγγιγματα, να μην ακουει τις κραυγες του.
Ηθελε να μπορει.
Να μπορει.

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Και η καρδια breakbeat..

Λατρευε τα χαρτινα πολυχρωμα αποκοματα και την υγρασια στα τζαμια των κτιριων που θαρρεις και εκλαιγαν για το κακο που εκαναν, μπέτωσαν μεσα τους ανθρωπους.
Δεν υπηρχε γυρισμος απο τον παραλογισμο , γιατι , της το ξεκαθαρισε : η καρδιά σου χτυπάει πιο γρήγορα.
Σταματα να σκεφτεσαι !
Να σκεφτεσαι!
Μα ενιωθε , οτι σκεφτοταν.
Ενιωθε!!
Και ύστερα η καρδια της επαιζε breakbeat.
Και χόρευε μονο για εκεινους που ακουγαν την μουσικη..
Που εψαχναν για στιχους , που εκλειναν τα ματια και ουρλιαζαν σαν να μαστιγωνουν την σιωπη.
Κι αυτη η επιτακτικη λεξη Σταματα!
Λες και κρυβουν οι ανθρωποι κουμπια που πατωντας τα σταματουν καθε ελαττωμα.
Ελαττωμα για εκείνους.
Τα κουμπια της χαλασαν φιλοι και φιλες.
Νιωθει!
Χωνεψτε το.
Και η καρδια να παιζει breakbeat..
Και να χορευει ..

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Νιώθεις;

Εκείνα τα βροχερά απογέυματα στο πρόσωπο σου. Τα βουβά ξεσπάσματα και η κλειδωμένη πόρτα.
Οι στιγμές να περνούν μπροστά σου και οι πληγές να ανοίγουν προς τα μέσα.
Η σιωπή και ο ορίζοντας που μάτωνε.
Σε ποιον να μιλουσε ;
Ποιος θα καταλαβαινε;
Στο όνειρο ξυπνας και κοιμασαι με το στομα ανοιχτο,το αίμα παγωμενο.
Ακόμα.
Ποιος να νιωσει;
Να πιστεψει;
Ποιες λεξεις θα τολμούσαν να ντυσουν την ιστορια τους;
Τα χρώματα, θυμασαι τα χρωματα ;
Και την βολτα με το μηχανακι;
Εκεινη να γδέρνει τον ουρανο και τα δακρυα να δραπετευουν με τον βορια πισω τους..
Να κλεινει τα ματια και να φιλαει τον λαιμο σου.
Να τελειωνει ο χρονος.
Παλι ξενοι.
Μυστικα χαμογελα και αστερια, πνιγμενα δακρυα και συννεφα.
Ποιος θα κοιταζε μεσα της οπως εσυ;
Ποιος θα ακουγε τις κραυγες της ;
Λαβύρινθοι και εσυ να βρίσκεις την έξοδο καθε φορα.
Λαβύρινθοι που ξεκλείδωναν με μια σου λεξη.
Κι ολοι εκείνοι που πιστέυουν μόνο οτι μπορούν να δούν ..πόσο τους λυπάμαι...