Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Είχε.

Ειχε ερθει η ωρα.
Το ηξερε και εκλεισε τα ματια σαν να συμφωνουσε.
Ενα βημα μπροστα και ποτε ξανα πισω δεν θα κοιταζε.
Μονο η σιγη της πολης, περασμενες 11 και δυο φωτα απο την στροφη του δρομου.
Καποτε τα χερια σου ηταν ζεστα.
Ψιθυριζες και ξαπλωνες στον διαδρομο.
Τι περιεργο πλασμα εισαι εσυ ολο ελεγες και χορευε ασταματητα μεχρι να κλαψει.
Δεν καταλαβαινες.
Ειχε ερθει η ωρα κι ας μην πιστευες.

Σου αφηνω το χερι, περπατησε μονος σου. Κι υστερα η μαγεια μεγαλωνει μεσα σου , σαν την αγαπη που σου εχω.
Φυτρωσε και ανθισε, κόψε το λουλουδι και χαρισε το.
Ειχε ερθει η ωρα.
Να βγεις στον κοσμο .
Χωρις.
Ναι χωρις εμενα.
Μην φοβηθεις! Στην αρχη θα σου λειπω, αλλωστε παντοτε δεν σου ελειπα;
Μια μερα ομως θα τα ξεχασεις ολα.
Μια μερα ο χωρος που επιανα στην καρδια σου θα λιγοστεψει και εγω κλειστοφοβικη , θα χαθω για παντα.
Θα σου αδειασω την γωνια.
Ειχε ερθει η ωρα.
Μην φοβηθεις να ξεχασεις.
Η ωρα 11 περασμενες.
Ειχε ερθει.
Η ωρα.
Ωρα.


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου