Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Είχε.

Ειχε ερθει η ωρα.
Το ηξερε και εκλεισε τα ματια σαν να συμφωνουσε.
Ενα βημα μπροστα και ποτε ξανα πισω δεν θα κοιταζε.
Μονο η σιγη της πολης, περασμενες 11 και δυο φωτα απο την στροφη του δρομου.
Καποτε τα χερια σου ηταν ζεστα.
Ψιθυριζες και ξαπλωνες στον διαδρομο.
Τι περιεργο πλασμα εισαι εσυ ολο ελεγες και χορευε ασταματητα μεχρι να κλαψει.
Δεν καταλαβαινες.
Ειχε ερθει η ωρα κι ας μην πιστευες.

Σου αφηνω το χερι, περπατησε μονος σου. Κι υστερα η μαγεια μεγαλωνει μεσα σου , σαν την αγαπη που σου εχω.
Φυτρωσε και ανθισε, κόψε το λουλουδι και χαρισε το.
Ειχε ερθει η ωρα.
Να βγεις στον κοσμο .
Χωρις.
Ναι χωρις εμενα.
Μην φοβηθεις! Στην αρχη θα σου λειπω, αλλωστε παντοτε δεν σου ελειπα;
Μια μερα ομως θα τα ξεχασεις ολα.
Μια μερα ο χωρος που επιανα στην καρδια σου θα λιγοστεψει και εγω κλειστοφοβικη , θα χαθω για παντα.
Θα σου αδειασω την γωνια.
Ειχε ερθει η ωρα.
Μην φοβηθεις να ξεχασεις.
Η ωρα 11 περασμενες.
Ειχε ερθει.
Η ωρα.
Ωρα.


Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Ψυχεδελικά δάκρυα

Τα καταπίνω και γίνονται χαμόγελα με ακούς;
Ναι , τα δάκρυα. Κάθε ενα ξεχωριστά που χάριζα στα μαγουλα μου για σενα.
Απόσταση και αχνό χαμόγελο στην άλλη ακρη του πλανήτη.
Το εννοούσε.
Ήξερε να κάνει τα δάκρυα να χορέυουν και μαγεμένα να μεταμορφώνονται σε χαμόγελα, το ειχε δει με τα μάτια της.
Ψυχεδελικά χαμόγελα και η βροχή να κλαίει στο σώμα τους.
Η ψυχή να πάλλεται κι εκείνη να χορέυει με τις σκιές στο δωμάτιο.
Εξω , κεραυνοί και σιωπές , κλειστά παράθυρα και ανοησία.
Μέσα, ψυχεδελικά δάκρυα.
Κι έπειτα χαμόγελα.
Λείπεις.
Κι ολο πενθεί οσα δεν της πρόσφερες, μάγε.
Μεταμόρφωσε αλλο ενα δάκρυ , τώρα.
Κι άλλο ενα..
Τα μετρούσε , ναι.
Ο απολογισμός σε χαμόγελα καρφωμένα στα μαλλιά.
Κι αστέρια που χορέυουν.
Και οι σκιές να τρέμουν.
Ήξερες να καταπίνεις δάκρυα και να γεννάς χαμόγελα.
Ήξερες.