Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

Ξέρεις

Ξέρεις ήθελα πολλά να γράψω σήμερα.
Πνιγομουν στις ίδιες μου τις λεξεις και ξέβραζα συναισθήματα από τις τρικυμίες που μου είχες απλόχερα χαρίσει.
Άραγε τις θυμάσαι που και που?
Κλείνεις τα μάτια σου για να με δεις να σου χαμογελάω? Πιστεύεις ακόμα στα σύννεφα ?
Βρήκα τον εαυτό μου σε ένα συρτάρι γεμάτο παλιές φωτογραφίες και σε αναγνώρισα στα μάτια μου, στο κιτρινισμενο χαρτί και στο φούτερ που μου δανειζες στην θάλασσα γιατί δεν μπορούσες να με αγκαλιάσεις.
Ήθελα πολλά να σου πω σήμερα.

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

Μην τα κοιτάς.

Είδα στα μάτια σου ,τα μάτια του.

Ο φόβος έγινε δεύτερο δέρμα και πληγιαζει  τις ανιωθες "πολιτισμένες πολιτείες
,λερώνει με συνείδηση τα πεζοδρόμια και τα λιμάνια κι ο εκκωφαντικός θόρυβος από τα πεινασμένα  στομαχια  ταΐζει την αστάθεια σου.
Δεν είσαι άνθρωπος
Όχι.
Μόνο σάρκα φοράς μέσα σου άδειος και σάπιος .
Σηψαιμία  και λήθη.
Δεν πιστεύω σε τίποτε πια πάρα μόνο στα παιδιά και στα συννεφα.
Δεν είσαι άνθρωπος .όχι
Μόνο σάρκα φοράς και περιφέρεται ανούσια  , καταναλώνεις χρόνο και αναπνέεις τον αέρα τους.
Μην τα κοιτάς.
Αν δεν ντρέπεσαι μην τα κοιτάς.

Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2015

Θα καταλάβει.

Καμμια φορα ειναι που κλεινει τα βλεφαρα και ολος ο κοσμος , ο μαγικος κοσμος της στραφταλιζει στα ονειρα του.
Δεν το παραδεχεται μα καποτε θα καταλαβει.
Αμμουδενια ψυχη γεματη κοραλλια κι εκεινος θαλασσα.
Θα συναντηθουν ποτε οι δρομοι τους;
Καμμια φορα κλεινει τα ματια για να τον συναντήσει.
Καμμια φορα χανεται.
Καποτε θα ανοιξει τα ματια και θα ναι εκει.

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Repeat after me

Μπορουσε να κλεισει τα ματια και να πλυμμηριζει σαπουνοφουσκες , δρομους μεσα της που οδηγουσαν στην ονειροχωρα.
Πολυχρωμα δαχτυλιδια σε ολα τα δαχτυλα και εκεινο το βλεμμα να αλυχτάει μερα νυχτα για αγαπη.
Ζητιανος για την αγαπη. Πουλουσε στην διασταυρωση την ψυχη της για λιγα χαδια και συμπαθεια.
Ψυχοσωματικα βραδια κολλημενα σε καθε της κινηση αεναη και εναερια σαν τις σαπουνοφουσκες στο μυαλο της.
Γεματο και αδειο μαζι καταλαβαινεις;
Να τρεχεις χωρις να κουνας δαχτυλο και να σκονταφτεις στον ιδιο σου τον εαυτο.
Να σου λειπει και να του λειπεις.
Και καπου εκει ψηλα να εχεις σημαδεψει εναν πλανητη.
Σαπουνοφουσκες και αγαπη.
Σου φυσαω τα μαλλια, ανοιξε τα ματια!

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Να σου πω...

Θελω να κανεις θορυβο.
Ο ζοφερος ηλιος να τρομαζει μπροστα μας και η νυχτα να αργει..
Ηθελα να θελεις κι επειτα αργησα να ανοιξω στην μνημη και παγωσε στον χρονο.
Αρκει ενα φιλι στην πλατη για να τεντωθει στο προσωπο μου ενα χαμογελο.
Να ξυπνησει μεσα μας η φωτια.
Εμαθα να μ'αγαπω απο την αντανακλαση μου στα ματια σου, το ξερεις;
Ειπες δεν θα με αφησεις ΠΟΤΕ, χτες.
Ετσι ειπες και εγω μικρυνα και χοροπηδουσα στο χερι σου.
Σαγαπω οπως αναπνεω απο την πρωτη στιγμη που ξανα γεννηθηκα μεσα στην θαλασσα των ματιων σου , μεσα απο το πρωτο κλαμμα του παιδιου μας, απο την αλμυρα στα χειλη και απο τον ηλιο που μας εκαιγε τα ματια τοτε στα κουφονησια..

Σαγαπω κι αφου μ'αγαπας η γη γυριζει.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Ετσι μιμικακι;

Εστριψε αριστερα, στην καρδια.
Την ρωτησε η στελλα γιατι το κανουμε αυτο στους εαυτους μας και γελασε.
Της απαντησε " αφου μωρε μικιο μου , μονο καρδια εχουμε και καθολου μυαλο".
Πως να σκεφτεις με την καρδια;
Την περιμενε στην γωνια με κατεβασμενα τα χερια να κρεμονται στα πλαγια ανημπορα.
Αγκαλιαστηκαν σφιχτα.
Την επιασε απο το χερι και φλυαρησε για τα πιο ασημαντα , τα πιο μικρα της.
"Φοβαμαι ρε" .
Ξεμακραινε κι αυτος. Χανοταν στο πληθος και ο ηλιος επεφτε ολο και πιο χαμηλα.
Ενας ηλιος στα ποδια της.
Ανοιξε τα τεραστια ματια της και γεμισε ουρανο τα πνευμονια της.
"Θα τα καταφερουμε".
Θα μεγαλωσουμε τα παιδια που κρυβουμε μεσα μας, θα σκουπισουμε τα δακρυα τους και θα μπουσουλησουμε μαζι τους.
Κι υστερα , αληθεια αληθεια σαγαπω και μαγαπας και ο κοσμος θα γυρναει κοψεις δεν κοψεις την ψαλιδα.
Τα φτερα δεν θα μας τα κοψει κανεις μικιο μου.
Ελα να πεταξουμε ως την λιμνοθαλασσα με τις πελαδες, αστους μπελαδες για αργοτερα..

Παλι εξω.

Στέκετε εξω στην βροχη.
Ξεπλενει τις πληγες απο το αλατι που τους εριχνε.
Φοβοταν πολυ και κατηγορηθηκε γιαυτο τις περισσοτερες φορες.
Οποτε πλησιαζε καποιος , εβλεπε την ασχημια μεσα της.
Την αρνηση.
Ρε μαγκα μου ξερεις ποσο παλευε για να ζησει;
Το πιο ευκολο πραγμα ειναι να τα παρατας.
Να κλεινεις την πορτα πισω σου.
Να αλυχτας σιωπωντας.
Δεν θυμαται τιποτα , ουτε νιωθει.
Μικρη ηταν; μεγαλωσε; δεν ξερει.
Μοιαζει πολυ με εκεινη ομως οχι αρκετα για να σταθει διπλα σου.
Οι ανθρωποι παλευουν με σκιες κι εκεινη μοχθησε να την εξημερωσει την σκια της.
Φευγεις;
Θα στριψει ενα τσιγαρο και τα ποδια της θα χορευουν αγωνιες.
Νευροσπασμα. Ετσι την προσφωνουσαν.
Νευροσπασμα.
Αποδεικνυονται ολα τα επιθετα και επιθετικα σου σκιζουν τα σωθικα.
Χωρις προσωπο.
Ποιος ειμαι;
Τι δουλεια εχω εδω;
Που πηγε η καρδια μου;
Και εξω να βρεχει κι εκεινη να τσακιζει και να τσακιζεται απο την αρχη.

Καμμια φορα να σκεφτεσαι κι εκεινους που προσπαθησαν να στεριωσουν.
Με οποιο τροπο.
Καμμια φορα να βλεπεις κι εξω απο σενα.
Σε μενα μιλαω, μην δινεις σημασια.
Εξω βρεχει.

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Ξερω τι σκεφτεσαι

Ξερω τι σκεφτεσαι.
Ναι , τοσο μονοι ειμαστε σε αυτον τον κοσμο.
Συμπαγης πορτες που μοιαζουν με ανθρωπους, ανοιγοκλεινουν και στενευουν σαν παπουτσια δανεικα.
Μην ρωτησεις τιποτα.
Ολα δανεικα ειναι.
Αποπληρωνεις το μελλον των επομενων κι οσο χρεωνεσαι τοσο κλεινει η πορτα της ψυχης σου.
Και μικραινει το δωματιο, ασφυκτικα.
Μην ρωτησειε μοναχα κοιταξε γυρω σου.
Την θαλασσα που γυαλιζει απτην ματια του ηλιου, τους σχηματισμους των πουλιων στην απεραντη αγκαλια του ουρανου.
Εκεινος δεν ειναι εδω, ισως να μην ηταν και ποτε.
Μην ρωτησεις.
Αυτη η στιγμη σε λιγο θα χαθει για παντα, μην κοιταξεις πισω κρατησε την μοναχα στην καρδια σου.
Μην ρωτησεις οι απαντησεις ανοιγουν τις πορτες και μπαινει φως.
Δεν θελω να βλεπω.
Μεχρι να ανοιξει η πορτα και να μπει εκεινος.
Αλλιως σκοταδι.
Κλειδαμπαρωμενη.

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

Λίγο ακόμα ..

Ηρθε ενα προβλημα , υστερα κι αλλο κι αλλο κι επειτα η ζωη ενα πελωριο κυμα κι εσυ στον βυθο, να βλεπεις τον τεραστιο ηλιο αλλα να μην  μπορεις να αναπνευσεις.
Θα σου πουν:
Λιγο ακομα κρατα.
Λιγο ακομα.
Κουνα χερια και ποδια μεχρι να φτασεις στην επιφανεια.
Μην λυπασαι.
Μην κλαις.
Μην αντιστεκεσαι.
Γινε τοιχος.
Γινε ρομποτ.
Αντεξε.
Κανε την καρδια σου πετρα.
Και ο χρονος ειναι ο καλυτερος γιατρος. Ο χρονος και τα κλισεδακια σας.
Σε βαρεθηκα, σας βαρεθηκα!
Και το αιμα νερωνει και η ψυχη εξατμιζεται και η αντοχη στριβει τιμονι και τρακαρει μετωπικη με τον αντικατοπτρισμο της.
Μια στιγμη θελει για να γινει το κακο.
Θα κλαψω
Θα ουρλιαξω
Θα σε μισησω
Θα ΑΝΤΙΣΤΑΘΩ
Σε λυπαμαι
Θα αντεξω.

Με βλεπεις;
Κοιτα με μεχρι να γινω φωτογραφια στο παλιο συνθετο.
Με ακους;
Αρκετα!
Βγαινω στην επιφανεια , νιωθω τον ηλιο να στεγνωνει τα δακρυα μου.
Κοιτα με, φτανω..
Λιγο ακομα και δεν θα με ξαναδεις ποτε.

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Μικρές εκρηξεις

     Σιωπή.
Κι ύστερα εκκωφαντική θύμηση.
Παράθυρα του μυαλού που ανοιγοκλείνουν.
     Βροχή.
Κι ύστερα εκκωφαντική θύμηση
Παράθυρα του μυαλού που θωπέυουν το φως.
Τεχνητό σκοτάδι η σκέψη.
Και για αστέρια, σε στολίζει με δάκρυα
Που χύνονται απτις άκρες των ματίων σου , στον ουρανό.
Μέσα σου.

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

You.

            Η ερώτηση κι έπειτα
                    Μια μοναχα
                 Απάντηση.
              Τα σύννεφα διαλύονται
                 Για να βγεί ο ήλιος

                   Και εσύ
               Χαμογελάς ξανά.
                Σε κοιτάζω
                  Κι είναι βέβαιο
                Είμαστε το ίδιο το σύμπαν
                     Που γεννιέται
                  Απο τις στάχτες των
                       Των ονείρων του.
             

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Ψίθυροι

Ηθελε να ελευθερωθει κι
Ηθελε να παραμεινει δεσμιος των στιγμων.
Του χτες.
Ηθελε να θελει.
Ηθελε να μπορει να δει.
Να ακουει , να νιωθει να μυριζει το αλατι στα δακρυα της.
Συγχρονιζονταν ακομα και στα ονειρα, τον ακουγε να την διωχνει και εξατμιζοταν σαν συννεφο στον ουρανο.
Να αρχισει απο την αρχη.
Να μην τον βαραινει σαν πετρα στον λαιμο, να κατεβαιναν οι λεξεις ως το στομαχι.
Να χωνευε την ζωη και να τον χωνευε και εκεινη.
Η ζωη.
Σπαταλουσε τα δευτερολεπτα του ,φερνοντας στο νου του καθε λεπτομερεια, καθε εκφραση που γεννουσε το προσωπο της για κεινον.
Και χαμενος στην ψευδαισθηση του χαιδευε τον αντικατοπτρισμο του.
Πολλες φορες εκεινη ξυπνουσε εντρομη απο το αγγιγμα του ή αν τυχαινε να βρισκεται μπροστα σε κοσμο ,ηλεκτρισμος διαπερνουσε τις σκεψεις της.
Αυτη η επικοινωνια, τα σημαδια  στους δρομους, στον ουρανο στα παιδια και στους κλειστους κινηματογραφους τους αφηναν σημαδια ανεξιτηλα που οδηγουσαν σε λαβυρινθους χαοτικους.
Να τον ελευθερωσει.
Να εξαφανιστει.
Να μην ξυπναει στα αγγιγματα, να μην ακουει τις κραυγες του.
Ηθελε να μπορει.
Να μπορει.

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Και η καρδια breakbeat..

Λατρευε τα χαρτινα πολυχρωμα αποκοματα και την υγρασια στα τζαμια των κτιριων που θαρρεις και εκλαιγαν για το κακο που εκαναν, μπέτωσαν μεσα τους ανθρωπους.
Δεν υπηρχε γυρισμος απο τον παραλογισμο , γιατι , της το ξεκαθαρισε : η καρδιά σου χτυπάει πιο γρήγορα.
Σταματα να σκεφτεσαι !
Να σκεφτεσαι!
Μα ενιωθε , οτι σκεφτοταν.
Ενιωθε!!
Και ύστερα η καρδια της επαιζε breakbeat.
Και χόρευε μονο για εκεινους που ακουγαν την μουσικη..
Που εψαχναν για στιχους , που εκλειναν τα ματια και ουρλιαζαν σαν να μαστιγωνουν την σιωπη.
Κι αυτη η επιτακτικη λεξη Σταματα!
Λες και κρυβουν οι ανθρωποι κουμπια που πατωντας τα σταματουν καθε ελαττωμα.
Ελαττωμα για εκείνους.
Τα κουμπια της χαλασαν φιλοι και φιλες.
Νιωθει!
Χωνεψτε το.
Και η καρδια να παιζει breakbeat..
Και να χορευει ..

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Νιώθεις;

Εκείνα τα βροχερά απογέυματα στο πρόσωπο σου. Τα βουβά ξεσπάσματα και η κλειδωμένη πόρτα.
Οι στιγμές να περνούν μπροστά σου και οι πληγές να ανοίγουν προς τα μέσα.
Η σιωπή και ο ορίζοντας που μάτωνε.
Σε ποιον να μιλουσε ;
Ποιος θα καταλαβαινε;
Στο όνειρο ξυπνας και κοιμασαι με το στομα ανοιχτο,το αίμα παγωμενο.
Ακόμα.
Ποιος να νιωσει;
Να πιστεψει;
Ποιες λεξεις θα τολμούσαν να ντυσουν την ιστορια τους;
Τα χρώματα, θυμασαι τα χρωματα ;
Και την βολτα με το μηχανακι;
Εκεινη να γδέρνει τον ουρανο και τα δακρυα να δραπετευουν με τον βορια πισω τους..
Να κλεινει τα ματια και να φιλαει τον λαιμο σου.
Να τελειωνει ο χρονος.
Παλι ξενοι.
Μυστικα χαμογελα και αστερια, πνιγμενα δακρυα και συννεφα.
Ποιος θα κοιταζε μεσα της οπως εσυ;
Ποιος θα ακουγε τις κραυγες της ;
Λαβύρινθοι και εσυ να βρίσκεις την έξοδο καθε φορα.
Λαβύρινθοι που ξεκλείδωναν με μια σου λεξη.
Κι ολοι εκείνοι που πιστέυουν μόνο οτι μπορούν να δούν ..πόσο τους λυπάμαι...

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Είχε.

Ειχε ερθει η ωρα.
Το ηξερε και εκλεισε τα ματια σαν να συμφωνουσε.
Ενα βημα μπροστα και ποτε ξανα πισω δεν θα κοιταζε.
Μονο η σιγη της πολης, περασμενες 11 και δυο φωτα απο την στροφη του δρομου.
Καποτε τα χερια σου ηταν ζεστα.
Ψιθυριζες και ξαπλωνες στον διαδρομο.
Τι περιεργο πλασμα εισαι εσυ ολο ελεγες και χορευε ασταματητα μεχρι να κλαψει.
Δεν καταλαβαινες.
Ειχε ερθει η ωρα κι ας μην πιστευες.

Σου αφηνω το χερι, περπατησε μονος σου. Κι υστερα η μαγεια μεγαλωνει μεσα σου , σαν την αγαπη που σου εχω.
Φυτρωσε και ανθισε, κόψε το λουλουδι και χαρισε το.
Ειχε ερθει η ωρα.
Να βγεις στον κοσμο .
Χωρις.
Ναι χωρις εμενα.
Μην φοβηθεις! Στην αρχη θα σου λειπω, αλλωστε παντοτε δεν σου ελειπα;
Μια μερα ομως θα τα ξεχασεις ολα.
Μια μερα ο χωρος που επιανα στην καρδια σου θα λιγοστεψει και εγω κλειστοφοβικη , θα χαθω για παντα.
Θα σου αδειασω την γωνια.
Ειχε ερθει η ωρα.
Μην φοβηθεις να ξεχασεις.
Η ωρα 11 περασμενες.
Ειχε ερθει.
Η ωρα.
Ωρα.


Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Ψυχεδελικά δάκρυα

Τα καταπίνω και γίνονται χαμόγελα με ακούς;
Ναι , τα δάκρυα. Κάθε ενα ξεχωριστά που χάριζα στα μαγουλα μου για σενα.
Απόσταση και αχνό χαμόγελο στην άλλη ακρη του πλανήτη.
Το εννοούσε.
Ήξερε να κάνει τα δάκρυα να χορέυουν και μαγεμένα να μεταμορφώνονται σε χαμόγελα, το ειχε δει με τα μάτια της.
Ψυχεδελικά χαμόγελα και η βροχή να κλαίει στο σώμα τους.
Η ψυχή να πάλλεται κι εκείνη να χορέυει με τις σκιές στο δωμάτιο.
Εξω , κεραυνοί και σιωπές , κλειστά παράθυρα και ανοησία.
Μέσα, ψυχεδελικά δάκρυα.
Κι έπειτα χαμόγελα.
Λείπεις.
Κι ολο πενθεί οσα δεν της πρόσφερες, μάγε.
Μεταμόρφωσε αλλο ενα δάκρυ , τώρα.
Κι άλλο ενα..
Τα μετρούσε , ναι.
Ο απολογισμός σε χαμόγελα καρφωμένα στα μαλλιά.
Κι αστέρια που χορέυουν.
Και οι σκιές να τρέμουν.
Ήξερες να καταπίνεις δάκρυα και να γεννάς χαμόγελα.
Ήξερες.