Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Ευθραυστη

                                      Στα πολυχρωμα λαμπιονια και στο παιδι που κρατουσε το χερι της, παρηγορια. Στα ασκοπα ξενυχτια και στις λεξεις της που πλυμμηριζαν λευκα κελια.
Παρηγορια.
Κι επειτα οι νυχτες ,θερια που κατασπαραζαν καθε χρωμα, αφαιμαξη και λυτρωση μαζι, πως να στο εξηγησω;
Και οι μερες να κυλουν σαν βροχη και να μουσκευουν καθε σκεψη.
Η βροχη , που εμαθε να αγαπαει .
Η βροχη και τα αστερια, τοσο σου ειχε μιλησει για ολα αυτα αλλωστε.
Κι εσυ γελουσες και εκλαιγες γιατι ηξερες ποσο ευθραστη ειναι.
Ευθραστη μεσα στον καταγαλανο ουρανο της , με τα θερια νυχτες της και τα αστερια που επεφταν στα μαλλια της καθε φορα που αγαπουσε οτι ανεπνεε βαθεια.
Κι αυτη η ακατασχετη πολυλογια στα ονειρα της , τοσοι μικροι θανατοι και καθε ξημερωμα να ανοιγει τα ακρινοβλεφαρα και να στολιζεται με ηλιο κι ας βρεχει.
Ευθραστη και μοναδικη την ελεγες.
Βουτουσε τον ηλιο μεσα στην βροχη και ελαμπε μεστο καθαριο χαμογελο της κι ας την περιμεναν οι νυχτες, παντα ειχε την μερα.
Ποιος θα νικουσε ποτε δεν θα μαθαινες ισως ουτε εκεινη , κανεις, ποτε ,πουθενα , ομως ετοιμοπολεμη εσφιγγε το χερι σου πριν ορθωσει το αναστημα της και χαθει στο σουρουπο.
Να ονειροπολει καθισμενη στα γονατα, ακινητη ,λιγο σαν νεκρη πριν ακουσει τα βηματα σου και αφησει το φως να στεγνωσει στα χερια της που επεφταν ανημπορα στην γη
Ανημπορα και τρεμαμενα  με εναν κοσμο που δεν χωρουσε μεσα τους.
Ευθραυστα.
Κι επειτα η νυχτα.
Μην μιλας  αποκοιμηθηκε..

                                            

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου