Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Μια στιγμη.

Τα αστερια οι μαρτυρες και το φεγγαρι να λυσομαναει να χωθει στης θαλασσας την αγκαλια.
Εκεινη μαυρη.
Απροσιτη και αμειλικτη.
Βαθεια.
Να θεριευουν , να γινονται κυκλος και επειτα να χανονται , σκιες στο πουθενα.
Τιποτα και παντα στο σημερα.
Να μην ζητας.
Να μην θυμασαι.
Ξεχνα.
Ησουν για μια στιγμη μεσα της φως.
Μετα σκοταδι.
Απροσιτη.
Βαθεια.
Μονη.
Κι εσυ να λαμπεις ψηλα.
Μια στιγμη.
Φως.
Ξεχνα την.

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

Μοιαζεις με το επομενο λαθος μου

Μην γελας.
Αληθεια στο λεω κι ας μην την ξερεις.
Εισαι ολοιδιος το επομενο λαθος της, αναγνωριζω τα χερια και την ελαφρια κλιση προς τα αριστερα που παιρνεις οταν την κοιταζεις με τα μεγαλα σου ματια, την σκια σου ναι την σκια σου που σταθηκε διπλα της.
Μην γελας.
Σε περιμενε να την προκαλεσεις σε μια ανιση μαχη, εσυ εχεις οπλα κι εκεινη αμαχος πλυθησμος , σε λιγο θα τρεξει αιμα, μην γελας.
Κι υστερα θα ξερεις ακριβως τι θελει να ακουσει και οσο κι αν κλεινει τα αυτια της θα μπορει να διαβασει τα χειλη σου .
Να τα γευεται σαν λεξεις που φτιαχνουν ιστοριες μεσα της.
Και η σκια σου να ειναι παντου ακομα κι οταν δεν εισαι εκει να την ακολουθει και θα ειναι ενοχλητικο να εισαι παντου , στην εφημεριδα που θα διαβασει, στις βιτρινες και σε καθε τραγουδι,.Κατω απο το κρεββατι  και στον καθρεφτη της.
Θα την στοιχειωνες.
Μην γελας.
Λιγο πριν την μεγαλη εκρηξη νιωθεις την ενταση να ερχεται απο το εδαφος , πριν δεις τα φωτα να σβηνουν ,φοβασαι το σκοταδι.
Ετσι ειναι και τωρα.
Σε αναγνωρισα κι ας μην το πιστευεις.
Θα μιλησετε για ολα και για τιποτα , θα ονειρευτητε και θα την αγαπησεις , μα θα ειναι φρικτο για σενα που εγω ηξερα.
Που θα  κλεψει την σκια σου , που απο παντελως αγνωστοι θα εξαρτιεστε ο ενας απο τον αλλον, που θα πονατε συγχρονισμενα και θα γελατε με τα ιδια αστεια .
Γιατι συντομα θα καταλαβεις πως ειναι το λαθος σου.
Πως ειναι μια κοινη θνητη γεματη ανασφαλειες , φοβους και λαθη που το μονο που θελει ειναι να σε κατακτησει απολυτα.
Ειναι ο ανθρωπος που θα μισησεις να αγαπας, που θα υπολειπεται οσων εψαχνες κι ομως θα σε γεμιζει, εκεινος που θα κανει ολα οσα σε ενοχλουν να τα βρισκεις χαριτωμενα.
Εκεινη που θα δινει νοημα στους στιχους που ακουγες χρονια πριν.
Εκεινη που θα φυγει και θα σε διαλυσει σε χιλια κομματια , που θα σε κανει να αγαπησεις και θα χαθει εχοντας κρατησει ομηρο την σκια σου για παντα.
Γιατι εσυ ζητας θαυματα και εκεινη θα ειναι ανθρωπος που πιστευει στα θαυματα.
Γιατι βαφτισαν την αγαπη , αγαπη αλλα εκρυψαν τον εγωισμο μεσα της.
Γιατι παντα θα ψαχνεις κι ας βρηκες τα παντα.
Γιατι ετσι ησουν κι ας δανεισες μεσα σου μια γωνιτσα να φωλιασει η αγαπη της.
Ωσπου να αδειασει κι αλλος χωρος..
Μεσα σου.