Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

Μουσικη των ανθρωπων

Τον ρωτουσε ξανα και ξανα το ιδιο πραγμα, συγχρονως τραβουσε την ακρη της μπλουζας του ρυθμικα, μουσικη των ανθρωπων σκεφτηκε.
Τον κοιταζε με τα μεγαλα του μελια ματια και τσιριζε -μηπως ειδες την μπαλα?
Δεν ειχε δει την μπαλα, μαλλον την ειχε χασει την μπαλα, γενικοτερα τον τελευταιο καιρο..
Εσκυψε και τον ρωτησε που ειναι η μαμα του οταν γυρισε και του εδειξε τον σταθμο των τρενων.
Εκει ειπε και τα μελια ματια συννεφιασαν.
Ποσο χρονων να ηταν 8 -9 ?  Αμφεβαλλε για την υπαρξη της μπαλας, η αν ηθελε απλα  να πιασει την κουβεντα μαζι του, ετσι οπως τον χαζευε να περιπλανιεται και να χαζευει τις βιτρινες , να μονολογει και να γελαει μονος του.
Υπεροχος ο κοσμος των παιδιων,  η φαντασια κανει τον πονο να μοιαζει με δρακο και την πεινα με στρουμπουλη μαγισσουλα που ερχετε και φευγει.
Οταν ηρθε το τρενο, το δικο του τρενακι για την δικη του χωρα της φαντασιας του εδωσε ενα φιλι και τον χαιρετησε..
Τον ρωτησε αν θα  ερχοταν  ξανα.
Την επομενη φορα κρατουσε μπαλα και πριν τον  αναγνωρισει την πεταξε στα ποδια του, φωναζοντας του την βρηκα την μπαλα!
Εχεις δει ματια να γυαλιζουν απο ευχαριστηση? εχεις νιωσει χερια μικρου παιδιου να τυλιγουν το λαιμο σου και να ζεσταινουν την καρδια σου? 
εχεις ακουσει γελιο σαν τραγουδι αγγελων?
ο μικρος πριγκηπας του σταθμου της βικτωριας, ειχε βασιλειο καπου στον κολωνο και η μαμα του ειχε απλωσει την πραματεια τους κατω από ένα κιοσκι παρατημενο από χρονια.
Ηρθες παλι, φωναξε και του τραβουσε αυτή την φορα το μοχερ πουλοβερ του.
Ηρθα να παιξουμε !
Μα δεν εισαι παιδι!
Μπορω να γινω για λιγο τι λες?
Παιζουμε?
Να παιξουμε γιατι σημερα ειμαι στενοχωρημενος.
Ο Αρης δεν ηρθε , ξερεις ο Αρης (επεμεινε) που πουλαει λαχεια.
Εκεινος είναι παιδι (συνομωτικα) είναι παιδι αλλα είναι το μυστικο μας κι αν εβλεπε την μπαλα που μου εφερες θα χαιροταν πολύ , θα παιζαμε κι οι τρεις.
Ο Αρης είναι υπερηρωας και μου εσωσε την ζωη , όταν λιποθυμισα μου εφερε καραμελες και εγω ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΑ!
Ο Αρης και το λαχειο που εκρυβε στην καρδια του.
Μετα από αρκετες πασες ετρεξε και τον αγκαλιασε.
Κανεις δεν τον ειχε αγκαλιασει τοσο τρυφερα , η καρδια του μικρου κοντευε να σπασει συγχρονισμενη στον δικο του χτυπο.
Μπορω να γινω παλι μεγαλος ? τον ρωτησε .
Αν υποσχεθεις να έρθεις ξανά  σύντιμανα γνωρισεις και τον Αρη ,  ναι.

Πισω απτο τζαμι του τρενου ενας μεγαλος θα εμενε για παντα παιδι από εκεινη την μερα κι ενας μικρος θα χανοταν σε έναν μεγαλο κοσμο χτυπωντας την μπαλα του ρυθμικα ..

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου