Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Κανεις δεν σταματούσε..


Κανεις δεν σταματουσε μπροστα απο τον αντρα που εκλαιγε.
προσπερνουσαν τα ποταμια θλιψης τους ,σηκωνοντας τα ρουχα τους μην πατησουν την θλιψη του.
Κι επειτα το κοριτσι που αγαπουσε τις ιστοριες σταθηκε διπλα του , εβγαλε μια λευκη κολλα και χρωματιζε τα δακρυα ομως εστεκε βουβη.
Δυο πλανοδιοι μουσικοι πηραν τα δακρυα και τα εκαναν νοτες και οι ανθρωποι αρχισαν να πετουν κερματα σε αυτη την περιεργη παρεα ανθρωπων.
Ο αντρας συνεχιζε να κλαιει ,το κοριτσι να ζωγραφιζει και οι μουσικοι να τραγουδουν.
Οι ανθρωποι επεμεναν να μην ειναι ανθρωποι.
Και ο αντρας επεμενε να ειναι ενας αντρας που εκλαιγε.
Και τοτε εμφανιστηκετο κοριτσι με το περιεργο καπελο , σταθηκε μπροστα τους και ξεκινησε να χορευει.
και οι ανθρωποι επεμεναν να πετουν κερματα και ο αντρας να κλαιει ,το κοριτσι να ζωγραφιζει και η κοπελα με το καπελο να χορευει.
Ενας αδεσποτος σκυλος αποκοιμηθηκε στα ποδια του αντρα που εκλαιγε και ενας περαστικος το σκεπασε με το σακακι του και χαθηκε.
Ο αντρας κοιταξε γυρω του και εκρυψε τα ματια του.
Η μουσικη σταματησε , τα χρωματα σωπασαν και η κοπελα που χορευε εμεινε ακινητη.
Ο αδεσποτος σκυλος γαυγιζε και οι ανθρωποι σταματησαν να πετουν κερματα.
Ειχε ολοτελα ξεχασει γιατι εκλαιγε.
Δεν ειχε καμμια σημασια πια.
Οι ανθρωποι θα συνεχιζαν τον δρομο τους , ο σκυλος θα εβρισκε ενα σπιτι , η κοπελα θα σπουδαζε στο παρισι , οι μουσικοι θα εκαναν συναυλιες και η κοπελα θα χορευε στην βροχη.
Ο αντρας θα εβρισκε παλι το γελιο του .
Οι ανθρωποι θα καναν τα κερματα τους ευχες σε καποιο συντριβανι και τα δακρυα.
Τα δακρυα θα στεγνωναν επανω σε λευκες κολλες , σε νοτες καια χαμογελα ,σε δρομους και σε κοριτσια που ηξεραν να χορευουν..


Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

Μουσικη των ανθρωπων

Τον ρωτουσε ξανα και ξανα το ιδιο πραγμα, συγχρονως τραβουσε την ακρη της μπλουζας του ρυθμικα, μουσικη των ανθρωπων σκεφτηκε.
Τον κοιταζε με τα μεγαλα του μελια ματια και τσιριζε -μηπως ειδες την μπαλα?
Δεν ειχε δει την μπαλα, μαλλον την ειχε χασει την μπαλα, γενικοτερα τον τελευταιο καιρο..
Εσκυψε και τον ρωτησε που ειναι η μαμα του οταν γυρισε και του εδειξε τον σταθμο των τρενων.
Εκει ειπε και τα μελια ματια συννεφιασαν.
Ποσο χρονων να ηταν 8 -9 ?  Αμφεβαλλε για την υπαρξη της μπαλας, η αν ηθελε απλα  να πιασει την κουβεντα μαζι του, ετσι οπως τον χαζευε να περιπλανιεται και να χαζευει τις βιτρινες , να μονολογει και να γελαει μονος του.
Υπεροχος ο κοσμος των παιδιων,  η φαντασια κανει τον πονο να μοιαζει με δρακο και την πεινα με στρουμπουλη μαγισσουλα που ερχετε και φευγει.
Οταν ηρθε το τρενο, το δικο του τρενακι για την δικη του χωρα της φαντασιας του εδωσε ενα φιλι και τον χαιρετησε..
Τον ρωτησε αν θα  ερχοταν  ξανα.
Την επομενη φορα κρατουσε μπαλα και πριν τον  αναγνωρισει την πεταξε στα ποδια του, φωναζοντας του την βρηκα την μπαλα!
Εχεις δει ματια να γυαλιζουν απο ευχαριστηση? εχεις νιωσει χερια μικρου παιδιου να τυλιγουν το λαιμο σου και να ζεσταινουν την καρδια σου? 
εχεις ακουσει γελιο σαν τραγουδι αγγελων?
ο μικρος πριγκηπας του σταθμου της βικτωριας, ειχε βασιλειο καπου στον κολωνο και η μαμα του ειχε απλωσει την πραματεια τους κατω από ένα κιοσκι παρατημενο από χρονια.
Ηρθες παλι, φωναξε και του τραβουσε αυτή την φορα το μοχερ πουλοβερ του.
Ηρθα να παιξουμε !
Μα δεν εισαι παιδι!
Μπορω να γινω για λιγο τι λες?
Παιζουμε?
Να παιξουμε γιατι σημερα ειμαι στενοχωρημενος.
Ο Αρης δεν ηρθε , ξερεις ο Αρης (επεμεινε) που πουλαει λαχεια.
Εκεινος είναι παιδι (συνομωτικα) είναι παιδι αλλα είναι το μυστικο μας κι αν εβλεπε την μπαλα που μου εφερες θα χαιροταν πολύ , θα παιζαμε κι οι τρεις.
Ο Αρης είναι υπερηρωας και μου εσωσε την ζωη , όταν λιποθυμισα μου εφερε καραμελες και εγω ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΑ!
Ο Αρης και το λαχειο που εκρυβε στην καρδια του.
Μετα από αρκετες πασες ετρεξε και τον αγκαλιασε.
Κανεις δεν τον ειχε αγκαλιασει τοσο τρυφερα , η καρδια του μικρου κοντευε να σπασει συγχρονισμενη στον δικο του χτυπο.
Μπορω να γινω παλι μεγαλος ? τον ρωτησε .
Αν υποσχεθεις να έρθεις ξανά  σύντιμανα γνωρισεις και τον Αρη ,  ναι.

Πισω απτο τζαμι του τρενου ενας μεγαλος θα εμενε για παντα παιδι από εκεινη την μερα κι ενας μικρος θα χανοταν σε έναν μεγαλο κοσμο χτυπωντας την μπαλα του ρυθμικα ..

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

Δεν φοβάμαι να φοβηθώ , φοβάμαι όμως την αυθυποβολή.
Αποφάσισα να συνεργαστώ με τα εσώτερα μου αλλά πραγματικά βρίσκω αδικαιολόγητο να επιβάλλω στον εαυτό μου την μιζέρια.
όλα αυτά λοιπόν τα σκέφτηκα όσο ανάπνεα από την μύτη και επέτρεπα στον εαυτό μου να αφέθει για λίγο στους ήχους γύρω μου.
Δεν φαντάζεσαι ποσό καταλυτικό ήταν όλο αυτό για μενα φίλε, πραγματικά ειχα μια στιγμή απέραντης ευεξίας και διαυγείας.
Είπε , να φέρετε στο μυαλό σας κάτι που σας δίνει χαρά και ξάφνου πίσω από τα κλειστά μου ματια σπρώχνονταν πρόσωπα για να πάρουν θέση, ένα ηλιοβασίλεμα που με σημάδεψε και η αγκαλιά της μάνας.
Ένα χαμόγελο στόλισε το προσωπο μου και οι μύες του άρχισαν να αντιδρούν μιας και εδώ και πολύ καιρό δεν ειχα ένα ουσιαστικό χαμόγελο, μονό μονόπρακτα και συσπάσεις , συνοφρύωμα και απορία , αν κοιταχτείς στον καθρέφτη βάζω στοίχημα πως θα δεις καθαρά τις γραμμές του προσώπου σου και την πορεία της ψυχοσύνθεσης σου.
Ίσως αυτό να σε ξυπνήσει , γιατί στο λέω φίλε μου εμένα λειτούργησε.
Όλα είναι τόσο δύσκολα τόσο αποτρεπτικά, τόσο θλιβερά γύρω μας που νιώθω σαν μαύρο θέατρο χωρίς θεατές, ποντάρω στην δυστυχία μου και βγαίνω χαμένος.
Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά γιατί για μέση λύση ούτε λόγος , παντα άκρα , μονό άκρα σε αυτή την ζωή.
Μπορείς λοιπόν για μια στιγμή να σκεφτείς όλα εκείνα που σου φυτεύουν αληθινά χαμογελά και μπουμπουκιάζουν την ψυχή σου.
Ξεκινά από τα απλά, το χαμόγελο ενός ξένου, τον ερωτά σου, την ευγένεια , έναν  ήλιο που σου φόρεσε γυαλιά και το άγγιγμα στην πλάτη που σε έκανε  να ανατριχιάσεις, τις εξετάσεις που πέρασες και τον περίπατο στην εξοχή γιατί δεν είχες λεφτά να κανείς κάτι άλλο..
Και μείνε εκει για λίγο.
Για μια στιγμή , ίσως δυο καθημερινά όταν πελαγώνεις.
Όμως μην σταθεις ατάραχος , γίνε η ευχάριστη σκεψη σου, χαμογέλασε , γίνε ευγενικός με τους αγνώστους, βοήθησε τον διπλανό σου, στρέψε το κεφαλι σου στον ήλιο και δείξε τον και σε άλλους, δεν είναι μυστικό πια , η ζωή μας γίνεται ολοένα και μικρότερη , ας ποντάρουμε στις μεγάλες στιγμές.
Εγώ βάζω στοίχημα πως ο καθρέφτης σου θα σε ξυπνήσει.

Εσύ?