Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Ξέφωτο

Ξαπλωνει κατω απο το ξεφωτο  ,εκει που τα νεαρα φυλλα των δεντρων αναγνωριζουν τα αστερια , χορευοντας στον ρυθμο του γελιου σου.
Ξαπλωνει και κλεινει τα ματια της.
Το κοριτσι που ποτε δεν ηρεμει, ηρεμησε στο ξεφωτο.
Εκει που ο αερας ξελογιαζει τα τρομαγμενα ερωτηματικα, διαιρωντας ζωες και σκιες.
Περπατουσε ξυπολητη στο ξεφωτο , δεν ειχε καμμια σημασια αν θα ακολουθουσες τον δρομο προς τα αστερια, εκει μονο μυρωδια απο χωμα γονιμο..
Να σου πω μια ιστορια;
Εγνεψε , ναι και μαζεψε τα ποδια της σε εμβρυακη σταση για να κανει χωρο ,
ανοιγοκλεινε το στομα του σε μια ψυχεδελικη μεταφορα του κουρασμενου κοριτσιου.
Ανεπνεε βαρια και ο ουρανος μαυριζε για να υποδεχτει τα αστρενια λογια του που λαμπυριζαν μεσα στα ματια της.
Το κοριτσι σηκωθηκε και εγινε ολοκληρο μια αγκαλια.
Μια αγκαλια απο αστερια και ουρανους, δυο στιγμες και ενα παυσιπονο αργοτερα ξημερωνε  μουδιασμενα χερια απο δωσιμο και αστερια μεθυσμενα..

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Οτι λάμπει είναι χρυσός.

Ενα ψευτικο δαχτυλιδι με μια μικρη καρδια στην μεση.
Δεν ηταν δικος της, ουτε ξενος.
Της το εδωσε το πασχα ,μετα απο τον τσακωμο, δλαδη εκεινη τσακωθηκε μονη της ,εκεινος μιλια δεν εβγαλε μοναχα την κοιτουσε αποσβολωμενος.
Του φωναζε να την δεχτει οπως ειναι , να σταματησει επιτελους την επικριση , να την αγκαλιαζει ποτε ποτε και αν αποφασιζε πως δεν μπορει να την δεχτει , δεν θα ειχε καμμια υποχρεωση απεναντι της.
Εφυγε και την επομενη γυρισε με το δαχτυλιδι.
Ετρεμε μην το χασει, ηταν πολυτιμο μιας και επισφραγισε την σιωπη του με μια μικρη επιχρυσωμενη καρδουλα, σαν την υιοθεσια της.
Απο μεσα μαυριζε το δαχτυλο ,αφηνε σημαδια η λαμψη και το σαπουνιζε δυνατα να φυγει η σκια.
Και εφευγε.
Την αγαπουσε , την πεταξε ψηλα ως τα συννεφα και της χτενισε τα μαλλια, της διαβασε παραμυθια και στην αγκαλια του αποκοιμηθηκε μωρο και ξυπνησε μεγαλη..
Ομως την αγαπουσε με μιαν αγαπη ξενη , μια κρυα αγαπη σαν ντους μετα απο λιποθυμια.
Ετσι τον αγαπησαν και ετσι εμαθε να αγαπαει.
Τωρα ξερει.
Ομως εκεινη δεν του εμοιαζε , πως θα μπορουσε αλλωστε;
Εκεινη αγαπουσε με ολη της την καρδια, εψαχνε συνεχεια την επιβεβαιωση την απολυτη αγαπη, την αμολυντη , την αιωνια.
Αν υπηρχε!
Και το σημαδι στο δαχτυλο της απο το ψευτικο δαχτυλιδι θα την ενθαρυνε καθε φορα που το καθαριζε , να προσπαθησει περισοτερο να ψαξει πιο βαθεια για την αγαπη, να μην δινει σημασια στους λεκεδες της ζωης της.
Κι υστερα το εσφιγγε, το δαχτυλιδι.
Να μην το χασει.
Να μην χασει την επιχρυσωμενη ζωη της..
Να θυμαται να βλεπει πισω απο λερωμενες ψυχες, τα καθαρια προσωπα τα αγαπημενα και να τα δεχεται, κυριως να τα δεχεται οπως ειναι.
Επιχρυσωμενα η οχι για κεινη ηταν αμυθητα.