Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

Δεν ηξερες.

Εσυ δεν ηξερες.
Δεν εμαθες ποτε.
Πως σβηνουν τα φωτα στην πολη , εκεινη σε καθε λαμψη τους, μονο εσενα  θα εβλεπε
Πως την μερα εκεινη εκλεψε ενα χαμογελο σου και το εκρυψε μεσα της κι ας μην ηξερες, ας μην μαθεις ποτε εκεινη ξερει.
Πως τις νυχτες λαχταρουσε πιο πολυ απο τις μερες για να σε εχει δικο της στο ονειρο.
Πως δεν ηταν το νερο αλμυρο μα τα δακρυα της πιο πολυ κι απτη θαλασσα μεσα της.
Βυθος ησουνα και θα βουτουσε μεχρι να τελειωσει η ανασα ομως δεν ηξερες, μονο χαμογελουσες.
Δεν θα μαθαινες ποτε.
Πως για σενα ηταν καθε λεξη.
Την βολτα στα καθαρια τα νερα και τον ηλιο που χρυσιζε το κυμα, την σιωπη σου και το τελευταιο βλεμμα.
Τα κοκκινα ματια απτην κουραση, δεν ηξερες, δεν θα μαθεις..
Για σενα καθε γελιο , για σενα εστεκε εκει βουβη.
Για ενα βλεμμα.
Δεν ηξερες.
Δεν θα μαθεις ποτε..

Ξυπόλητοι στον έρωτα.

Μικρα χαρτινα καραβακια και ο ηλιος να κανει τα ματια σου να κλεινουν, αμμουδενια ονειρα και παλατια γεματα βατραχους που περιμεναν φιλια αρμυρικια και μεταξωτες κορδελες..
Ειχες πει δεν θα κοιμοσουν και στο ταξιδι παλευες στο πισω καθισμα να κανεις το χερι σου να πεταξει εξω απο το παραθυρο, γλαρος καταλευκος και εγω απτον καθρεφτη να κολυμπαω στα δακρυα μου απο την ομορφια σου.
Απεραντα λιβαδια οι σκεψεις μας και η ξαφνικη βροχη να σβηνει τα αναψοκοκκινισμενα μαγουλα μας, να τρεχουμε στα στενα κι εσυ να φωναζεις , κρυφτο!
Θυμασαι το παγωτο; τα φωτα στο λιμανι τα θυμασαι; τον αχινο που παλευε να ζησει και τον πεταξαμε πισω στον βυθο κι επεπλεε και κλαιγαμε μαζι ;
Θυμασαι τις νυχτες που παραμιλουσα και ηχογραφουσες τα ουρλιαχτα μου; θυμασαι το καστρο και το αντιο;
Δεν σε ειχα προειδοποιησει για τις τρικυμιες μεσα μου.
Στο ειχα πει ομως και γελουσες, θα πνιγω μια μερα απτα δακρυα μου..
Κοκκινα ηλιοβασιλεματα και πουλια ταξιδιαρικα , εσυ στην αιωρα να διαβαζεις κι εγω να προσπαθω να διαβασω τα ματια σου..
Ξυπολητοι.
Ξυπολητοι στον ερωτα.

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Μια μερα ολα θα εχουν νοημα

Μια μερα ολα θα εχουν νοημα.
Οι βαθιες ανασες , οι αποχαιρετισμοι, τα πισωγυρισματα στην παιδικη σου ηλικια ακομα και η εκλειψη του ηλιου θα εχει νοημα.
Μεχρι τοτε μετρησε αναποδα μεσα σου πεταλουδες τρεξε ως το κοντινοτερο συννεφο και κρατησε μου το χερι γιατι δεν ξερω αν στο ειπα, αλλα φοβαμαι.
Φοβαμαι πολυ.
Κι οταν φοβαμαι ανοιγει μια φυλακη μεσα μου και απελευθερωνει ενα μικρο αγριμι,μικροσκοπικο που θελει να βγει εξω με νυχια και με δοντια και με πληγιαζει απο μεσα, ουρλιαζει τοσο δυνατα που μπορεις να δειςτην καρδια μου να χορευει στο στηθος μου.
Κι επειτα εισαι εσυ.
Απευθυνομαι σε σενα καθε φορα ,μην μαφησεις κρατησε μου το χερι μεχρι να περασει.
Κλεισε τα ματια ,θα φτιαξουμε ενα παζλ, δωσε μου τα κομματια σου θα τα ενωσω με τα δικα μου.
Κλεισε τα ματια.
Μην τα ανοιξεις μεχρι να δουμε την πιο ομορφη ιστορια.

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

Άγρυπνα όνειρα

Ηθελε να κοιμηθει.
Να απλωσουν ενα παραμυθι επανω της και τα βλεφαρα να σωπασουν.
Ποσες νυχτες εχασε; ποσες νυχτες και ανασες δικες τους; ποσα αγγιγματα εσπασαν στο πατωμα ,πεφτοντας απο το ονειρο της;
Ξυπολητη ματωσε τα ποδια της απο τα ραγισμενα ονειρα της..
Καθε πρωι, καθε πνοη, καθε στιγμη παλευε να ξυπνησει και να αποκοιμηθει για να τραυματισει κι αλλο τα γονατα της μηπως και πεταξει.
Φτερα ειχε μοναχα στα χερια.
Εγραφε και εσβηνε ολες τις λεπτομερειες ,τις λεξεις, τις σιωπες και τις σκιες στους τοιχους που ολο τις εμοιαζαν.
Ειπε, θα κοιμηθεις οταν θα σταματησεις να εξισωνεις την πραγματικοτητα με το ονειρο.
Μεγαλωσε επιτελους!
Δεν ηθελε να εξισωσει τιποτα, σκραπας ηταν παντοτε στα μαθηματικα και οσο για ονειρα ,μονο αυτο ηξερε να κανει τοσο καλα.
Ζουσε αλλες εποχες,παλευε με δρακους και υψωνε τειχη
, εσκιζε τον ουρανο και γεννουσε αστερια.
Γιατι να θελει καποιος να γειωθει;
κι ας πληγιαζουν τα ποδια.
πως θα πεταξουμε κυριε μου ;
γιατι θα πεταξουμε στο ορκιζομαι!

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Σαν, sun ..

Σαν ηλιοβασιλεμα.
κοκκινα ματια και αλμυρα στα χειλη, δακρυα που πνιγονταν σαν λεξεις σε ενα χαμογελο.
Με ρωτουσε συχνα πως τα περναω ,μα εγω δεν περνουσα ουτε σαν σκια ουτε σαν σκεψη απο το μυαλο του κι ετσι σιωπησα.
Σαν καλοκαιρι.
Στα ηχεια να παιζει δυνατα κατι που αγαπουσες και να κλεινεις τα ματια  για να τον  φερεις κοντα σου,  παγωμενη γρανιτα και χωροχρονικες βολτες ,
να καινε τα ματια και η καρδια απο την αλμυρα κι η ζωη σου ανοστη χωρις εκεινον.
Σαν μια ατελειωτη βουτια.
Πνιγοσουν μεσα σου κι αυτο το καταλαβα εκεινο το δειλινο  που ειπες πως βλεπεις κι εσυ το ιδιο ονειρο και με κατευθυνες σε εκεινο τον πλανητη.
deja vue και υγρα φιλια στο πιο σκοτεινο μερος του κοσμου , εκει που δυο αδεσποτοι σκυλοι μαζευαν κυμματα και μαθαιναν πως αγαπιουνται οι ανθρωποι  και για πρωτη της φορα ειδε πυγολαμπιδες.
Σου κλεινω τα ματια, τεντωνω τα ποδια για να φτασω ως τον λαιμο σου ,φιλαω την πλατη σου και εσυ γυριζεις, οχι οπως αλλοτε μοναχα το προσωπο και χαμογελας, κερναω παγωτο σου εχω κρατησει θεση στο παγκακι και εσυ γελας.
Ειναι καλοκαιρι μεσα μου.
Κοιτα με εκαψε ο ηλιος απτα ματια σου, δεν κλαιω!
ψεμματα , κρυωνω κι ας ηρθε ο ιουνης.