Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014






Μια θαλασσα κοκκινη ξεχειλιζει απο τα ματια του.
Τον κοιταζω μεσα απο την οθονη και ραγιζει μεσα μου καθε ελπιδα.
Μια καλυτερη ζωη, αναρωτηθηκα. Ετσι το σκεφτομουν και για εμας, να φυγουμε , να μπουμε σε μια βαρκα , ενα αεροπλανο με ονειρα και προσευχες, να αναπνευσουμε ,να πιστεψουμε παλι.
Ομως δεν φυγαμε, περιοριστηκαμε στις καλημερες και στις καληνυχτες μας , συμβιβαστηκαμε με το τιποτα και αρκεστηκαμε στο οτι εχουμε ενα πιατο φαι.
Ρωτας αν εχω ορεξη?
Το στομαχι γεματο απο νεκρες πεταλουδες και μια μονιμη αναγκη για εμετο, δακρυα που τρεφουν μονο φοβους και πληροφοριες, πολλες πληροφοριες κυριως για θανατους.
Θυμασαι την γεφυρα που με πηγες και μου εδειξες το ηλιοβασιλεμα στο ριο-αντιριο? θυμασαι που τα πουλια εκαναν σχηματισμους και τα φερι μποατ σφυριζαν καποιο τραγουδι?  τα κυματα τα αλαφιασμενα τα θυμασαι?
θυμασαι που σου ειπα πως μετα το κοριτσι στην γεφυρα του wim wenders ερωτευτηκα τις γεφυρες?
Σημερα καποιος εκανε βουτια απο εκεινη την γεφυρα και χααθηκε για παντα στο ηλιοβασιλεμα, σε μια θαλασσα κοκκινη σαν αιμα..
Η θαλασσα μου, το ηλιοβασιλεμα μου ,η ελπιδα μου σπιλωθηκε γιατι ειμαι κι  εγω ενοχη, φταιω κι εγω που την ματωσα , που πηρε μεσα της μαζι με καθε σκεψη μου και ανθρωπους..
Και τωρα καθε φορα που θα την κοιταζω θα σιωπουν μεσα μου τοσα γιατι, το αιμα θα κοχλαζει και θα μας πνιξει.
Η θαλασσα απεκτησε σωμα και φωνη  η θαλασσα δεν θα ειναι ποτε πια γαλαζια  γιαυτο σταματα να κοιταζεις και ξεκινα να βλεπεις.
μοναχα μην μενεις θεατης.
Γιατι θελω να αγαπησω παλι τις γεφυρες την θαλασσα..
Πλησιασε και ακουσε τον λυγμο της..


δημοσιευτηκε στην εφημεριδα τεταρτο

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου