Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

Στο γνωστο μερος.

πολλα βραδια μετα απο εκεινο το βραδυ ηθελε να χορεψει.
φορεσε τον εαυτο της και τα βραχιολια της ,κατευθυνθηκε στο ομορφο μπαρακι διπλα στο κυμα κι ηταν στα αληθεια συμπτωση το οτι επαιζε το τραγουδι της;
hum the bassline -iyeoka και ενας αερας βορινος που ορκιζοσουν πως ζηλεψε την νυχτια κι ηρθε να κανει τα μαλλια της να χαμογελασουν..
ηπιε ρουμι , ρουμι που εκανε τις αρτηριες τις να λικνιζονται και μαζι τους το σωμα της, ενα σωμα που κουβαλουσε σιωπηλα για καιρο, τωρα ειχε φωνη.
χορευε,χορευε,χορευε και γυρω της κανεις.
χορευε και με κλειστα ματια ενιωσε ενα γνωστο αγγιγμα , ανοιξε τα ματια και ειδε καθαρα οτι της ελειπε μηνες τωρα.
τον πηρε απο το χερι και του εκλεισε το στομα ,
-μην  πεις τιποτα,ειπε μονο χορεψε μαζ ι μου
και ενιωσε το σωμα του πανω στο δικο της ,το χερι του στο προσωπο της , μυστικη συμφωνια εκστατικη,σιωπη εκκωφαντικη..
οταν το τραγουδι τελειωσε εκεινη χαθηκε στο πληθος , εβγαλε τα σανδαλια της και περπατησε διπλα στο κυμα.
πηγε στο μερος που ειχαν  σκαλισει μια ημερομηνια κι ενα "για παντα" που κρατησε λιγους μηνες και εκλαψε, εκλαψε πολυ..
την εψαξε τριγυρω μεχρι ο αερας να δωσει κινηση στα ποδια του, περπατησε διπλα στο κυμα κι εφτασε εκει, στο "για παντα " τους οταν την ειδε σκυφτη.
σιωπη.
απλωσε το χερι και χαθηκαν στην νυχτα , για πρωτη φορα μετα απο καιρο ενιωθε την σαρκα της, την ανασα και την οντοτητα της μεσα στα χερια του.
-μην πεις τιποτα μονο κανε με ολοκληρη ξανα..
χωθηκε μεσα της ολοκληρος και η σιωπη πολυχρωμη εκανε την θαλασσα να θυμηθει..
σιωπη, τοσο γνωριμη σιωπη..
ενα βραδυ σαν κι αυτο που οι σκιες παιζουν με ανεμους και στιχους..
ενα βραδυ πιο σκοτεινο κι απο σιωπη..

Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

Μικρη.Πικρη.




Δεν θα με ξαναπαρεις μαζι σου? ειπε και κοιταζε τις μυτες των παπουτσιων του.
φυλαξε τα δακρυα σου για κατι που θα το αγαπησεις και θα ειναι δικο σου , αποκριθηκε εκεινος.
Μα το ειχε αγαπησει εκεινο το συννεφο, πως να παρει κανεις σοβαρα τα συννεφα?
Πως να εξηγησει?
Οδος κουρασης.
Ακουστε δεν εχω σκοπους ,ουτε ονειρα, δεν εχω φιλους και αναγκες, θε΄λω μοναχα να χαζευω εκεινο το συννεφο.
Ακουμπουσαν οι σκεψεις ετσι στα μαλλια της και ηρεμουσε, αλλοτε κυνηγουσαν κι εκεινα  τον ανεμο κι υστερα γινονταν βροχη  δακρυα ταξιδιαρικα.
τι να σου εξηγουσε?
Ειπε , ξεχασε το, το συννεφο! και εκεινη ειπε γυριστε απο την αλλη και μην κοιταξετε μεχρι να σας πω,
εβαλε το χερι στην τσεπη και εβγαλε τα φτερα που μαζευε απο τα αποδημητικα πουλια, τα πεταξε με δυναμη στον ουρανο που τα καταπιε μεμιας.
την ιδια στιγμη τα ματια της κυλησαν μια θαλασσα κι ενα παραπονο, πλυμμηρισε ο ουρανος, επνιξε τα πουλια και φωναζαν οι ανθρωποι παψε πια να κλαις.
Το συννεφο φανηκε σαν μια τεραστια τρυπα που προσπαθουσε να την καταπιει κι εκεινη παλευε να χωθει μεσα της , να μην δει κανεις ποσο θλιβερα μικρη ειχε γινει.
μικροσκοπικη.
μικρη.
πικρη.






Μια θαλασσα κοκκινη ξεχειλιζει απο τα ματια του.
Τον κοιταζω μεσα απο την οθονη και ραγιζει μεσα μου καθε ελπιδα.
Μια καλυτερη ζωη, αναρωτηθηκα. Ετσι το σκεφτομουν και για εμας, να φυγουμε , να μπουμε σε μια βαρκα , ενα αεροπλανο με ονειρα και προσευχες, να αναπνευσουμε ,να πιστεψουμε παλι.
Ομως δεν φυγαμε, περιοριστηκαμε στις καλημερες και στις καληνυχτες μας , συμβιβαστηκαμε με το τιποτα και αρκεστηκαμε στο οτι εχουμε ενα πιατο φαι.
Ρωτας αν εχω ορεξη?
Το στομαχι γεματο απο νεκρες πεταλουδες και μια μονιμη αναγκη για εμετο, δακρυα που τρεφουν μονο φοβους και πληροφοριες, πολλες πληροφοριες κυριως για θανατους.
Θυμασαι την γεφυρα που με πηγες και μου εδειξες το ηλιοβασιλεμα στο ριο-αντιριο? θυμασαι που τα πουλια εκαναν σχηματισμους και τα φερι μποατ σφυριζαν καποιο τραγουδι?  τα κυματα τα αλαφιασμενα τα θυμασαι?
θυμασαι που σου ειπα πως μετα το κοριτσι στην γεφυρα του wim wenders ερωτευτηκα τις γεφυρες?
Σημερα καποιος εκανε βουτια απο εκεινη την γεφυρα και χααθηκε για παντα στο ηλιοβασιλεμα, σε μια θαλασσα κοκκινη σαν αιμα..
Η θαλασσα μου, το ηλιοβασιλεμα μου ,η ελπιδα μου σπιλωθηκε γιατι ειμαι κι  εγω ενοχη, φταιω κι εγω που την ματωσα , που πηρε μεσα της μαζι με καθε σκεψη μου και ανθρωπους..
Και τωρα καθε φορα που θα την κοιταζω θα σιωπουν μεσα μου τοσα γιατι, το αιμα θα κοχλαζει και θα μας πνιξει.
Η θαλασσα απεκτησε σωμα και φωνη  η θαλασσα δεν θα ειναι ποτε πια γαλαζια  γιαυτο σταματα να κοιταζεις και ξεκινα να βλεπεις.
μοναχα μην μενεις θεατης.
Γιατι θελω να αγαπησω παλι τις γεφυρες την θαλασσα..
Πλησιασε και ακουσε τον λυγμο της..


δημοσιευτηκε στην εφημεριδα τεταρτο

Βυσσινι κουρτινες.

Φυσουσε πολυ και οι βυσσινι ,βελουδινες κουρτινες του την τρομαζαν.
Εξω απο εκεινους ενας κοσμος που γρυλιζε, μεσα κυκεωνας συναισθηματων.
Φυγε  αν τολμας!
Γελουσε με την ψυχη του και τα ματια της αστραφταν ουρανοι.
Μην φυγεις!
Το κρασι θαλασσενιο γεμιζε τα ποτηρια ως επανω και μεσα τους ναυαγια μεθυσμενα..
Κλεισε τα φωτα!
-οχι
Κλεισε τα φωτα!
-οχι
κι υστερα γυμνα δαχτυλα ποδιων και βραχιολια , πατηματα και εκστατικοι χοροι.
Εκεινος αποσβολωμενος.
Να φυγω;
-οχι
Κλεισε τα φωτα!
-οχι
Πλησιαζε και υστερα χανοταν πισω απο τις βυσσινι κουρτινες,ειμαι ατρομητη φωναζε κι εκεινος γελουσε , γελουσε και δακρυζε μαζι γιατι θα εφευγε το ηξερε.
Παντα εφευγε εκεινη.
Παντα φοβοταν αστεια πραγματα, κουρτινες ,αγγιγματα και κοσμους.
Να κλεισω το φως;
-οχι.
Κλεισε τα ματια.
Και τα εκλεισε και τοτε του φανερωθηκε ολοκληρη.


δημοσιευτηκε στο www.postin.gr

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Ειναι που θελω να...

Να τρυπωσω στον λαιμο σου , να αφησω την υγρη μου υπογραφη στο αγαπημενο μου μερος σε ολο τον κοσμο,στον λαιμο σου.
Τα δαχτυλα μου μεσα στα δικα σου , μυστικη συμφωνια να μας οδηγησουν στον προορισμο μας.
Το δερμα που κατοικω να σου χαρισω κι εναν χτυπο αλλιωτικο απο τους αλλους.Ακους την καρδια μου πως χτυπαει οταν εισαι κοντα μου;
πεσμου ακους;
Δωσμου τα χειλια σου να πιω τις λεξεις σου,δωσμου ολα οσα μου υποσχεθηκες σε φιλια.
Τα εξαργυρωνω σε μελλον , φιλα με κι υστερα αφησε με να κοιμηθω στην πλατη σου.
Σφιξε με να ξεχασω τις απουσιες σου.
βαλε με μεσα σου να νιωσω ολα οσα ποτε δεν ειπαμε,

οσα ποτε δεν θα πουμε.

θα τα φυλαξω εκει.
Μεσα μου .

Τα κλειδιά

Τοσο διαφορετικοι δρομοι.
Εστριψε στον τελευταιο παραδρομο, εβγαλε μια αρμαθια κλειδια και εμεινε για λιγο στο  αυτοκινητο, επαιζε το again -archive και ηθελε να το ακουσει ολοκληρο, εστριψε ενα τσιγαρο και χαθηκε στις μικρες σταγονες στο τζαμι.
Τα κλειδια.
Ποσα κλειδια θεε μου για τοσες κλειστες πορτες;
Θα καταφερνε ποτε να κατευθυνει τον εαυτο της εκει που πραγματικα ηθελε να βρισκεται;
θα ακουγε αραγε το τραγουδι ως το τελος; η θα ετρεχε κοντα του;
Που να ειναι τωρα;
Διαφορετικοι δρομοι & κλειδια.
Διαφορετικη μοναξια,φιλε να εισαι αλλα να μην εχεις.
Να λες μα να μην αγγιζεις.
Να ξερεις.
Να ξερει.
Κι υστερα να μην θελεις να ξερεις τιποτα παραπανω , να θελεις να μην νιωθεις για λιγο τον στιχο στο πετσι σου.
Τα κλειδια, ναι τα κλειδια.
Ανοιξε την πορτα και μπηκε στην πραγματικοτητα της.

Τρύπια.

Εχω μια τρυπα στην καρδια κι ολο χανω , χανω πατριδες και ονειρα, αιμα ανακατεμενο με αναμνησεις και ελπιδες.
εχω μια τρυπα μεστην τσεπη κι οτι ειχα το εχασα, μαζι με το σημειωμα και τα ψιλα για το παζαρι, τις νοτες που σου φυλαξα και το ζαρι που μου χαρισες.
ολα τα εχασα.
κι εσενα.
κι εμενα.
Χαθηκα μεσα στην αφιλοξενη πολη ψαχνωντας να σε βρω και παλι, πολλα προσωπα ξενα και σειρηνες, φωτα παντου και σκοταδια ανακατεμενα στα προσωπα τους.
Δεν ηρθες ποτε στην γεφυρα και φορεσα τα κοκκινα παπουτσια,αυτα που σε εκαναν να γελας οταν χορευω.
Εχω μια τρυπα στην καρδια που ολο μικραινει κι αν δεν φανεις κι αποψε θα κλεισω τους λογαριασμους μας.
μοναχα την τρυπα στα ματια θα κρατησω, να νιωθω τις τρικυμιες,παντα τις αγαπουσα τις τρικυμιες ,ετσι σε αναγνωρισα θυμασαι?
ειπες: τι αγαπας πιο πολυ; κι ειπα τις τρικυμιες και με πηρες απτο χερι και με πηγες στην θαλασσα.
Ειχε βορια θυμασαι; θυμασαι πως χτυπουσε μανιασμενα το κυμα πανω στην βαρκα;
θυμασαι που ετρεμα στα χερια σου;
θυμασαι;
κι υστερα καλμαρε η ψυχη γιατι βρηκε απαγγιο.
Εκανε ξαστερια και κυνηγησαμε τα συννεφα.
Ειπες: μην προσπαθησεις,θα καταληξεις τρυπια, μην τα μετρας τα αστερια καποιος θα φυγει.
Και σε αψηφησα ,τα μετρουσα για να στα χαρισω, για να περνουν οι νυχτες μακρια σου ανωδυνα.
κι εφυγες.
και εμεινα τρυπια.
Με ενα ματσο αστερια τυλιγμενα στο μαξιλαρι μου.

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

το αγορι

ηταν ενα αγορι διαφορετικο απο ολα τα αλλα.
ενα αγορι που περιπλανηθηκε μεσα του χρονια , δισακι στην πλατη η ψυχη του ξεχειλιζε απο νοτες και αγαπη.
ηταν το  δικο μου αγορι, το αγορι που ονειρευτηκα να ερχεται απο μακρια.
το αγορι που θα μου εκοβε την ανασα και θα μου εγραφε τραγουδια, το αγορι που θα μυριζε ανοιξη και θα εκανε τα ματια μου να δακρυσουν απτο φως του.
το αγορι αυτο γεννηθηκε ελευθερο ,ετοιμο για μαχες και νικες,παραπλευρες απωλειες και ονειρα.
με διαβατηριο την φωνη του ταξιδεψε κι αλλους στον μυθικο του κοσμου, τους μαγεψε και τον ακολουθησαν ως την αλλη ακρη του κοσμου.
το αγορι μου εχει καρδια μικρου παιδιου και χερια που αγκαλιαζουν την ψυχη σου, το αγορι μου τρεμει οταν το φιλαω και χαμογελαει οταν πλησιαζει     το ονειρο.
τις νυχτες πλεκει νοτες και ξελογιαζει το φεγγαρι , κανει τον κοσμο μου να γυρναει και σβηνει καθε γκριζο που λερωνει τα χρωματα μου.
το αγορι μου ειναι μοναδικο στον κοσμο.
το αγορι μου θα τον αλλαξει αυτον τον κοσμο.

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

κουκλόσπιτο

Ονειρευοταν παντα ενα κουκλοσπιτο, την ελεγαν φωτεινη και ηθελε παντα ενα κουκλοσπιτο. Οι γονεις της ηρθαν στην αθηνα το 68' και εκτοτε εμαθαν να μην θελουν τιποτα παρα μονο μια φωτεινη. Και ηρθε, δυσκολα ομως ηρθε. Δυο δουλειες ο καθενας και πολλες εργατοωρες μακρια απο την μικρη φωτεινη , γεματοι απο αγαπη και χερια τραχια που μονο να δινουν ηξεραν. Ομως το κουκλοσπιτο δεν ηρθε ποτε και η φωτεινη το ονειρευοταν, το ηθελε πολυ, τις κουκλες με τα χρυσαφενια μαλλια και τα ροδαλα μωρα τους, τα περιτεχνα ρουχα τους και τις ιδανικες ζωες τους. Μια βιτρινα στην πλατεια μαβιλη ,φιλοξενουσε ενα τετοιο ροζ κουκλοσπιτο κι ετσι η φωτεινη μετα το σχολειο ,ονειροπολουσε με τις ωρες εξω απο την βιτρινα, καθημερινα.
Οταν εχασαν το σπιτι τους, βρεθηκαν στον δρομο διπλα απο το ασυλο και την σιτιση, η φωτεινη 8 χρονων πια μαζεψε τα λιγοστα υπαρχοντα της και τις ξυλινες μπογιες τις και εγκατασταθηκε μαζι με τους αγαπημενους της γονεις σε μια χαρτονενια πολιτεια.
Οταν την συναντησα τυχαια, με εκπληξη ειδα πως με εκπληκτικη ακριβεια ειχε ζωγραφισει το χαρτινο καστρο της τοσο ομορφα, ενα τζακι λιγο πιο περα ενας τεραστιος καναπες , πολλα κηροπηγια και παιχνιδια.
Εμοιαζε χαρουμενη.
Της ανακοινωσα πως υπηρχε ενα σπιτι για εκεινους, κοντα στο σχολειο της και πως συντομα θα εφευγαν απο την χαρτονενια πολιτεια, με κοιταξε στα ματια και το βλεμμα της θεριεψε.
Υπο εναν ορο,ειπε, θελω ενα κουκλοσπιτο! και θα σου χαρισω τις μπογιες μου.
Εκεινη την μερα κρατησα απτο χερι την φωτεινη και τις μπογιες της, κατευθυνθηκαμε στην πλατεια μαβιλη και οταν φτασαμε στην βιτρινα , η εκπληξη μου ηταν πρωτογνωρη, το χαρτινο καστρο της ειχε αποτυπωθει επ ακριβως ως γνησιο αντιγραφο ετουτου εδω του κουκλοσπιτου.
Φευγωντας την κοιταζα για ωρα μεσα στο τραινο, ελαμπε κρατωντας στα μικρα της χερια το κουτι.
Ηταν μια φωτεινη,φωτεινη οπως θα αρμοζε σε ολα τα παιδια του κοσμου..
Αν αναρωτιεσαι αν πηρα τις μπογιες, εχω να σου πω πως ζωγραφισα πολλα ονειρα μου,εκτοτε...

Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

εξόριστη.

ποσα βηματα εκανες;
ποσες φορες ψιθυρισες το τελος;
ποσοι εφιαλτες πηραν την θεση του ονειρου?
πως μοιαζει αδειος ο κοσμος ξαφνικα;
λιγοστευει ο αερας κι αναρωτιεται αν θα μπορεσει απτην σχισμη των χειλιων να αρθρωσει ενα γελιο ξανα.
αναρωτιεται αν θα καταφερει να σταθει ορθια στα ποδια της, ετσι διαμελισμενη που την αφησες πισω απο την κλειστη πορτα.
ποσο κρατησε η υποσχεση;
το "για παντα" που κρυφτηκε;
τα δακρυα; ολα εκεινα τα δακρυα ενωθηκαν με την θαλασσα;
η μαγεια; πως εσβησαν τα αστερια που της χαριζες; πως σωπασε η μουσικη; εφυγες;
θα γυρισεις;
φοβαται.
μην πεις τιποτα αλλο, αλλωστε ολα τα ειπες με εκεινο το αδειο βλεμμα στο βαγονι.
ολα τα ειπες οταν τραυλισες στο σαγαπω , ολα τα ειπες οταν δεν κοιταξες πισω.
δευτερολεπτα που γιναν λεπτα κι επειτα μερες και νυχτες που σε περιμενε μεστο σκοταδι.
και δεν ερχοσουν κι επεφτε ολο και πιο πολυ.
επεφτε.
στον ιδιο της τον εαυτο επεφτε και τον μισουσε ακομα πιο πολυ που εγινε διαφανη μονο για σενα.
που ειδες μεσα της.
διαφανη.
και τωρα κοιταξε την ραγισμενη να ματωνει κατω απτην διαφανεια της.
Τωρα δεν θα ειναι ποτε πια ιδια, εξορισε τον εαυτο της στον πλανητη που εφτιαξες για εκεινη.
εξοριστη και διαφανη.
ραγισμενη.
εκει.