Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Ολα ,πάντα.


Μια χουφτα αμμο, λιγο ανεμο στα ματια ,κυμα στα ματια του και φιλια τρικυμιες.
Λιγο ουρανο και ενα κομματι γης να σταθουμε για λιγο να αγκαλιαστουμε και να σου δειχνω ενα συννεφο.
Μας ανηκει μονο ο εαυτος μας κι αυτο που γινομαστε μεσα στα ματια εκεινων που αγαπησαμε.
Οσο μακρια κι αν ειμασταν ,τεντωσαμε χερια και καταφεραμε να αγγιξουμε για λιγο ενα ονειρο κι ας ξυπνησαμε με δακρυα στα ματια, θα εχουμε παντα τα μυνηματα που πηρε η θαλασσα, το χερι σου μεστο δικο μου και ενα γελιο κρυμμενο στα βαθη μας.
Δακρυζαν τα ματια ,μην κλεισουν και χασουν τα ματια , στιγμες.
ολα εδω.
Ολα τιποτα.
Ολα παντα.
Ολα εδω.
Σιωπες και ανασες ανακατευτηκαν και οι πεταλουδες ελευθερωθηκαν απτα σωθικα μας, τις κοιτουσαμε για λιγο κι υστερα εγινε μια αγκαλια, ποταμι και δροσιστηκαμε και ηταν φανερο πια πως ξεραμε..
Φυλαξε το γελιο μεσα σου , το χερι μεστο δικο της, τα βοτσαλα στην τσεπη και τα κυματα, τα χρωματα του δειλινου, καθε φορα θα διασχιζεις την στιγμη μας και θα ξυπνας μεσα σου την εικονα που βλεπω στα ματια σου.
Τωρα θα φυγει, θα σκιζεται η καρδια της και θα τρεμει στα ονειρα της,
Αν γυρεψεις μια αναπνοη
Πηγαινε εκει.

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Magic do exist.

Μαγεία.
Δεν μπορουσες να πιστεψεις γιατι δεν τους γνωρισες,ποτε κανεις δεν σου μιλησε για εκεινους.
Δεν σε κατηγορω.
Εγω ομως ακουσα να της τραγουδαει οταν ηταν λυπημενη και την ειδα να χορευει για να κανει τα ματια του να αλλαξουν χρωμα.
Περπατησα πλαι τους οταν μονολογουσαν.
Δεν μπορεσαν να με δουν γιατι εβλεπαν με αλλα ματια.
Μερικες φορες δεν υπαρχει εξηγηση,
Μονο συναισθημα.
Μερικες φορες τους ζηλευω.
Την ειδα να σπαει τα δεσμα της και εκεινον να διαλυεται σε χιλιαδες κομματια.
Τους ειδα να αντεχουν.
Τους ειδα να χανονται.
Τους ειδα να γυρνουν και να μην μπορουν να συνεχισουν την ζωη τους ο ενας μακρια απο τον αλλο.
Ειδα αλλους να τους αγγιζουν
Ειδα δακρυα
Ακουσα ψεμματα και ειδα αληθειες.
Την ειδα να γινετε απο μαριονετα,ανθρωπος.
Πριν να αγγιξουν ο ενας τον αλλο ειχαν ζησει χιλιες ζωες μαζι κι ειχαν πεθανει αλλες τοσες.
Τους ακους καθε φορα που το κυμα φλερταρει τον ουρανο, τιποτα ενδιαμεσο μονο βυθος και ουρανος.
Ανυπερβλητη μοναξια το ενδιαμεσο να ξερεις.
Πονος που τσακιζε κοκκαλα.
Κι ομως θα αντεξουν.
Θα αντεξουν.
Αντεχουν.

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Λειψός.

Αδειαζεις.
Σε κοιταζαν ολοι καθισμενο στο παγκακι, στην μερια σου και αδειαζες.
Πικρη χολη και αναρθρες κραυγες.
Σκοτεινιαζαν τα ματια σου ,καποιος σταυροκοπιεται μα το θεο.
Αδειαζες την καθημερινοτητα σου στο προσωπο της,αλλαζε κι εκεινη οψη , εφτυνες μιζερια και αγανακτηση.
Πεινουσες και κρυωνες και δεν σε αγγιζε κανεις, κανεις δεν σου απλωνε το χερι κι αδειαζες, αδειαζες ολοκληρος.
Και φοβηθηκα.
Ετρεμα μην τελειωσεις και μεινει λειψος ο κοσμος γιατι εσυ τουλαχιστον ηξερες κι ημουν γεματη θυμο και με μαθαινες και σε κοιταζα και ηθελα να μην κρυωνεις , ηθελα να θελεις.
Σου φωναζα μα δεν γυρνουσες το βλεμμα κι εκεινη ειχε παγωσει στον χρονο, ειχε γινει εσυ κι εσυ ησουν εκεινη.
Δυο αγαλματα στην μεση της πλατειας που καθρεφτιζαν τον πονο μας, η οργη τους συννεφιαζε το βλεμμα κι εβρεχε καταπανω μου πραγματικοτητα και τρελα και πνιγομουν γιατι δεν με ακουγες και φωναζα και εβρεχε καταπανω μου ολη την νυχτα και οι σκιες μεγαλωναν,η μνημη ξεθωριαζε και χανοσουν και δαγκωνες τα χειλη να μην φωναξεις και ξυπνησω.
Σε εκλιπαρουσα να μην φυγεις
Σε παρακαλουσα να μην αδειασεις και μεινει λειψος ο κοσμος απο σενα κι απο μενα.
Μην χαθουν οι κραυγες να ξυπνησουν κι αλλους , στο ονειρο μας να τους φερουν.
Να στεγνωσει η θλιψη στο μαξιλαρι του μικρου παιδιου, παρε την θλιψη και ξυπνα με σε εναν καινουργιο κοσμο.
Ξυπνα με μεσα σου ολοκληρη.
Ξυπνα.

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Αλλη μια μερα που δεν μπορω,χωρις εσενα.

Μπορω να ακουσω ποιητες να κλαινε και πλανοδιους μουσικους να ζωγραφιζουν χαμογελα στα προσωπα περαστικων.
Μπορω να απλωσω το χερι μου και να μοιραστω μαζι σου ,αυτο που με κανει να στεκομαι ακομα.
Μπορω να γελασω δυνατα στην θεα των παιδιων που πετουν χαρτoνενιες σαιτες στον ουρανο.
Μπορω να αναπνευσω τον δικο σου αερα και να φυσηξω δυνατα καθε σου εγνοια με ενα αγγιγμα.
Μπορω να πεθανω για να ζησεις και να πεινασω για να χορτασεις , μπορω να πονεσω για να μην χτυπησεις και να διεκδικησω τα ονειρα σου.
Μπορω να βγω στον δρομο και να σε υπερασπιστω  μπορω να φωναξω δυνατα, μπορω να κλαψω για ολα τα δεινα του κοσμου.
Ειναι και κατι που δεν μπορω να κανω ομως.
Ειναι εκεινες οι μερες και οι νυχτες που ανταριαζουν μεσα μου η αδικια και η οργη και σου θυμωνω που μενεις αταραχος κοιτωντας με τα αδεια ματια σου.
Ειναι στιγμες που θελω να ουρλιαξω και να ξυπνησω τα ονειρα σου τα αραχνιασμενα, να σου κρατησω το χερι και να σε παω εκει που φοβασαι .
Να σε σφιξω στην αγκαλια μου χωρις να φοβαμαι.
Θελω να νιωσουμε παλι ανθρωποι.
θελω να θυμηθεις πως ειναι να ενωνονται οι ποθοι και πως σιωπουν οι φωνες στο σκοταδι, να νιωσεις το αιμα να βραζει και το μυαλο να εκρυγνηται.
Να θυμηθεις να κοιταζεις στον ουρανο και να ζηλευεις τα πουλια που μπορουν και κανουν σχηματισμους με την ελευθερια τους..
Γιατι ειναι πολλα εκεινα που δεν μπορω να κανω χωρις εσενα.
κυριως να αναπνευσω.
Μυριζει θανατος παλι αποψε και καποιος κοιμαται στο δρομο , μια μητερα καιει τα ονειρα της για να ζεστανει το παιδι της και ο ουρανος
γεμισε δακρυα..
Ενα ακομα παιδι πεταει στον ουρανο και χαραζει στα συννεφα στιχους..
Και ειναι αλλη μια μερα που δεν μπορω ..
Αλλη μια μερα που η πραγματικοτητα ξεπερναει τον εφιαλτη..
Αλλη μια μερα που σε χρειαζομαι .
Γιατι αυτος ο κοσμος ειναι δικος σου και δικος μου.
Αυτος ο κοσμος μας χρειαζεται..


Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

The earth has music for those who listen

Ενα χαμογελαστο απογευμα ξαπλωνει στην σκια της νυχτιας ,δυο φωνες χαμηλωνουν και ενα απεραντο συμπαν κλεβει τα γελια τους.
Ηταν η δικη τους στιγμη.
Η αιωνια ενωση δυο παραλληλων κοσμων, η μοναδικη στιγμη της ενωσης της ημερας με την νυχτα.
Ενα δειλινο ηταν.
Τωρα γελας κρυμμενος πισω απτον εαυτο σου ,αναρωτιεσαι τι να συμβαινει.
Τωρα ζυγιζεις το χτες και σου μενουν και ρεστα.
Σου ειπε να μην σκεφτεσαι μονο να νιωθεις κι ενιωσες να χαμογελας μεσα στο δερμα της , να βυθιζεσαι στον ηχο της βροχης και να μαζευεις χρωματα για να της χαρισεις ουρανια τοξα.
Καθε λεπτομερεια  εχει νοημα και εκεινη στεκεται στην μεση του δρομου, απορημενη με ενα χαμογελο νεογεννητο και ενα λουλουδι στην καρδια που ολο ανθιζει.
Βηματα που σε φερνουν μπροστα της και νοτες γεματες ζωη.
Ηταν η δικη τους στιγμη.
Εγω και εσυ θα ελεγε
Εσυ και εγω απαντουσε.

Κι ενα συμπαν που εκλεβε γελια..
Καπου μακρια..