Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

Χωρις φτερα.

Καρεκλα αδεια , η παραλια ματωσε οταν ο ουρανος τους κοιταξε στα ματια.
Εκεινη & εκεινος.
Μοναχοι ,χωρις φωνη μονο ματια και μια πληγη κρυφη.
Η κλεψυδρα αναποδογυρισε και μαζι της η ζωη τους.
Μια μερα θα σε παρω απο εδω,μια μερα θα γινεις δικη μου ,ειπε.
Ηταν δικη του μα σε ξενα χερια.
Πως να προσποιηθεις πως ζεις?
Πως να συνεχισεις να περπατας με ραγισμενη καρδια?
Ζωγραφιζε σκιες τον ηλιο να μην ζεσταινει μεσα της το φως ,παρακαλουσε τα αστερια να τρυπωσουν μεσα της να χορευουν μονο για εκεινη.
Ηθελε αλλα ματια. Καινουργια.
Δεν ηθελε να αλλαξει θεση , οχι ηθελε να βλεπει διαφορετικα,οχι αλλο μεσα τους.
Να μαθει να μην ποναει.
Να μαθει τον εαυτο της πριν προλαβει να χαθει σε καποιο δειλινο.
Δεν ειχε αλλα λογια να σπαταλησει κι ετσι με αδεια χερια χτυπουσε το αυριο ,τιμωροντας τις σκεψεις.
Φουσκωναν οι λεξεις , αφριζαν μεσα της σαν κυματα. Οι αυπνες νυχτες της εσπαζαν σαν μεγαλο σπυρι μεσα της και το σκοταδι εφτανε ως το κοκκαλο.
Καθε πρωινο , ευχοταν το ιδιο ακριβως πραγμα , να ειχε φτερα λεει..
Να μπορουσε να αγγιξει το αδυνατο, ο ουρανος εμοιαζε με τον ερωτα της .
Φανερος στα ματια μα τοσο μακρινος.
Μα αν ειχε φτερα, σκεψου..αν ειχε φτερα θα τα αφηνε ολα πισω της και θα χανοταν στην αιωνια αγκαλια του.
Θα φορουσε τοτε ενα αστερι στα μαλλια τις νυχτες και την μερα θα ακολουθουσε ενα σμαρι πουλιων , θα φορουσε πανω της ολα τα περαστικα ουρανια τοξα κι ετσι θα ξορκιζε καθε σκοταδι απο μεσα της.
Μονη στην απεραντοσυνη.
Μονη με ενα αστερι στα μαλλια..
Χωρις φτερα.
Πως να πεταξεις χωρις φτερα?

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

Vertigo.

Πονάει μια αρχή οσο ενα τέλος ,με ρώτησε;
Δεν είχα απαντήσεις μήτε αρχή και τέλος ημουν ολοτελα εξαυλωμενη μεσα στην ιδια μου την ζωη.
Σκορπισμενη σαν μισοτελειωμενο παζλ.
Τοτε να μου πεις ποιο ειναι το σωστο ,ελεγε και γελουσε η καρδια μου σαν παιδι.
Δεν το ηξερα το σωστο ουτε το λαθος.
Δεν ηξερα τοτε,αργοτερα θα μαθαινα.
Οι μερες που κυλουσαν διπλα του ,βουβες καποτε και αλλοτε χαμογελαστες ,μυστηριες και σκοτεινες γεματες αναπαντητα ερωτηματικα και παιδιαστικες απαντησεις.
Ο ηλιος ξερεις μοιαζει με την αγκαλια σου, ζεστη μα μακρινη συναμα την νιωθω, μα δεν την αισθανομαι.
Ποσες νοητες αγκαλιες σε πηραν?
Ποσες ανοητες βραδιες χαραμισες?
Ποσα δακρυα ναυαγησαν?
Καμμια απαντηση μονο ματια γεματα φουρτουνες και κυματα, αφρισμενα λογια που εσπαζαν σε βραχο.
Δεν καταλαβαινα τοτε.
Δεν ηξερα.
Ηθελα να ειχε ηχο ο παραδεισος που μου εταζαν ,ηθελα μοναχα γαληνη και μεσα στο vertigo της εποχης να παψω να στροβιλιζομαι.
Ηθελα να ειχα απαντησεις, να ειχε ο κοσμος απαντησεις.
Ηθελα για μια στιγμη να κοιταξω τα αθωα ματια σου και να μιλησω..
Για μια φορα  να υπαρχουν οι λεξεις.

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2013

Σεληνοφως

 
http://www.youtube.com/watch?v=dl1GXTR89X8

Παντα εσυ και εγω , η σεληνη και η θαλασσα ασημενια.
μια πορτα στα αστερια , ενας λαβυρινθος αγαπης που οδηγει σε αδιεξοδο.
κυκλους γυρω απτους εαυτους μας , τοσο μονοι μεσα σε χιλιαδες μονους ,  σε εναν κοσμο που καθολου δεν μας θυμιζει.
και τωρα σου ανηκω ειμαστε ενα, δυο κυκλοι ομοκεντροι σαν ψεμα.
ειμαστε τοσο μονοι ,τοσο μοναχικοι αγαπημενη μου σεληνη...
θα σου δωθω για να μοιασω σε εκεινη που ηταν στο  χτες μου μια στιγμουλα μεστον χρονο
και τωρα μοναχα μου απεμεινε ο πονος, μα την θυμαμαι καθε φορα που ο ουρανος σβηνει
κι ειμαστε εγω κι εσυ αγαπημενη μου σεληνη...
 Σαν οραμα μοιαζεις και με τρομαζεις , μεινε για λιγο μεστο σκοταδι να λουσει το φως ενα σου χαδι, στειλε μου αποψε μια ευχη μεστα κυματα , γραψε ποιηματα , δωσε μια υποσχεση ισως μια μερα να νιωσω την δεσμευση..


Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Αυριο.

Καπου βλεπω πυροτεχνηματα,ισως μεσα στα ματια των παιδιων γιατι των φιλων μου μονο φλογες πετουν,μια γενια θυμωμενη ,ορκισμενη να φτασει ως το κοκκαλο το μαχαιρι.
Τοσο μακρινο που το ματι δεν το φτανει ,το συναισθημα χρωματιστο εκρυγνηται μεστο μαυρο σκοταδι.
Ανεγγιχτο σαν μωρο νεογεννητο το αυριο μας περιμενει στην ανατολη να ζησουμε ολα οσα ονειρευτηκαμε ακομα κι ολα οσα φοβηθηκαμε.
Ελεγε : χρειαζομουν ενεστωτα στην ζωη μου οχι παρατατικο κι εστεκε μπροστα στο ανοιχτο παραθυρο με τα ματια φορτωμενα δακρυα.
Να θελεις να παλεψεις για το μελλον σου,για τα ονειρα σου και να μην σε αφηνουν.
Να βραζει μεσα σου ο θυμος να θελεις να τον κανεις ποιηση και να γραφεις μονο για την μιζερια τους.
Ενας βαλτος που σε περικυκλωνει μα τον αγνοεις σερνωντας το κουφαρι σου εδω &εκει ασκοπα μηπως ξεγελασεις το μυαλο σου.
Ακατασχετες θυμωμενες λεξεις σχηματιζονται και σαν φιδια τυλιγονται στο λαιμο και δηλητηριαζουν τις μερες σου.
Στον κορφο σου η ΔΕΗ το ΤΕΒΕ η αναμονη για τους ανασφαλιστους , οι καλημερες του γειτονα που χαθηκαν στα συννεφα και η γιαγια που σου δινει χαρτζηλικι οπως τοτε που ησουν παιδι.
Αξιοπρεπεια που τελειωνει σαν κλεψυδρα και θελεις να αντιδρασεις, να ανταμωσεις με τα αδερφια και να περπατησετε σε δρομους που καινε.
Το αδικο πιο αδικο δεν γινετε.
Οχι ακομα, ισως αυριο..
Σε ενα αυριο στο ορκιζομαι ελπιζω.
Σε ενα αυριο που θα μας περιλαμβανει.

Κυριακή, 4 Αυγούστου 2013

Μια μερα θα φυγω.

Ειναι το ξαφνικο που σε συνταραζει.
Θυμαμαι την πρωτη φορα που ο ιλιγγος φυτρωσε στην ζωη μου, ενα πρωινο χειμωνιατικο που η ισοροπια μου χαθηκε και ο χωρος και ο χρονος στροβιλιζονταν αδιακοπα,ενα bad trip στην πιο φυσικη του μορφη.
Σε δευτερολεπτα η ζωη σου βγαζει γλωσσα βουτωντας την στο κεφαλι σου.
Κανενα φιλτρο,μονο παρανοια και φοβος.
Παντα πρωτο ερχετε το κακο, μετα τα αγαπημενα προσωπα ισως λιγη λογικη μα ο φοβος τα κουκουλωνει ολα σαν μαυρο σκοταδι.
Δεκα μερες μετα στην πιο σταθερη μου κατασταση χωρις κυματα και αναγουλες η διαγνωση ηταν πλεον ξεκαθαρη. Ιλιγγος θεσεως.
Ποιας θεσεως ομως? Προφανως της θεσης την οποια ειχα φορεσει αφενος ρουχαλακι, που δεν με κολακευε αφετερου.
Στρες και  φοβοι,λιγα χαμογελα ενδιαμεσα ενοχικα και μια ρουτινα που με σημαδευε σαν πιστολι, ενα μονιμο πιστολι στον κροταφο.
Η μουσικη με εκνευριζε τελευταια και η αυθορμητη χαρα των αγαπημενων μου με μεταμορφωνε σε πινοκιο.
Ξυλινη, σαν την εποχη που διανυουμε.
Μοναχα που εγω αντεδρασα στον ιλιγγο θεσεως κι αν διερωτασαι πως ειναι απλο, καταργωντας τις θεσεις για τον εαυτο μου.
Καταργωντας τους ρολους μου και οχι τον εαυτο μου.
Παρατησα την δουλεια που μου "φορεσαν" γδυθηκα την ρουτινα μου και σκαλιζοντας την ζωη μου πριν το τελμα θυμηθηκα πως αποσυμπιεση για μενα ειναι το γραψιμο και ο γιος μου.
Αντεδρασα.
Δεν θελω να προσποιουμαι πως ζω,θελω να ζω.
Η επανασταση ξεκιναει απο την δικη μας ζωη,
Σκαλωνει η ρουτινα στο καυκαλο και στην πρωτη αναταραχη τσακ πληγη παλι,αιμα κοκκινο.
Δεν θελω να γινω ξυλινη παλι.
Ουτε να στροβιλιζομαι.
Δεν θελω να με κυριευει ο φοβος,ουτε να αργοπεθαινω σε μια δουλειά που μισω μοναχα για να επιβιωσω.
Θελω να γραφω και να ονειρευομαι εναν κοσμο που αλλαζει, ανθρωποι χαμογελαστοι ,δημιουργικοι και ελευθεροι μεσα στην ζωη τους,ουτοπικο το ξερω αλλα ασε με να τονειρευομαι μοναχα.
Αν μπορουσα θα φτιαχνα και ενα δεντροσπιτο και κει θα ζουσα,θα εκανα συλλογη ηλιοβασιλεματων και θα μιλουσα  στα δεντρα , αλλα ειπαμε σιγα σιγα,ενα ενα τα βηματα ας ξεκινησω απο τα απλα..
Αλλωστε το ξερω , μια μερα θα φυγω μακρια. Καπου που να μην ξερουμε.
Μια μερα θα φυγω.
Θα φυγω.