Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Άκανθας.

Στεκομαι παλι στο μισος.
Ανοιγω την οθονη και πλυμμηριζει αιμα κοκκινο ,δεν ειναι ουτε ελληνικο ουτε "ξενο" ειναι αιμα κοκκινο.
Εμφυλιος & μισος.
Πιανω τον εαυτο μου να μονολογει "καλα να παθουν" μα δεν ειμαι εγω αυτη,ειμαι η χειροτερη εκδοχη του εαυτου μου αυτο που φτιαξανε ,ειμαι μια ωρολογιακη βομβα που ρυθμικα φτανει στο τελος της.
Δεν ειμαι εγω αυτη.
Οι λεξεις κι αυτες ντυθηκαν με μισος και ολοι γυρω μου μοιαζουν εχθροι.
Στεκομαι παλι στο μαυρο,στο μαυρο μου μελανι που συμβαδιζει με τα μεσα μου,στο μαυρο που απλοχερα τυλιγει εναν κοσμο που σε τιποτα δεν με βρισκει συμφωνη.
Κοιταζω τον ηλιο και θυμαμαι τον ωχαδερφισμο ,την φραπεδια και τα all inclusive σου ,τα στραφταλιζε σου ρουχα και την νταντα που κυνηγουσε το παιδι σου οσο εσυ διαβαζες το περιοδικο  που πουλουσε την ψυχη σου.
Τωρα μισος και η λαμψη απτα κρυσταλακια σου χαθηκε,τα ρουχα σου ξεθωριασαν και η νταντα δεν σε ανεχεται πια.
Καποιος μου ειπε εχουμε πολεμο και του απαντησα οχι ακομα, το παιρνω πισω
Εχουμε πολεμο κυριως μεσα μας.
Ποναω.
Κουτσαινω σαν το σκυλι που λαβωθηκε,αναρωτιεμαι αν τα ψυχοσωματικα μου παλι με εμπαιζουν , η διαγνωση ακανθας στον αστραγαλο.
Τα αγκαθια μεσα μου μονοδρομος , δεν ειχα μονο στην καρδια τελικα..

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου