Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Eπρεπε να ξεχασει.
Και να ξεχαστει επισης.
Του ειχε πει ελευθερωσε με και εκεινος ανοιξε τα χερια ..
Πεταξε μακρια μεχρι το επομενο ξημερωμα ,ειχε κιολας νοτισει απτο αερακι.
Αυτη την φορα σχεδον τα ειχε καταφερει, αποζητας την λευτερια μα ποσο θαρρος χρειαζεται κανεις για να σπασει τα δεσμα του ,δεν υπολογιζει κανεις.
Ερημα βραδια.
Ορφανες μερες.
Τοσα λαθη, τοσα παθη εκαναν μονοζυγο στην ζυγαρια της καρδιας της.
Παντα ευαλωτη και αυθορμητη δεν ξεμενε απο καυσιμα η ψυχη, την οδηγουσε στα πιο αγονα μερη.
Επειτα συναντησε τον χειμωνα και βρηκε απαγκιο στο γκριζο του ουρανου ,παρηγορια οι εποχες καθρεφτιζουν τα μεσα σου, παντα χειμωνα την εβρισκε η μοναξια.
Μεγαλοπνοα ονειρα και φιλοι μια χρησεως την βοηθησαν να κατεβαινει δυο δυο τα σκαλια του χειμωνα και να πηδαει με τα μουτρα στην ανοιξη.
Φριχτη η χαρα που αποπνεει η φυση την ανοιξη αν εισαι μονος, τοση ομορφια που δεν μπορεις να δεις μιας και το υιοθετημενο σου συννεφακι πανω απτο κεφαλι βρεχει αναμνησεις .
 Και καπως ετσι δειλα δειλα να σου και το καλοκαιρακι ,
ο ηλιος απειλητικα δυνατος σαν τα χερια του και η θαλασσα ,αχ η θαλασσα της θυμιζε τα φιλια του τα μακροσυρτα που θυελλες ξυπνουσαν μεσα της και επνιγαν καθε δευτερη σκεψη.
Κολυμπουσε και ξεβγαζε τον πονο μεσα της , ειχε το ιδιωμα η θαλασσα να την ξελογιαζει και να χτιζει μεσα της παραμυθια και καστρα.
Βρηκε απαντησεις για εκεινη, για εκεινον εκεινο το καλοκαιρι.
Ενα ναυαγιο.
ναι,ναυαγιο.
Απο μακρια να γυαλιζει ,να θελεις μεσα του να ανακαλυψεις θυσαυρους μα να μην φτανεις στα αδυτα, να τελειωνει η ανασα μεχρι την επομενη προσπαθεια,
καθε φορα μια καινουργια βουτια.
ολο και πιο βαθεια
Κερδιζεις η χανεις η

πνιγεσαι..




Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου