Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013

Νευρα, πολλα νευρα εδω και καιρο.Ξεσπας οπου μπορεις, στην κορνα,στο σουπερμαρκετ,στην ουρα στην τραπεζα στον αγαπημενο σου ,ακομα και στα παιδια σου.
Η καθε λεξη εχει αλλη βαρυτητα πια για σενα ,σαν να αλλαξαν νοημα οι λεξεις.
Βρεχει σημερα και σιχτιριζεις την μοιρα σου, την χωρα σου, την διαθεση σου, την κοπελα με την ροζ ομπρελα που σου χαμογελασε στον δρομο.
Καποτε πριν χρονια που ησουν αμολυντος , παιδι ακομα οι γονεις σου σε μαζευαν απτον δρομο οταν εβρεχε, ηξερες τοτε να χορευεις τον χορο της βροχης ελεγες και μελετουσες τους ινδιανους κατω απο βαρια σκεπασματα.
Χρονια αργοτερα επαψες να πιστευεις στον αυθορμητισμο και τα βαρια σκεπασματα σαν να τα κουβαλουσες μονιμα στην πλατη σου, οσο για την βροχη, εμεινε συννεφακι που σε ακολουθουσε οτι και αν εκανες.
Γκριζα μερα ,γκριζα ματια, μπορα δυνατη και ψαχνεις απαγκιο μεσα σου.
Ο χρονος παγωνει, η μερα τελειωνει και η ματια βουρκωνει, αν μπορεσεις να δεις περα απτην οργη κανε την φωνη σου δυνατη, για ολους εκεινους που το σπιτι τους ειναι απο χαρτι κι ομως ακομα αγαπουν την βροχη και καθε αυγη ελπιζουν σε ενα ουρανιο τοξο.

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=V1bFr2SWP1I

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου