Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013


Παραλιγο να τρακαρει και οταν εφτασε στο κτιριο εμοιαζε χαμενη.
Καποιοι ειπαν πως ξενυχταει για την προαγωγη ,αλλοι ειπαν πως ειναι καταθλιπτικη.
Καποιοι που ξεχασαν να την κοιταξουν στα ματια.
Υπηρχαν φορες που κρυβοταν στις τουαλετες του κτιριου για να γλιτωσει απτο επικριτικο ''διαλειμα'' που επεβαλλε κοινωνικα σχολια και υποσυζητησουλες με τους συναδελφους, εκει λοιπον
στο ''υσηχαστηριο'' της κατι παρεμβαλε την γαληνη , ενας ρυθμικος θορυβος σαν γδουπος καθε μερα την ιδια ωρα , την δικη της  ωρα.
Ανοιξε την πορτα και το μονο που προλαβε να διακρινει ηταν το αιμα στους κομπους των δαχτυλων της.
Ολο το βραδυ δεν εκλεισε ματι ,σκεφτοταν εκεινη.
Τι ειχαν δει αυτα τα ματια που ενας μαυρος κυκλος αγκαλιασε το δεξι της ματι?
Ποιος ειναι ο ''δυνατος'' που ορθωνει το αναστημα του ξεδιαντροπα πανω της?
Στο ονομα ποιας αγαπης θυσιαζει την ψυχικη της οδυνη?
από παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη
αυτός που χτυπάει ή αυτός που πονάει
βαθιά μέσα τους θα γελούν αν πεθάνεις
γιατί μισούν αυτό που είσαι κι αυτό που κάνεις  (  http://www.youtube.com/watch?v=x5EII5QxFPQ )

Το επομενο πρωι αποφασισμενη να της μιλησει ,κρατωντας σφιχτα στα χερια της εναν διπλο καφε που θα ξεγελουσε την νυστα της κατευθηνθηκε προς το γραφειο της ,ελειπε.
Την πλησιασε ο Ν. ο υποδιευθυντης και την ρωτησε τα εμαθες?
Τι να ειχε μαθει ? 
- Η Ελπιδα , η δικη μας ελπιδα εδω του γραφειου αυτοκτονησε.
Ο καφες καυτος επεσε πανω της ,ολα σκοτεινιασαν , λιποθυμησε.
Την επομενη στιγμη ηταν στο γραφειο του υποδιευθυντη ,βρεγμενη και γυρω της ολο το τμημα συσσωμο με δοντια γαμψα και σαλια που ετρεχαν για σχολια, για θεμα, το θεμα!
Η ελπιδα, ψελλισε , πως? που? γιατι?
Ο πιο αντιπαθητικος συνεργατης της πηρε τον λογο , μειδιαζοντας , ειπε για τον αντρα της , ηταν βιαιος, την χτυπουσε , ειχε χασει παιδι.
Κανεις δεν την πλησιασε.
Κανεις δεν προσεχε τα σημαδια της ψυχης της που αντικατοπτριζαν τα ματια της,
κανεις δεν βοηθησε, ουτε εκεινη προλαβε.
Την μερα που την βρηκε αποφασισμενη η ελπιδα ειχε αυτοκτονησει και ειναι αδικο γιατι η ελπιδα λενε πεθαινει παντα τελευταια...
και καπως ετσι η ελπιδα γινετε λεπιδα..

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου