Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Υποκαταστατα χριστουγεννων

Ειχε ξημερωσει πια..
Το σπιτι μυριζε τσιγαρο και αλκοολ, ειχε καλεσει ολους τους "φιλους"  και γνωστους, ηρθαν ολοι.
Να σμιξουν τις μοναξιες τους.
Χριστουγεννα χωρις πνευμα , χωρις χιονι, χωρις καλαντα .
Ειχε πει πως θα διωξει ολα τα παιδακια που θα ελεγαν τα καλαντα, σαν να απεπνεε την μιζερια της το κουδουνι ,κανενα χερι παιδικο δεν το αγγιξε και ας περιμενε με το μανιασμενο εγω της να τους δειξει.
Ηρθαν ολοι, φτιασιδωμενοι και γυαλιστεροι μεστα καλα τους ρουχα ,τοσο δεν εμοιαζαν στους εαυτους τους που ηταν σαν να συστηνοταν πια απτην αρχη, αλλωστε και εκεινη δεν ηταν και τοσο ο εαυτος της τον τελευταιο καιρο, την ειχαν απολυσει και οι κανονικοι της φιλοι ειχαν μεταναστευσει ,της ειχαν απομεινει λοιπον οι "φιλοι".
Επινε απο νωρις  εκεινο το απογευμα, μαγειρευε και τραγουδουσε παραφωνα μεχρι που ο γειτονας χτυπησε με το μπαστουνι του τον τοιχο, καμμια ελπιδα για αυθορμητισμο το 2012 και οι τοιχοι ειχαν αυτια (αυτια ξωτικου λογω κρασιου, με αυτη την σκεψη γελασε μεχρι δακρυων).
Το βραδυ φορεσε το μικρο μαυρο της φορεμα και τα αρβυλακια της ,πολυ grunge για την ηλικια της ,ομως ετσι ενιωσε ,ετσι εκανε.
Φορεσε και το καλο της χαμογελο, δηλαδη ανοιξε το συρταρι πηρε στα χερια της το γραμμα του (αυτο που ξυπνουσε τις νευρικες αποληξεις της και σχηματιζε χαμογελο) και ηπιε ενα τελευταιο σφηνακι βοτκας μπροστα στον καθρεφτη της, smokey eyes και ετοιμη!
Το χαμογελο-botox εδωσε και πηρε εκεινο το βραδυ ,ισως γιαυτο και να πονουσε το πρωι σαν να μασουσε τσιχλα για χρονια..
Λοιπον ειπαμε , ηρθαν ολοι , φαγανε ,ηπιαν, επαιξαν επιτραπεζια , θυμηθηκαν αυτους που ελειπαν και δακρυσαν, ειπαν ιστοριες και μιλησαν μαζι τους στο skype.
Mουδιαζε. Τις ελειπαν αφορητα. Θα σκοτωνε για τα κρυα αστεια του Μ. και την κλαψα της Κ. , ακομα και προβλεψιμα δωρα τους τις ελειπαν , τα καλτσακια με τους ταρανδους και τα coctail τους, η μυρωδια τους και τα γελια τους, ειχαν φυγει και ηταν σαν να την ειχαν παρει μαζι τους, εδω περιπλανιοταν μονο η σκια της.
Δεν θυμαται και πολλα απο εκεινο το υποκαταστατο βραδυ χριστουγεννων , μονο η μυρωδια και η ακαταστασια συντηρουσαν την μνημη της, σηκωθηκε απτον καναπε και κοιταξε την ωρα, ηταν πια μεσημερι, εκανε εναν απαισιο μορφασμο και πηρε στα χερια της ενα χαρτι που ηταν κατω απτο χριστουγιεννιατικο δεντρο.
Ειχε αποκοιμηθει και ολοι εφυγαν σιωπηλα μαζευοντας τα ποτηρια τους και καποια απτα φαγητα, τις ειχαν αφησει σημειωμα, εγραφαν : περασαμε υπεροχα, μακαρι να  ειχες χωρο στην ζωη σου νωριτερα 
και να ειχαμε μοιραστει ακομα περισσοτερες ομορφες στιγμες, χρονια πολλα, οι φιλοι σου.
Εκλαψε με λυγμους συνειδητοποιωντας πως δεν αφηνε χωρο σε καμμια νεα φιλια να αναπνευσει και να μεγαλωσει, πενθουσε εδω και περιπου ενα χρονο τους φιλους που εφυγαν για μια καλυτερη ζωη ,κανοντας την δικη της ζωη ακομα πιο μιζερη.
Πηρε το τηλεφωνο , μιλησε σε ολους εναν προς εναν και τους ευχαριστησε με το νεογεννητο χαμογελο της που σαν να εβγαινε απτην γραμμη και να τους γεμιζε συμπαθεια και ζεστασια, μια νεα προσκληση για την πρωτοχρονια και ανακουφιση..
Πεταξε το τοφου, την σογια ακομα και την ζαχαρινη, ειχε αποφασισει να ξεκινησει να αποκοβεται απο υποκαταστατα ακομα και στην πιο γελοια εκδοχη τους, παντα ετσι προετοιμαζοταν αλλωστε , με γενναιες - γελοιες κινησεις ,αποφασιστικες κατα τα αλλα, γελασε και κατεβασε τα σκουπιδια, πηρε μια βαθεια ανασα και χαζεψε την γειτονια και τα πανεμορφα λαμπιονια, ειναι ωραια τα χριστουγεννα τελικα..

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Η πραγματικοτητα ηταν λιγο κουνημενη.. Δεν ειχε καταληξει στο αν τον επινοησε η αν υπηρξε πραγματικα.
Επρεπε να πει αντιο, ειχε ερθει η ωρα.
Σε ολη της την ζωη αλλωστε ζουσε με φανταστικους φιλους, με φανταστικους ερωτες,ολα ηταν μεσα στο μυαλο της καρφιτσωμενα,ηταν μια συλλεκτρια στιγμων.
Μονο που τους προσθετε αστεροσκονη και λιγακι παραπανω "σαλτσα",για να εχουν υποσταση στον χρωματιστο κοσμο της.
Δεν ηταν ευκολο να ξεκολλησει ολα εκεινα τα χρωματιστα post it απτο κεφαλακι της, για κανεναν δεν ειναι ευκολο αλλωστε, μενει ενα τεραστιο κενο που πρεπει να γεμισεις ,φωνες που ησυχαζουν και ηλοβασιλεματα που θυμιζουν,μουσικες που τραυλιζουν πια.. και μυρωδιες που πρεπει να διαγραψουν οι αισθησεις σου.
Mια ανασυγκροτηση δισκου για τυχον υπολειματα αναμνησεων και θα ηταν ετοιμη ,θα ανοιγε το παραθυρο να αναπνευσει η ψυχη της , θα περπατουσε σε καινουργιους δρομους και θα σιγοτραγουδουσε  την μελωδια της γαληνης..
Θα πενθουσε και θα γεννουσε παραλληλα μια ολογιομη αρχη.. 
    για μια ξεχωριστη φιλη,ξερει αυτη..    
                                                                               

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

ονειρα γατινης νυχτος

Ναι ετσι με ονειρευτηκα.

Γελας το ξερω, εισαι επικριτικος με την μανια μου με τις γατες.
Μιαου ομως και αν δεν καταλαβες παλι μιαου.
Ονειρευτηκα που λες (για εκεινους που νιαουριζουν ακομα) πως ημουν μια πελωρια γατα
σιαμεζα μαλλον, που καταπινε ολοκληρες πολεις ,αφηνοντας στο περασμα της μονο μικρες κατοικιες παιδικες χαρες και ποδηλατοδρομους.
Την ειχα δει λεει πως θα ξεβρωμισω την πολη αυτη ως χρυση γατα της χρονιας , απο ρατσιστες , ποντικους και αλλα λαμογια και ετσι καταπινα με βουλιμια τις βρωμιες τους, μονο που δεν χωνευονταν ολα ,δεν αφομοιωνονταν μεσα μου, ιδιαιτερα τα χρυσα αυγα γνωστα και ως κλουβια.
Η αφορητη δυσωδια τους δεν επετρεπε στον οργανισμο μου ουτε ως περιττωματα να τα δεχτει και ετσι ανεπτυξα μια υπερ δυναμη λεει, η οξυτητα του σαλιου μου τα ξεβαφε και τα εκανε πολυχρωμα  και ετσι ζωηρα και χρωματιστα επαυαν να σαπιζουν με τα πιστευω τους και περιπλανιοντουσαν κανοντας καριερα ως κλοουν με μεγαλη μαλιστα επιτυχια.
Καταπινα και καταπινα και χωνευα, νυχτα μερα αδειαζα - γεμιζα, τοσα χρονια αδεσποτη και πεινασμενη γυρνουσα στα σκουπιδια μα επρεπε να γεμισει η πολη αστεγους που θα τρωνε το φαι μου για να δρασω αποτελεσματικα..

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Σταματα να μιλας για λιγο..

ο κοσμος λενε τελειωνει..



μην γινεις σαν αυτους.



φιλα με ..
σβησε το φως, ισως και τον κοσμο για λιγο..

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Εβγαλε τα ρουχα της και χωθηκε στην μπανιερα , η μουσικη παιζει δυνατα για να μην ακουει τις σκεψεις της, θα κλεισει ολα τα φωτα και θα αναψει τσιγαρο, υστερα θα σχηματιζει μονοκερους και ξωτικα με. τον καπνο της.
Ειχαν φυγει ολοι , ηταν η μοναδικη ευκαιρια που ειχε να περασει χρονο με τον εαυτο της, εσερνε την ζακετα της απο δωματιο σε δωματιο ,καθοταν οκλαδον σε καθε ενα απο αυτα
και μυριζε τις φωνες και τα γελια τους στον χωρο.
Περασαν 5 χρονια απο τοτε και οι πρωτες ρυτιδες στοιχειωσαν τα χαμογελα που χαθηκαν στον χρονο,  προσπαθησε  να θυμηθει τι ειχε προκαλεσει τις βαθιες γραμμες στο προσωπο της, καθε μια ειχε την  δικη της ιστορια.
Θυμηθηκε τοτε που πισω απο την κλειστη πορτα τον ακουγε να παιζει κιθαρα, ειχαν τσακωθει νωριτερα και τωρα εκεινος την στοιχειωνε τραγουδωντας james. Λιγο αργοτερα μεσα στην νυχτα ενιωσε να πνιγετε μεστην αγκαλια του ,η καρδια της ετρεχε σαν σε κουρσα και η αναπνοη της ξεψυχουσε. Κριση πανικου.
Σηκωθηκε και εφυγε , το σωμα της ,ολο της το ειναι την  προειδοποιουσε αλλωστε.
Δεν σταματησε να τον βλεπει.
Ελεγε ψεμματα σε ολους ακομα και στον εαυτο της.
Ο καθρεφτης θολωσε απτα χνωτα της και με το δαχτυλο σχηματισε  μια συνεχομενη γραμμη , κατι σαν τελος και ετρεξε να χωθει κατω απτα σκεπασματα .
Εξω απο το παραθυρο τα συννεφα της αφηναν μυνηματα και το μυαλο την καθοδηγουσε πισω σε εκεινα που ειχε θαψει βαθεια μεσα της, εικονες ραγισμενες περνουσαν μπροστα της σαν ταινια.
Θυμηθηκε εκεινο το ξημερωμα που ο ηλιος στα ματια τους ξυπνησε τους πιο δυνατους ποθους και χαθηκαν για μερες μεσα σε εκεινο το μικρο διαμερισμα .
Ο χρονος. Παντα την ειρωνευοταν ο χρονος, τον εχανε , τον σπαταλουσε , τον σημαδευε, τον χαριζε απλοχερα..
Και υστερα τελειωνε ο χρονος των αλλων ,της τον επαιρναν απτα χερια και χανονταν για παντα.
Επρεπε να γυρισουν συντομα ,ηθελε να ακουσει τα κλειδια στην πορτα και να τρεξει στην αγκαλια τους.
Ανοιξε ενα μπουκαλι κρασι και πηρε μερικα τηλεφωνα , η φωνη των οικειων της εκανε την ψυχη της να παρει μια βαθεια ανασα.και ολα επανηλθαν στην θεση τους.
Ανοιξε την τηλεοραση ,ειχε μηνες να το κανει , νεα μετρα, δακρυγονα , φασιστες και mute.
Καλυτερα να μην ακουει ,καλυτερα να μην σκεφτεται,καλυτερα να μην μενει μονη. Κριση πανικου.
Θα σκεφτω κατι ομορφο , θα μεταφερθω εκει , πρεπει να σκεφτω κατι ομορφο , το τρεμουλο στα χερια της παραπλανουσε την λογικη της, μια φωτογραφια στον τοιχο της σανιδα σωτηριας, ενα χαμογελο σαν ψεμα και δυο χερακια που θαρρεις πως κρατουσαν τον κοσμο ολο.
Ενα παιδι.
Ο μονος ανθρωπος στον κοσμο που θα θυσιαζε τα παντα για χαρη του, η ελπιδα της, τα ονειρα της μετουσιωθηκαν και πηραν την μορφη του.
Η καρδια αρχισε να ξαναβρισκει τους ρυθμους της , αναρωτιεται γιατι ζητησε λιγη ηρεμια, γιατι αποχωριστηκε την ρουτινα που την επνιγε μεχρι χτες, ποσο την αγαπουσε την ρουτινα τους, τα γελια, οι φωνες τους ,η γκρινια και οι τσακωμοι, οι αγκαλιες και τα παραπονα, ολα της ελειπαν.
Φορεσε το παλιο της τζην και την ζακετα , ανοιξε την πορτα και σταματησε το πρωτο ταξι που βρεθηκε μπροστα της, δεν αντεχε αλλη "ηρεμια" ,μολις που αντεξε μια μερα ολοκληρη μοναχη της.
Το ταξι σταματησε και τα δακρυα της σαν ξαφνικο μπουρινι προσγειωθηκαν  στο προσωπο της ,
ετρεχε, ετρεχε στην αγκαλια τους και οι φωνες τους ενωθηκαν..Εισαι ολα εκεινα που αγαπας και αν δεν εισαι μαζι τους εισαι ενα αδειο δωματιο , που ανυπομονει να γεμισει.

Και ειναι φορες που η καθημερινοτητα σε τσακιζει και θελεις να χαθεις μακρια απο ολα, μα ποσο μπορεις να απομακρυνθεις απτον ιδιο σου τον εαυτο?





Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

melody for a new dawn

Mεστο μυαλο μου , παντα εσυ  η αμμουδια και ενα νησι.
εμβρυακη σταση , δυο σωματα μικρων παιδιων που δεν γεννηθηκαν μαζι
μα μια ζωη σαν διδυμα τα ενωνει μια διαφανη κλωστη.
Ενα δεντροσπιτο και μια πληγη
που απο μεσα της αναβλυζει ζωη
και για να κλεισει να επουλωθει
να κυνηγησουν πρεπει πεταλουδες μαζι
και χερι χερι θα εξαγνιστει αυτη η καταρα που μια ζωη
μεσα τους εχει κρυφτει
κι ετσι ξανα σε μια στιγμη , θα αρχισουν να ζουν απτην αρχη..https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=0qeb73c4xZY


Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

Μωλος.


Το κοριτσι αυτο με την γαργαλιστικη μυρωδια γαρδενιας και τα κερασενια φιλια, ετρεχε γελωντας εκεινο το απογευμα στον μωλο , λατρευε τα διαβαταρικα πουλια και ετσι καθε σουρουπο ειχε την συνηθεια να αντικατοπτριζεται  ξοπισω τους με το ποδηλατο της και με τα χερια  ανοιχτα ισοροπουσε αναμεσα σε ονειρο και πραγματικοτητα.
Ο ηχος της θαλασσας της προξενουσε την  ψευδαισθηση πως το κυμα θα μπορουσε να παρει μαζι του ολα τα μυστικα που ειχε ακουμπησει στον αφρο τους .
Λιγοι γνωριζαν για το μυστικο μερος της και παρα πολλοι "αγνωστοι"  εγνεφαν συνομωτικα ,θαρρεις και  ολοι ειχαν  τους ιδιους σκοπους , σαν να εξαγνιζε το φευγιo των πουλιων καθε μιασμα της ψυχης τους.
Απο μακρια αναγνωριζε την σκια μπροστα της, ηταν εκεινος.
Καποτε συναντηθηκαν εκει , μπροστα απτην θαλασσα αποσβολωμενοι και οι δυο απτην ομορφια του ηλιοβασιλεματος, δυο αγνωστοι που αγαπουσαν τις λεξεις.
Συναντηθηκαν τα βλεμματα και τα πνευματα τους ταυτοχρονα.
Η αγαπημενη της συνηθεια εγινε και δικη του, μονο που συμφωνησαν να μοιρασουν τις μερες και τις ωρες ετσι ωστε να μην συναντηθουν ποτε ξανα.
Για αρκετο καιρο "εκλεβε" τις ωρες του ,μηπως και τον δει και τα καταφερνε μεχρι που ενα δειλινο δεν φανηκε , το αγορι χαθηκε για παντα σαν τα πουλια που τοσο αγαπουσε να μετραει τις φυγες τους , το κοριτσι δεν ειχε πια μυστικα ,ουτε χαμογελα και δακρυα και το μυστικο της μερος δεν ηταν πια μυστικο αφου περνουσε τις περισσοτερες ωρες της μερας εκει, στο τελευταιο παγκακι διπλα απο τα φωτα των καραβιων , μεσα απο κυμματα και λυπημενα βλεμματα αγνωστων .
Καποιοι ειπαν πως πετρωσε και εγινε αγαλμα , καποιοι πως εφυγε για αλλες πολιτειες , μα το μονο που απεμεινε απο εκεινη ηταν ενα χαρτι σκισμενο στα δυο.Εκεινη ποτε δεν εζησε αλλωστε,  παρα μονο μεσα  στις σελιδες του σημειωματαριου του..

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012


καψε τα ηλιθια , ψευτικα προτυπα που σου πλασαρουν

εισαι μοναδικος στον κοσμο, εξημερωσε τον εαυτο σου ..

αποδεξου την μοναδικοτητα σου και υποστηριξε την.

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Εσυ που χανεσαι?



Με ρωτουσαν που χαθηκες και η αληθεια εινα πως ουτε καποιο ταξιδι εκανα , ουτε δουλεια βρηκα. Αν βεβαια  τα ταξιδια του μυαλου εχουν υποσταση στον κοσμο σας , τοτε ναι ελειπα σε ενα υπεργαλαξιακο ταξιδι, για την ακριβεια προσγειωθηκα στο τριτο αστερι δεξια κοντα στην μεγαλη αρκτο.
Εσυ ενιωσες ποτε την αναγκη να χαθεις? να μην εχεις καμμια επαφη με τον εξω κοσμο? να κανεις ενα ατελειωτο cocooning με την  εκουσια μοναξια σου, κατα τα αλλα?
Γιατι ειναι φορες που το να χαθεις μεσα σε μια αγκαλια ειναι η μονη λυση, ειναι φορες που πεφτεις ολοκληρος σε ενα τελμα και ολα ειναι τοσο θορυβωδη , το μονο που θελεις ειναι να κλεισεις τα ματια και τα αυτια σε εναν κοσμο που ουρλιαζει ολο και πιο δυνατα.
Δεν ειναι λυση ακουσα να λες, εσυ και εσυ και ο αλλος ,ολοι δηλαδη, ομως αυτη η ιωση καταθλιψης ειναι φιλη μου, την "κολλαω" παντα τετοια εποχη ,παροτι ντυνω καλα την ψυχη μου εχω χαμηλο ανοσοποιητικο αντιστασης.
Ομως γινομαι καλα ρε παιδι μου, επανερχομαι αισιοδοξη και δυνατη ετοιμη για νεες μαχες και συγκινησεις , τα βιβλια μου ,το γραψιμο, η οικογενεια μου και ο γνωστος πια σε ολους μας ενοχος, ο καναπες μου ,ειναι η αντιβιωση μου.
Μην αφησεις την "ιωση" να γινει  χρονϊα , η ιαση ειναι εκει ,μεσα σου..


Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

leave the kids alone


 


καποτε ρωτουσαν για τον ηλιο την αγαπη και τους δεινοσαυρους.
σημερα ρωτουν για την κριση , την φτωχεια και την πεινα.

μην αφηνεις ανοιχτη την μιζερια
μην τρεφεις την ψυχη τους με σκουπιδια
μην σκοτεινιαζεις το φωτεινο τους μυαλουδακι.