Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Εβγαλε τα ρουχα της και χωθηκε στην μπανιερα , η μουσικη παιζει δυνατα για να μην ακουει τις σκεψεις της, θα κλεισει ολα τα φωτα και θα αναψει τσιγαρο, υστερα θα σχηματιζει μονοκερους και ξωτικα με. τον καπνο της.
Ειχαν φυγει ολοι , ηταν η μοναδικη ευκαιρια που ειχε να περασει χρονο με τον εαυτο της, εσερνε την ζακετα της απο δωματιο σε δωματιο ,καθοταν οκλαδον σε καθε ενα απο αυτα
και μυριζε τις φωνες και τα γελια τους στον χωρο.
Περασαν 5 χρονια απο τοτε και οι πρωτες ρυτιδες στοιχειωσαν τα χαμογελα που χαθηκαν στον χρονο,  προσπαθησε  να θυμηθει τι ειχε προκαλεσει τις βαθιες γραμμες στο προσωπο της, καθε μια ειχε την  δικη της ιστορια.
Θυμηθηκε τοτε που πισω απο την κλειστη πορτα τον ακουγε να παιζει κιθαρα, ειχαν τσακωθει νωριτερα και τωρα εκεινος την στοιχειωνε τραγουδωντας james. Λιγο αργοτερα μεσα στην νυχτα ενιωσε να πνιγετε μεστην αγκαλια του ,η καρδια της ετρεχε σαν σε κουρσα και η αναπνοη της ξεψυχουσε. Κριση πανικου.
Σηκωθηκε και εφυγε , το σωμα της ,ολο της το ειναι την  προειδοποιουσε αλλωστε.
Δεν σταματησε να τον βλεπει.
Ελεγε ψεμματα σε ολους ακομα και στον εαυτο της.
Ο καθρεφτης θολωσε απτα χνωτα της και με το δαχτυλο σχηματισε  μια συνεχομενη γραμμη , κατι σαν τελος και ετρεξε να χωθει κατω απτα σκεπασματα .
Εξω απο το παραθυρο τα συννεφα της αφηναν μυνηματα και το μυαλο την καθοδηγουσε πισω σε εκεινα που ειχε θαψει βαθεια μεσα της, εικονες ραγισμενες περνουσαν μπροστα της σαν ταινια.
Θυμηθηκε εκεινο το ξημερωμα που ο ηλιος στα ματια τους ξυπνησε τους πιο δυνατους ποθους και χαθηκαν για μερες μεσα σε εκεινο το μικρο διαμερισμα .
Ο χρονος. Παντα την ειρωνευοταν ο χρονος, τον εχανε , τον σπαταλουσε , τον σημαδευε, τον χαριζε απλοχερα..
Και υστερα τελειωνε ο χρονος των αλλων ,της τον επαιρναν απτα χερια και χανονταν για παντα.
Επρεπε να γυρισουν συντομα ,ηθελε να ακουσει τα κλειδια στην πορτα και να τρεξει στην αγκαλια τους.
Ανοιξε ενα μπουκαλι κρασι και πηρε μερικα τηλεφωνα , η φωνη των οικειων της εκανε την ψυχη της να παρει μια βαθεια ανασα.και ολα επανηλθαν στην θεση τους.
Ανοιξε την τηλεοραση ,ειχε μηνες να το κανει , νεα μετρα, δακρυγονα , φασιστες και mute.
Καλυτερα να μην ακουει ,καλυτερα να μην σκεφτεται,καλυτερα να μην μενει μονη. Κριση πανικου.
Θα σκεφτω κατι ομορφο , θα μεταφερθω εκει , πρεπει να σκεφτω κατι ομορφο , το τρεμουλο στα χερια της παραπλανουσε την λογικη της, μια φωτογραφια στον τοιχο της σανιδα σωτηριας, ενα χαμογελο σαν ψεμα και δυο χερακια που θαρρεις πως κρατουσαν τον κοσμο ολο.
Ενα παιδι.
Ο μονος ανθρωπος στον κοσμο που θα θυσιαζε τα παντα για χαρη του, η ελπιδα της, τα ονειρα της μετουσιωθηκαν και πηραν την μορφη του.
Η καρδια αρχισε να ξαναβρισκει τους ρυθμους της , αναρωτιεται γιατι ζητησε λιγη ηρεμια, γιατι αποχωριστηκε την ρουτινα που την επνιγε μεχρι χτες, ποσο την αγαπουσε την ρουτινα τους, τα γελια, οι φωνες τους ,η γκρινια και οι τσακωμοι, οι αγκαλιες και τα παραπονα, ολα της ελειπαν.
Φορεσε το παλιο της τζην και την ζακετα , ανοιξε την πορτα και σταματησε το πρωτο ταξι που βρεθηκε μπροστα της, δεν αντεχε αλλη "ηρεμια" ,μολις που αντεξε μια μερα ολοκληρη μοναχη της.
Το ταξι σταματησε και τα δακρυα της σαν ξαφνικο μπουρινι προσγειωθηκαν  στο προσωπο της ,
ετρεχε, ετρεχε στην αγκαλια τους και οι φωνες τους ενωθηκαν..Εισαι ολα εκεινα που αγαπας και αν δεν εισαι μαζι τους εισαι ενα αδειο δωματιο , που ανυπομονει να γεμισει.

Και ειναι φορες που η καθημερινοτητα σε τσακιζει και θελεις να χαθεις μακρια απο ολα, μα ποσο μπορεις να απομακρυνθεις απτον ιδιο σου τον εαυτο?





Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου