Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Ψ

Το αϋλο ,αοσμο,ακομψο ψ  ζουσε την πιο αγρια μοναξια του κοσμου.
περιφεροταν στον χρωματιστο γεματο μυρωδιες και κινησεις γαλαξια , οκνηρο και μονο,
μπροστα απο βιτρινες ονειρευοταν να αποκτησει προσωπο και μαλλια που χυνονταν στους ωμους,χειλη που ξερουν να γελουν και ματια που δακρυζουν απο συγκινηση μπροστα στις ασχημιες και ομορφιες του κοσμου αυτου.
Ηθελε να  γονιμοποιησει το συναισθημα του και να γεννησει ιδεες που θα αλλαζαν τον κοσμο, να του γνεψει το συμπαν ρε παιδι μου για μια στιγμη εστω..
Κανεις δεν προσεχε ενα ψ, κανεις δεν ακουγε ενα ψ, κανεις δεν ονειρευοταν ενα ψ..
Εκεινη την μερα ξυπνησε παλι δυστροπο και θλιμμενο, περπατουσε στους εκκωφαντικους δρομους της πολης ,σερνοντας το ψ του , επρεπε να δωσει ενα τελος σε αυτο το μαρτυριο, χρονια τωρα ειχαν να του απευθυνουν τον λογο ακομα και να τον αγγιξουν.
Ενα μικρο ψ που αναζητουσε ενα παραθυρο να δανειστει το θυρο και να προσθεσει ενα ι και ετσι αν κολλουσε πανω του θα γινοταν ψ-ιθυρος.
ψιτ, ψιτ εσυ του φωναξε ενα σπασμενο παραθυρο καπου στο κεντρο της πολης, εμοιαζε γερασμενο αλλα εμπειρο , η διαπεραστικη ματια του το μαρτυρουσε.
-ναι ναι εσυ ελα κοντα ,ξερεις ακουω τις σκεψεις των ψ, ημουν καποτε και εγω ενα ψ που ονειρευοταν ενα παραθυρο η μαλλον ενα "θυρο", ακουγε την καρδια του να χτυπαει δυνατα ,υπηρχαν κι αλλα ψ που ονειρευτηκαν το ιδιο ονειρο και εγιναν ψιθυροι ,αγαπησαν ενα παραθυρο και ενωσαν τις ζωες του για παντα, ενα Ψ !!!!
Το παραθυρο ξεκινησε να του εξιστορει την ζωη μετα το ψ ,τις ιστοριες των ανθρωπων που ζουσαν μεσα και εξω απο το παραθυρο , τα χρωματα του ουρανου και τις σειρηνες που το τρομαζαν τις νυχτες..
Το ψ σκαρφαλωσε στο παραθυρο και αγγιξε τις ξυλινες γριλιες του, η μυρωδια της πολης πρωτη φορα σκανδαλιζε τα ρουθουνια του, οι ιστοριες του παραθυρου εμοιαζαν με το ονειρο του η μαλλον ηταν το ονειρο του.
Η ζωη του αποκτησε νοημα ξαφνικα , η διαδρομη απο το σπιτι μεχρι το παραθυρο ποτε δεν ηταν τοσο διασκεδαστικη , τα χρωματα ,τα αρωματα και οι ηχοι μεταφερονταν μαγικα στην ψυχη του απο τις εξιστορησεις του παραθυρου, ξεκινησε να ζει το ονειρο του μεσα στο ονειρο καποιου αλλου.
Ενα τοσο δα ψ που αγαπησε ενα παραθυρο που καποτε ηταν ψ και εκει απο ψηλα καθε μερα και πιο πολυ αφομοιωνονταν ο ενας μεσα στον αλλο, ενα ψ που εγινε ψιθυρος ,Εζησαν ετσι πολλα χρονια 
ψιθυριζοντας την αγαπη τους στους περαστικους ,δαμαζοντας τις σειρηνες και τα χ ολου του κοσμου...


Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Η μικρη χαρα.


Χαρα.
η χαρα εχει χρωμα κοκκινο,
 γευση κερασι, 
 κανει την καρδια σου να εκρηγνυται σαν πυροτεχνημα.
ειναι παντα χαμογελαστη
κρυβεται σε απλα πραγματα 
δεν κοστιζει τιποτα
ειναι συνωνυμο της αγαπης 
κανει την γη να γυριζει χορευοντας
ειναι  κοινοκτημοσυνη
η αγκαλια,
το γελιο σου,
τα ακρινοβλεφαρα σου ,
τα παιδια.
Η χαρα λενε χαθηκε 
μα μην τους πιστεψεις ,η χαρα σαν τα ξωτικα και τις νεραιδες
εμφανιζονται μονο σε αυτους που ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ.




Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

οι μαγικες ιδιοτητες μια κιθαρας..

Μην παιξεις κιθαρα  ικετευε και  τα ματια της εμοιαζαν  με αστρικο χαρτη που εχανε πεφταστερια, τρεμοσβηνε μεστο σκοταδι το βλεμμα της.
Δεν καταλαβαινεις, θα σε ερωτευτω τον απειλουσε κι εκεινος γελουσε δυνατα,
-εισαι τρελη !
Ποσες φορες στην ζωη της ειχε χαστουκιστει με την λεξη αυτη?
ετσι που περπατουσε σαν να ακροβατει σε συννεφο και με εκεινο το  γελιο που σε καταδικαζε σε ισοβια μεθη , τιποτα δεν φαινοταν λογικο .
Φοβοταν πολλα πραγματα  , τα χερια στο σκοταδι ,τα μακροσυρτα φιλια, τις αγκαλιες και την μουσικη που παραποιουσε την πραγματικοτητα ,ηταν αλλωστε σιγουρη πως η εγκαταλειψη την περιμενε στην γωνια.
Παντοτε σημαδευε τους ανθρωπους γυρω της , με ενα τραγουδι, ειχε ενα για τον καθενα.
Ετσι σαν νοτες επαυαν να μοιαζουν απομακροι ,επαναλαμβανοντας τον σκοπο τους και μαθαινοντας τα λογια ,σαν να καταφερνε,λες να τους κανει κτημα της.
Νοτες ολα, τα συναισθηματα, οι ανθρωποι , τα κτηρια και οι διαδρομες..
Τις διεγνωσαν καποτε πως πασχει απο διαταραχη αγχωδους ρομαντισμου  και πως η θεραπεια ειναι η σκληρη πραγματικοτητα.
-λιγος ρεαλισμος θα σας εκανε καλο της ειπαν..Εκεινος απεναντι της οπλιζει την κιθαρα του και την σημαδευει με τις αγνωστες; νοτες του.
τον ειχε προειδοποιησει..


Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

dust in the wind

Υπαρχουν καταστασεις και πραγματα που πιστευουμε πως ποτε δεν θα χτυπησουν την δικη μας "πορτα",τα σχολιαζουμε ,λυπομαστε, κουναμε συγκαταβατικα το κεφαλι , μα ποτε δεν βαζουμε τον εαυτο μας στην θεση αυτη ,φτυνουμε τον κορφο μας και την επομενη στιγμη γκρινιαζουμε για την κινηση στους δρομους ,τον γειτονα ,το παιδι μας που δεν σταματαει να μιλαει ,την κριση ,την ανεργια ,ακομα και για τα ρουχα που δεν πλυθηκαν σωστα και ξεθωριασαν.Σε βλεπω μπροστα απτον καθρεφτη σου αγανακτισμενο για ολα, εχεις αγχος, παθαινεις κρισεις πανικου ,ειλικρινα δεν θελω να σε ταραξω αλλα υπαρχουν ανθρωποι που ερχονται αντιμετωποι με τον θανατο καθημερινα ,ανθρωποι σε ολες τις ηλικιες,ανεξαρτητου χρωματος,χρηματος,ιδεολογιας, η θρησκειας.
Δεν σε κατακρινω ,ειμαι ενας απο σενα ,εχω τις ιδιες ανυσηχιες ,παρομοια αγχη ,φοβιες ,προβληματα
εχω υψωσει ενα τεραστιο διαφανο τοιχο μπροστα μου και κρυβω μεσα του τα πιο τρομακτικα πραγματα,μεχρι που η επαρατως νοσος χτυπησε εναν δικο μου,εναν καταδικο μου ανθρωπο ..
Η πρωτη σκεψη ειναι ενα τεραστιο ΓΙΑΤΙ? μοιρολατρεια και δακρυα ,πονος και εφιαλτες,ατελειωτοι διαδρομοι ,κρεββατια του πονου ,εξετασεις,βιοψιες,χειρουργεια και προσωπα αγνωστα ,χιλιαδες προσωπα.
Η μεγαλυτερη μου φοβια επαιρνε σαρκα και οστα και οι μερες ,και οι μηνες  περνουσαν περιμενοντας μια απαντηση απο καθε βιοψια,μια εκκινηση και παλι απο την αρχη αγωνας δρομου.
Νοσοκομεια και απροσωποι γιατροι ,με θαυματουργα χερια αλλα σκληρη γλωσσα,αναμονες και νοσοκομες που ακουμπουν την καρδια σου,ανθρωποι,ανθρωποι,ανθρωποι...
Γνωριζεις τους παντες ,ολοι θελουν να μιλησουν για την δικη τους περιπτωση ,να παρουν δυναμη, να βοηθησουν και να βοηθηθουν, ανθρωποι σαν τον μπαμπα σου, την μητερα σου,την γιαγια και ακομη χειροτερα σαν το παιδι σου ,ειναι εκει και μαχονται ,χαμογελουν (στους εφιαλτες μου λιποψυχουσαν) 
ελπιζουν και ονειρευονται πισω απο παραθυρα νοσοκομειων.
Ο δικος μου , ο κατα δικος μου ανθρωπος εστεκε εκει αναμεσα τους , οι γραμμες του προσωπου του μαρτυρουσαν τον πονο μα το χαμογελο του δεν σε αφηνε να σταθεις για πολυ στον πονο.
Οι ανθρωποι γινονται παλι μωρα και στην εμβρυακη σταση τους ,περνωντας τις ωδινες τους , ξαναγενιουνται.Το ειδα να συμβαινει , Ωρα την ωρα ,μερα την μερα.
Ποτε δε τελειωνεις ,λενε με δαυτο ,αλλα υπαρχει ελπιδα ,η ελπιδα ποτε δεν πρεπει να πεθαινει,
νικητης η νικημενος ΠΡΕΠΕΙ να παλεψεις ..
Εμεις τα καταφεραμε  , πισω μας αφησαμε την μεγαλη πορτα και τους κρυους διαδρομους, μα οχι τα προσωπα και τις προσευχες, δεν θα ξεχασουμε ποτε και δεν θα παψουμε ποτε να ελπιζουμε ..
Τα πολυτιμοτερα πραγματα στην ζωη σου ,ειναι σιγουρα διπλα σου και σιγουρα δεν ειναι πραγματα ,γιαυτο χαμογελασε και εκτιμησε την υγεια σου ,αγαπησε πιο δυνατα τους αγαπημενους σου και πιστεψε στα θαυματα ..

σαγαπω ηρωα μου 




ταινια μικρου μηκους

Κοιταζεις αλλα βλεπεις? μιλας αλλα ακους? αγκαλιαζεις αλλα νιωθεις?
σε μια ανιωθη εποχη υπαρχει ακομα μεσα σου φλογα?
Σαν ταινια περνουσε η ζωη μεσα απτα ματια σου και εσυ σαν να μην την ζουσες ,σαν μαριονετα διχως σχοινια εστεκες βουβος ,ο αυθορμητισμος σου πεθαινε καθε φορα που ανοιγες την τηλεοραση και η χαρα σαν λειψυδρια στεγνωνε στο στομα σου.
Ηξερες να ελπιζεις καποτε μα τωρα σαν αγνωστη λεξη κρεμεται απτο στομα σου,η ελπιδα.
Ετσι ξυλινος που εγινες  με τα χαρτινα φιλια και τις  σκεψεις  σου ,πισω απο μια οθονη κρυβεις ολα οσα ησουν καποτε,εκεινα που αγαπησες και σε εκαναν αγαπητο.
Θυμασαι αραγε η πνιγηκες στην φουρτουνα του μυαλου σου ,πως καποτε παλευες για την ελευθερια ,τα πιστευω σου,τα δικαιωματα σου εστω το χαμογελο σου?
ποσο θελω να τραβηξω την ταινια στο μυαλο σου ,να σε λυτρωσω απο το μικρο μαυρο πλαστικο κουτι που μεσα του εγκλωβιστηκες και ετσι μεμιας να γραψεις ενα καινουργιο σεναριο γεματο χρωματα ,ηχους και μαχες.

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Μπορεις να μην μεγαλωνεις μαζι τους -αλλα να γινεσαι παλι παιδι..

Αγκαλιασε τα ,χαιδεψε τα ,διαβασε τους παραμυθια,παιξε μαζι τους,αποκοιμισε τα και πανω απο ολα μαθε απο εκεινα.
εχω πει εκατονταδες φορες πως οταν εγινα μαμα ηταν σαν να εβλεπα την ψυχη μου να ενσωματενεται σε αλλο σωμα, οχι δεν ηταν ευκολη η διχοτομηση μας (πραγματικα πιστευ πως εχω ακομα αξεσουαρ καπου επανω μου τον ομφαλιο λωρο ) ουτε η συμβιωση, τα ξενυχτια ,το κλαμμα ,οι κωλικοι (μαμαδες μην κουνατε κεφαλι ξερω ,ξερω..) ομως ο γιος μου με εμαθε τοσα πραγματα απο την αρχη, να ας πουμε εμαθα να αγαπαω δυνατα ,για την ακριβεια καθε δευτερολεπτο που περναει αγαπαω ολο και περισσοτερο ,εμαθα να τραγουδαω δυνατα ,να χορευω και να ξεκαρδιζομαι ,να λεω μπραβο ,να πιστευω σε ηρωες και νεραιδες (με ιδιαιτερη εκτιμηση στην νεραιδα της πιπιλας,που αργησε αλλα ηρθε) να φοβαμαι αλλα να μην φοβαμαι να αντιμετωπισω εμενα και τις προκλησεις της ζωης μας.
Εμαθα να φροντιζω ,να ταιζω να χαιδευω και να συμπονω διαφορετικα..
Ο γιος μου ειναι το μεγαλυτερο μου μαθημα ,οι μεγαλοι εχασαν το ενδιαφερον τους για τα μικρα απλα πραγματα (το ειπε και ο μικρος πριγκηπας αλλωστε) ομως αν κοιταξεις ενα παιδι ,αν αφησεις το βλεμμα σου να χαθει μεσα του θα νιωσεις το νοημα της ζωης,θα καταλαβεις πως μπορεις να εμποδισεις τα γηρατεια μεσα σου ,ειναι τοσο απλο..
Ο μικρος σοφος που μεγαλωνω εγω και ο αντρας μου μας εκπλησσει καθημερινα με μικρα μαθηματα ζωης ,εχει αλλωστε μια συμβουλη για ολα
-μπαμπα να εισαι εξυπηρετης (χαχα) για τους πελατες σου
-μαμα αν κοιταζεις το ταβανι θα πεσει να σε πλακωσει

Ειναι ονειρευτηςκαι ποιητης(γιαμενα) καθως προχτες κοιταζοντας τον ουρανο ειπε πως καμμια φορα νιωθει σαν να πεταει στον ουρανο αλλα οχι εδω στην αθηνα γιατι κρυβουν τα κτηρια τα αστερια..
Ομως κατι που δεν θα ξεχασω ποτε ειναι οταν ενα παιδακι μας ζητιανευε χρηματα  για τυροπιτα
εκεινος γουρλωσε τα ματια (4 χρονων τοτε) και σιγουρος για την δηλωση του ειπε : αν δεν του παρεις να φαει δεν θα ξαναφαω ποτε μου! στο ορκιζομαι μαμα...
Εγινα πιο ανθρωπενιος ανθρωπος ,δεν ξερω αν με καταλαβαινεις? και μεσα στα ματια του παιδιου μου βλεπω εκατομμυρια αλλα ματια παιδιων να με κοιταζουν ,γιαυτο σου λεω εκμεταλλευσου την γνωση,την αγνη αμολυντη αγαπη που πηγαζει απο μεσα τους ,σεβασου τα δικαιωματα τους και ανεπνευσε τον κοσμο τους..Αγαπη και ζεστασια σε ολα τα παιδια του κοσμου
Κι αν θελω -θελεις εναν καλυτερο κοσμο πρεπει να πονταρεις σε εκεινα ,ειναι η ελπιδα και το μελλον μας..

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

παντου υπαρχουν σκουπιδια (λογιδριο ενος φασιστα)

Ειναι 7 ωρα το πρωι ,ενας παππους χτυπημενος απο την επαρατω νοσο φωναζει πως το πολυτεχνειο ειναι μυθος ,εχει μερες που μας μιλαει για την ΕΠΕΝ ,τον παπαδοπουλο και τα χρονια της χουντας που ισχυριζεται πως μονο τοτε επικρατουσε ευημερια,ανατριχιαζω και η οργη μεσα μου κοχλαζει.
Η βια λεει ειναι ομορφο πραγμα και δεν πιστευει στα παιδια γιατι δεν ξερεις ποτε τι θα σου γινει οταν μεγαλωσει ,ομοφυλοφιλος,κλεφτης ,ανθρωπιστης.
Ο παπαδοπουλος λεει εδωσε 500 δρχ για να εχουμε τουλαετα μεσα στο σπιτι ενω πριν σκουπιζομασταν με πετρες και εβαλε ηλεκτρικο και νερο.
Με κοιταζει και λεει ειμαστε πολλοι δεν γλιτωνετε εμεις και ο στρατος ενωμενοι θα φερουμε παλι την ευημερια στην χωρα ,τον ρωταω πως
-θα κλεισουμε λιμανια ,αεροδρομια ,συνορα λεει
-σε ενα μικρο νησι θα στειλουμε ολους τους προδοτες και κλεφτες της χωρας αυτη μεχρι να επιστραφουν ολα αυτα που εκλαπησαν
και ιδου! εγενετω φωε ειπε!
Γυρω μου ολοι μου κανουν νευμα να μην μιλησω ,φοβουνται ,βλεπεις ειμαστε και μεσα στο νοσοκομειο ,φτυνω ,θυμαμαι τα λογια της γιαγιας
τα μαυρα πανια στα παραθυρα μετα τις 8 ,το ψωμι  με κουπονι ,
ο τρομος και ο φοβος .
Απογευμα ωρα για τηλεοραση για τον φασιστα απεναντι μου και την γυναικα του ,ησυχια στο δωματιο
μεχρι να ανοιξει τον ηχο του κουτιου απεναντι του και να ακουστει η φωνη του ΕΖΕΛ η οπως στο διαλο λεγεται ο πρωταγωνιστης του αγαπημενου του τουρκικου σηριαλ οπως λεει.. καληνυχτα ελλαδα..

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

τι περιμενεις?

Στοιχισμενοι ,φοβισμενοι στου ουρανου το γεισο ,καποτε ηταν γαλαζιο τωρα γκριζο.
Αερικα μιας αλλης διαστασης καποτε συγκρουονταν με αστεροειδης και γεμιζε φως της γης το σκοταδι ,τωρα κειτονται μουδιασμενοι  μοιαζουν ζωντανοι μα ειναι?
ηλεκτροφορα καλωδια γεμισε η πολη ,ψυχοραγουν .
Η τροφη δηλητηριαστηκε και το νερο λειψο θα πεταξουν ξανα?
Κοιταξε τα ,καποτε τα εκλεινες σε κλουβι να τα ακους να κελαηδουν τωρα μοναχος σου κλειστηκες 
σε γυαλινο κλουβι ,δεν τραγουδας μα ουτε κοιμασαι ,δεν τρως και μονο φοβασαι
περιμενεις ενα θαυμα,ενα χερι να ανοιξει την φυλακη σου μα το κλειδι το κρατας εσυ και αν δεν σπασεις τα δεσμα σου ,να ξεχασεις τα φτερα σου ,ποσο μαλλον τα παιδια σου..



Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Εσενα δεν σε ενοχλουν οι φωνες στο κεφαλι ΜΟΥ?

δεν ξερω αν πρεπει να μιλησω η να σωπασω
να σηκωθω η να μεινω αταραχη
να τρεξω η να κλαψω
πρεπει να αντιδρασω
η θηλια σφιγγει  ολοενα και πιο πολυ
και οι φωνες πληθαινουν μεστο κεφαλι μου
-ειμαι ανεργος
-μου παιρνουν το σπιτι
-φοβαμαι να περπατησω στον δρομο
-θα με κλεψουν
-δεν μπορω να κανω σχεση,δεν εχω δουλεια ,πως θα υποστηριξω μια σχεση οταν δεν μπορω τον ιδιο μου τον εαυτο?
-ο γιατρος ειπε δεν μπορουμε να κανουμε παιδια,αγχος..
-καρκινος
-μοναξια
-φασισμος,παρακρατος και χτυπηματα κατω απο την μεση
-αστεγοι
-σκοταδι
-πεινα ανεχεια και εκμεταλλευση στις ηδη υπαρχουσες δουλειες
-κοβουν κι αλλο απτις συνταξεις
Οι φωνες καποτε ηταν αγνωστες μεσα μου ,τωρα εχουν προσωπο και ουρλιαζουν
ειναι φορες που δεν κοιμαμαι κλαιμε μαζι σιωπηλα τις νυχτες ..
Πρεπει να αντιδρασω-να αντιδρασεις
να απλωσουμε ολοι μαζι τα χερια ,να γινουμε ενας κυκλος αγαπης και σαν τυφωνας να θερισουμε το κακο απο την ριζα ,να εξαλειψουμε τις φωνες να γινουμε ολοι μαζι ενα ουρλιαχτο εκκωφαντικο και να σπασει τοιχους  και συνειδησεις
Εσενα δεν σε ενοχλουν οι φωνες στο κεφαλι ΜΟΥ?

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

μου ανηκεις εστω και στα ονειρα.

παρε για λιγο τα ματια μου , ισως ετσι δεις για λιγο διαφορετικα την μικρη μας ιστορια
βλεπεις εγω δεν χρειαζομαι κοσμους,δημιουργω κοσμους.
θυμασαι την ημερα που ματωνε ο ηλιος και πονουσε το σωμα μου?
την παραλια την θυμασαι?θυμασαι πως η θαλασσα μας εκανε να σωπασουμε και να βουλιαξουμε μεσα στην αγκαλια της?
κι οταν το ηλιοβασιλεμα γεννιοταν ,μου το αρνηθηκες και φυγαμε σαν να μας κυνηγουν,οταν το ξανασκεφτηκες πατησες φρενο και με εβγαλες απτο αυτοκινητο μου επιασες το χερι και περνωντας τον δρομο τεντωσες το χερι και μου ειπες ,να παρε λιγο απτο ηλιοβασιλεμα ,ξερω πως το ηθελες 
ειναι ολοδικο σου.
Χαμενοι στο μενεξελι χρωμα του ουρανου,  σιωπηλοι βλεπαμε με αλλα ματια ,το ενιωθα .
Ελεγες ειμαστε ελευθεροι ,τιποτα δεν μας ανηκει μα το μονο που ηθελα ειναι να σου ανηκω
και ολο εφευγες και γυριζες και ολο φοβομουν και διαλυομουν σε χιλιαδες κομματια σαν παζλ.
Περασαν μερες ,μηνες ,χειμωνες και καλοκαιρια μα ακομα κουβαλαω το ηλιοβασιλεμα μεσα  μου
εχω χρονια να μαθω νεα σου μα ειμαι ελευθερη να σε ονειρευομαι,την δικη σου ελευθερια δεν την χρειαζομαι πια,ειμαι ελευθερη να μην ειμαι ελευθερη τωρα πια.
Και αν χαζευεις καποιο δειλινο ,ελπιζω να το νιωσεις ολοδικο σου και να το κρατησεις μεσα σου 
ετσι θα ελπιζω ,θα μπορω να ονειρευτω ξανα πως η ομορφια ειναι μεσα μας.πως μας ανηκει λιγο απτην ομορφια αυτου του κοσμου.


Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

ονειρατα.

ονειρευτηκα εναν διαφορετικο κοσμο αποψε.
γεματο δικαιοσυνη και ταξη
αρμονια και γαληνη παντου
αιωρουμαι πανω απτην πολη ,ο ηλιος ζαλιζει το χαμογελο μου και τα προσωπα των ανθρωπων ειναι τοσο οικεια 
τους αγγιζω ,λεει, τους αγγιζω τα μαλλια και ακουμπαω τα χερια τους 
δεν δειχνουν πεινασμενοι η τσακισμενοι
καποιοι χορευουν στον δρομο ,αλλοι αγκαλιαζονται και τα παιδια  γελουν τοσο δυνατα
που τα συννεφα το διασκεδαζουν και αλλαζουν μορφες για να τα ευχαριστησουν.
ειναι τοσο ομορφα εδω εξω ,που νομιζω θα κλαψω.
Αιωρουμαι..
Μην με ξυπνησεις ,, δεν ειμαι ετοιμη ακομα για την πραγματικοτητα.



Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

ποιος εκλεψε τα χρωματα?

Mε κοιταζε με τα μεγαλα επιμονα ματια του ,μια εμενα μια το χαρτι μπροστα του και με σοβαροτητα εκατο καρδιναλιων ειπε :
θα σου ζωγραφισω ενα αστερι για να ερχετε στα ονειρα σου οταν φοβασαι
και μια καρδια ,μια ζουμερη κατακοκκινη καρδια που σταζει αγαπη
εναν ηλιο να ζεσταινει τα παιδια ολου του κοσμου
κι ενα πουλι που αγαπα ενα συννεφο
Ξερεις ,ειπε οι ζωγραφιες μου ειναι ολοζωντανες και οι ανθρωποι ψευτικοι
χασαν τα χρωματα και εγιναν γκρι  και σαν να μην εφταναν αυτοι που γυρισαν την πλατη στα χρωματα
εβαψαν και τον ουρανο γκρι,τα σπιτια και τις καρδιες τους.
Πως θα μεγαλωσουν τα παιδια χωρις χρωμα?
πως να σου χαρισω ενα λουλουδι αν δεν μπορεις να δεις τα ροζ του πεταλα να λαμπυριζουν στο χρυσοκιτρινο φως του ηλιου?
και τα πουλια, τα καημενα τα πουλια θα χτυπουν επανω σε τοιχους ζωγραφισμενους οταν χαθει ολοτελα το χρωμα..
Οταν ο ανθρωπος μεγαλωωνει πολυ γινεται παλι μωρο δεν ειχες πει?
να μια ελπιδα! πιαστην και κρυψτην στην καρδια σου ,ποτισε την να ανθισει ,να γεννησει χρωματα ξανα..

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

hard time for dreamers

ολοι εμεις ,οι ολομοναχοι
ολοι εμεις που παλευουμε
τρεχουμε ,ποναμε,πειναμε ,κλαιμε
σκαβουμε με τα νυχια μας τον ουρανο
να αντεξει αλλο ενα ονειρο
ποσος θεος χωραει μεσα του>
ποσες ελπιδες να ακουσει
μια ασημαντη φωνη ξεψυχησμενη
τοση δα
κουκιδα στο απειρο
ολοι εμεις
μεστο πληθος μα τοσο μονοι
αγκαλιαζομαστε και αποχαιρετουμε
ξανασμιγουμε
και χανομαστε για παντα..
γιατι οι μερες νυχτωνουν οταν παψεις να ελπιζεις 
και τα τραγουδια σωπαινουν αν δεν ακους με την ψυχη
κι αν κοιτας και δεν βλεπεις  δεν σου χαριζεται η ομορφια αυτου του κοσμου
και αν θυμηθεις το ονειρο σου ,ποτε δεν ειναι αργα να αδραξεις την μερα..
Ληθη -μαστιγα της εποχης
Θλιψη-μεσα της μην χαθεις
ζησε προσπαθησε να κρατηθεις απτα μικρα πραγματα για να λυτρωθεις.