Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Το κορίτσι & το αγόρι που δεν καταλάβαινε.

Να χαμηλώνει τα μάτια κάθε φορα.
Να θέλεις είναι να νιώθεις.
Κι ας φοβάσαι για εκείνη.
Κι εκείνη φοβάται και κρύβεται πίσω από όλα της τα όχι.
Μιλούσες σαν να την ήξερες, άραγε υπάρχει? 
Κι αν την αγάπησες θα ήταν μια στιγμή στην αιωνιότητα, γιατί έπειτα έκλεισε τα μάτια της και μεταφέρθηκε αλλού, σε γαλαζοπρασινους γαλαξίες και θαλασσενιους ουρανούς.
Μια στιγμή στα έτη φωτός ήσουν δικός της. Μια στιγμή που ανακάτεψε όλα τα σκοτάδια του κόσμου και το μαύρο έγινε λευκό.
Μια στιγμή σαν τρύπα που μπάζει αέρα και κάνει τα μαλλιά της να χορεύουν και τα μάτια της να χαμηλώνουν στο βλέμμα σου.
Εν+αισθηση και καταρράκτες συναισθημάτων που κοιμιζει σαν νεογέννητο μωρό.
Μέχρι να ξυπνήσει.
Ύστερα η στιγμή κι η τρύπα θα πνίξουν τον κόσμο της με φως.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Σε εκεινα

Σε όλα αυτά που ανοίγονται μπροστά σου και σε εκείνα που περιμένουν.
Η σε εκείνα που αγάπησες σιωπηλά κι αθόρυβα.
Σε αυτά που σου χαρίζουν λέξεις και χαμόγελα.
Στο χέρι του το μικρο που τις νύχτες σε σφίγγει και στον μεγάλο κόσμο που ανοίγεται μπροστά του.
Στο βλέμμα του το δήθεν αδιάφορο και το αφόρητα γέλιο της Κυριακής
Στα μαλλιά τα λυτά στον ήλιο και τα νεκρά πατήματα στην άμμο.
Σε εκείνα που περιμένεις.
Σε εκείνα που απαντώνται.
Στο να είσαι.
Να είσαι η επίγνωση.
Να είσαι.

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Καμμια φορα

Καμμια φορα σε βλεπω να μπαινεις στο τραμ και να φευγεις.
Μου ψιθυριζεις πισω απτο τζαμι πως μαγαπας και παραλυει το δεξι μου χερι που σε κρατουσε.
Μουδιαζω και φοβαμαι.
Καμμια φορα σου μιλαω ενω χωνεσαι σε μια τεραστια αγκαλια.
Και με ακους.
Και στριφογυρνας λιγο αλλα επειτα με ξεχνας.
Κουνας τα χερια σου στο μυαλο σου σαν να εδιωχνες μυγες και χανομαι.
Καμμια φορα μαγαπας και καμμια φορα με μισεις.
Με ακους και μου απαντας και οι αλλοι γελουν που μιλας στις σκιες .
Καμμια φορα θυμαμαι εκεινο το βραδυ και τα κυματα και τα δυο σκυλια.
Καμμια φορα μου τραγουδας ακομα.
Ομως καμμια φορα δεν σε αγκαλιασα αρκετα και ειμαι λυπημενη.

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Πορτοκαλί καρέκλα

Την βρήκε να κάθεται στην πορτοκαλί καρέκλα μπροστά στον τοίχο με τους αποχαιρετισμούς.
 
<<Αυτονομείται ο ένοχος>> : του είπε και τα ματια της μαργαριτάρια πνιγμένα στον ωκεανό των δακρύων.
Τους είχε δει σε μια φωτογραφία .
Να χαμογελούν στο σύμπαν, να μειδιάζουν στην μοίρα και να ερωτέυονται απτην αρχή ,  να ονειρέυονται και να κρατιούνται απτο χέρι.
Να τον κοιτάζει να γρατζουνάει την κιθάρα και να σκαρώνει στίχους.
Εκείνη την νύχτα την άκουσα να ουρλιάζει.
Να φωνάζει ασυνάρτητες λέξεις και τα μάτια της να παίρνουν φωτιά.
Καπνός η ψυχή κι αυτός να χάνετε μέσα της για πάντα.
Απόψε σε ονειρέυτηκα κορίτσι .
Εσένα που απότομα σου άφησε το χέρι.
Πισω απο τον τοίχο με τα συνθήματα.
Πίσω απο τα δάκρυα.
Απο την πορτοκαλί καρέκλα.
Και το χέρι σου νιώθω στον ώμο μου ζεστό.
Κι ας μην σε ξέρω κι ας μην με έμαθες ποτε.

Για τον παυλο.
Για το κορίτσι.

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Με εναν δρασκελισμο βρεθηκε μπροστα της.
Σαν απο ξεχασμενο ονειρο , πρησμενα ματια κι ανασα νιοβγαλτη.
Οι γριλιες χαραζαν την σκια του και το καρδιοχτυπι της εναρμονιζοταν με τον βορια που λυσομαναγε στο αιγαιο.
Δυοσμος σαν το φιλι του.
Ηλιος στα ματια και για χερια, δεντρο.
Ηταν οτι αγαπησε πιο πολυ κι ας νομιζε πως ξεχασε.
Μεχρι το τελος.
Κι ας μην βγαζει τιποτα νοημα κι ας τους χωριζαν βουνα, θαλασσες και ονειρα.
Μεχρι το τελος.
Εκεινος κι εκεινη μια μερα θα ειναι μαζι.

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Your hand in mine

Ενα χερι στον ουρανό.
Αυτό ηταν αρκετό για να θυμηθεί πως μέσα,στην φωτογραφία του δεν θα ηταν ποτε ξανά.
Ίσως να βγήκε κι απο την καρδιά,του.
Ο ουρανός όμως ηταν εκεί.
Εκείνη την μέρα,έβρεξε μέσα,στο καλοκαίρι.
Ο ουρανός θυμάται.
Κι εκείνη επίσης.