Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Καμμια φορα

Καμμια φορα σε βλεπω να μπαινεις στο τραμ και να φευγεις.
Μου ψιθυριζεις πισω απτο τζαμι πως μαγαπας και παραλυει το δεξι μου χερι που σε κρατουσε.
Μουδιαζω και φοβαμαι.
Καμμια φορα σου μιλαω ενω χωνεσαι σε μια τεραστια αγκαλια.
Και με ακους.
Και στριφογυρνας λιγο αλλα επειτα με ξεχνας.
Κουνας τα χερια σου στο μυαλο σου σαν να εδιωχνες μυγες και χανομαι.
Καμμια φορα μαγαπας και καμμια φορα με μισεις.
Με ακους και μου απαντας και οι αλλοι γελουν που μιλας στις σκιες .
Καμμια φορα θυμαμαι εκεινο το βραδυ και τα κυματα και τα δυο σκυλια.
Καμμια φορα μου τραγουδας ακομα.
Ομως καμμια φορα δεν σε αγκαλιασα αρκετα και ειμαι λυπημενη.

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Με εναν δρασκελισμο βρεθηκε μπροστα της.
Σαν απο ξεχασμενο ονειρο , πρησμενα ματια κι ανασα νιοβγαλτη.
Οι γριλιες χαραζαν την σκια του και το καρδιοχτυπι της εναρμονιζοταν με τον βορια που λυσομαναγε στο αιγαιο.
Δυοσμος σαν το φιλι του.
Ηλιος στα ματια και για χερια, δεντρο.
Ηταν οτι αγαπησε πιο πολυ κι ας νομιζε πως ξεχασε.
Μεχρι το τελος.
Κι ας μην βγαζει τιποτα νοημα κι ας τους χωριζαν βουνα, θαλασσες και ονειρα.
Μεχρι το τελος.
Εκεινος κι εκεινη μια μερα θα ειναι μαζι.

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Your hand in mine

Ενα χερι στον ουρανό.
Αυτό ηταν αρκετό για να θυμηθεί πως μέσα,στην φωτογραφία του δεν θα ηταν ποτε ξανά.
Ίσως να βγήκε κι απο την καρδιά,του.
Ο ουρανός όμως ηταν εκεί.
Εκείνη την μέρα,έβρεξε μέσα,στο καλοκαίρι.
Ο ουρανός θυμάται.
Κι εκείνη επίσης.

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Ένιωθε.

Ένιωθε.
Γαμωτο ναι. Τίναξε τα λουλούδια από την καρδιά και προχώρησε στο παρασύνθημα.
Πρέπει να ωριμάσεις !
Φωνές κι αστέρια μπερδεμένα  σαν όνειρο που κατέληξε σε εφιάλτη και μυρωδιά δυόσμου στα φιλιά τους.
Κρύψου! Εμφανισου ! Δεν φοβάμαι πια.
Τρέξε , φώναξε, χόρεψε εγώ σε κοιτάζω με άλλα μάτια και το νιώθεις  στο πετσί σου.
Λόγια και σιωπής ,παραλήρημα .
Ζαλίζεσαι και πέφτεις.
Πέφτεις και ιπτασαι.
Μην κλαις ,γελά!
Μην με βγάζεις βιαστικά από το μυαλό σου γιατί θα πάρω φόρα και θα καρφωθω  στον σβέρκο σου.
Εκεί που ξυπνούν όλα τα όνειρα.
Εκεί που σου άνοιξα μια μικρή τρυπούλα.
Τόση δα!
Κοίταξέ  την ,τινάζει τα λουλούδια από την καρδιά.
Κοίταζε την.
Κοίταζε.
Κοίταζε την.

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

Ξέρεις

Ξέρεις ήθελα πολλά να γράψω σήμερα.
Πνιγομουν στις ίδιες μου τις λεξεις και ξέβραζα συναισθήματα από τις τρικυμίες που μου είχες απλόχερα χαρίσει.
Άραγε τις θυμάσαι που και που?
Κλείνεις τα μάτια σου για να με δεις να σου χαμογελάω? Πιστεύεις ακόμα στα σύννεφα ?
Βρήκα τον εαυτό μου σε ένα συρτάρι γεμάτο παλιές φωτογραφίες και σε αναγνώρισα στα μάτια μου, στο κιτρινισμενο χαρτί και στο φούτερ που μου δανειζες στην θάλασσα γιατί δεν μπορούσες να με αγκαλιάσεις.
Ήθελα πολλά να σου πω σήμερα.

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

Μην τα κοιτάς.

Είδα στα μάτια σου ,τα μάτια του.

Ο φόβος έγινε δεύτερο δέρμα και πληγιαζει  τις ανιωθες "πολιτισμένες πολιτείες
,λερώνει με συνείδηση τα πεζοδρόμια και τα λιμάνια κι ο εκκωφαντικός θόρυβος από τα πεινασμένα  στομαχια  ταΐζει την αστάθεια σου.
Δεν είσαι άνθρωπος
Όχι.
Μόνο σάρκα φοράς μέσα σου άδειος και σάπιος .
Σηψαιμία  και λήθη.
Δεν πιστεύω σε τίποτε πια πάρα μόνο στα παιδιά και στα συννεφα.
Δεν είσαι άνθρωπος .όχι
Μόνο σάρκα φοράς και περιφέρεται ανούσια  , καταναλώνεις χρόνο και αναπνέεις τον αέρα τους.
Μην τα κοιτάς.
Αν δεν ντρέπεσαι μην τα κοιτάς.

Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2015

Θα καταλάβει.

Καμμια φορα ειναι που κλεινει τα βλεφαρα και ολος ο κοσμος , ο μαγικος κοσμος της στραφταλιζει στα ονειρα του.
Δεν το παραδεχεται μα καποτε θα καταλαβει.
Αμμουδενια ψυχη γεματη κοραλλια κι εκεινος θαλασσα.
Θα συναντηθουν ποτε οι δρομοι τους;
Καμμια φορα κλεινει τα ματια για να τον συναντήσει.
Καμμια φορα χανεται.
Καποτε θα ανοιξει τα ματια και θα ναι εκει.